Category: Σχολιασμός Επικαιρότητας

Κορωνοϊός. Γιατί αντιδρά ο κόσμος;

Κορωνοϊός. Γιατί αντιδρά ο κόσμος;

Του Χασάπη Πέτρου

Όπως έχω τονίσει πολλές φοράς και φυσικά όχι μόνο εγώ, αυτή τη χρονική περίοδο η ανθρωπότητα βρίσκεται σε μια μεταβατική φάση. Οι γνωστές σταθερές έχουν καταρρεύσει και ο κόσμος ζει σε μια αβεβαιότητα για το αύριο, γεγονός που εύλογα δημιουργεί καχυποψίες και σενάρια, όχι αδικαιολόγητα.

Ο κόσμος είχε μάθει να ζει μέσα σε ένα σταθερό πλαίσιο, αυτό των εθνικών κρατών, των σοβαρών εθνικών ηγετών, των δύο παγκόσμιων στρατιωτικών μπλοκ (ΝΑΤΟ και Σύμφωνο της Βαρσοβίας), με έναν ΟΗΕ που ενέπνεε κάποια εμπιστοσύνη, με εσωτερικές δημοκρατίες και προσπάθειες εσωτερικής ευημερίας των εθνικών κρατών, μέσα από ένα πολιτικό ανταγωνιστικό δίπολο «Αριστερά – Δεξιά». Όλα λοιπόν είχαν κάποια λογική και τάξη και οι σκέψεις όλων ήταν πως θα κάνουμε αυτόν τον κόσμο καλύτερο, πως θα ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας σε ένα καλύτερο αύριο.

Η κατάρρευση όμως του ανατολικού μπλόκ, η διάψευση της αριστερής ιδεολογίας, η εξαφάνιση του ανταγωνιστικού πολιτικού δίπολου στο εσωτερικό των εθνικών κρατών, άφησε τα πράγματα μετέωρα. Έμεινε μόνο η μια ιδεολογική συνιστώσα χωρίς αντίπαλο και αυτό, όπως ήταν φυσικό, οδήγησε γρήγορα σε έναν ακραίο ασύδοτο νεοφιλελευθερισμό. Ο δανεισμός των κρατών από ιδιωτικές τράπεζες, έγινε ο μόνος τρόπος εξεύρεσης δημοσίων χρημάτων, η βαναυσότητα της φορολόγησης των πολιτών αυξήθηκε, καθόσον τώρα έπρεπε τα χρήματα να επιστραφούν στους ιδιώτες τραπεζίτες, που εξέδιδαν «ακάλυπτες επιταγές» κατά την δημιουργία του χρήματος. Ταυτόχρονα, αυξήθηκαν και γιγαντώθηκαν οι πολυεθνικές, ενώ καταλυτική υπήρξε η εμφάνιση της νέας ψηφιακής τεχνολογίας και του διαδικτύου ιδιοκτησίας ορισμένων οικονομικών ολιγαρχών.

Όλα αυτά, οδήγησαν γρήγορα στην κατάργηση των εθνικών συνόρων, προς εξυπηρέτηση της ανεξέλεγκτης, από τις εθνικές κυβερνήσεις, διακίνησης κεφαλαίων και εμπορευμάτων και τελευταία της ανεξέλεγκτης διακίνησης παράνομων μεταναστών, η οποία διακίνηση δεν μοιάζει με διακίνηση εργασίας, αλλά μάλλον με στόχευση την πολιτιστική αλλοίωση και την κατάρρευση των εθνικών κρατών. Το οικονομικό στοιχείο έφυγε έξω από τα εθνικά σύνορα, έγινε παγκόσμιο και την ίδια στιγμή μετέτρεψε τους παλιούς εθνικούς ηγέτες, που απέπνεαν σεβασμό και εμπιστοσύνη, σε ανυπόληπτες πολιτικές μαριονέτες του.

Ο Κορωνοϊός τώρα, είναι ένας υπαρκτός ιός που έφερε μια σοβαρή πανδημία και αυτή η πανδημία απαιτεί μεν μέτρα προφύλαξης, αλλά όχι όμως τα υστερικά μέτρα που λαμβάνονται και μάλιστα (ειδικά εδώ στην Ελλάδα) μεροληπτικά, εκνευρίζοντας τον κόσμο, σαν να στοχεύουν στην κατάρρευση πολιτιστικών, κοινωνικών, εθνικών και θρησκευτικών αξιών. Το εμβόλιο είναι μεν ένα μέσο αντιμετώπισης της πανδημίας, αλλά ο τρόπος προβολής και επιβολής του, με πιστοποιητικά κ.λ.π. κάνει τον κόσμο να υποψιάζεται και να αντιδρά.

Ταυτόχρονα, ο κόσμος παρατηρεί ότι η πανδημία δεν αντιμετωπίζεται (κι αυτό συμβαίνει παντού στον κόσμο), ως μια νόσος, από την οποία προέχει μόνο να σωθεί η ζωή των ανθρώπων, αλλά χρησιμοποιείται περίεργα, σαν να θέλουν κάποιοι, οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες, να την εκμεταλλευθούν και να τη χρησιμοποιήσουν, εκτός των άλλων και για έλεγχο των μαζών. Ξαφνικά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, απαγορεύεται στους πολίτες να εκφράζουν άποψη, όποια και αν είναι αυτή, είτε για την ίδια την ασθένεια, είτε για τα εμβόλια και τα φάρμακα θεραπείας της, λες και δεν τους αφορά το πρόβλημα.

Ξαφνικά εισαγγελείς ευαισθητοποιούνται, αστυνομίες επεμβαίνουν, ποινές επιβάλλονται, αυστηροί κανόνες τίθενται και οι άνθρωποι αρχίζουν να ανησυχούν ότι τελικά, μπορεί να είναι οι ίδιοι ο στόχος, όταν την ίδια στιγμή μάλιστα, πολλοί επιστήμονες έχουν διαφορετικές απόψεις. Οι άνθρωποι δεν απορρίπτουν την επιστήμη ούτε τα εμβόλια κ.λ.π. Έχουν όμως ανάγκη να πληροφορηθούν σωστά και αντικειμενικά.

Αντίθετα, η πληροφόρηση μοιάζει να είναι μονόπλευρη από εκείνους που θέλουν να εκμεταλλευθούν την πανδημία, είτε οικονομικά, είτε πολιτικά. Αυτό ενοχλεί και δημιουργεί αντίθετες καταστάσεις. Οι πολίτες όμως έχουν ανάγκη να πληροφορηθούν σωστά, με ελεύθερη παράθεση όλων των επιστημονικών γνωμών και έχουν ανάγκη να αισθανθούν ότι η πολιτική τους ηγεσία νοιάζεται για τις ζωές τους και όχι ότι χρησιμοποιεί το φόβο τους για πολιτική εκμετάλλευση. Αν είναι ένας ιός να βάζει τη δημοκρατία στο «γύψο» τότε έχουμε πρόβλημα. Αναρωτιέμαι τι θα συμβεί αν κάποιος παρανοϊκός θελήσει να κάνει χρήση βιολογικού όπλου.  Πάλι πρέπει να σιωπήσουμε;

Στην περίπτωση της Ελλάδας, εκείνο που ενόχλησε πολύ, τόσο τους Έλληνες πολίτες όσο και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ήταν ότι τη συνολική προσπάθεια όλων μας, κατά το πρώτο κύμα της πανδημίας και το καλό αποτέλεσμα που φέραμε όλοι μαζί, προσπάθησε να το «καπελώσει» πολιτικά και επικοινωνιακά και να εμφανισθεί ως «Μεσσίας» της Υγείας ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του. Τώρα φυσικά που ήρθε το δεύτερο κύμα, ο κ. Μητσοτάκης έχει χάσει ήδη την έξωθεν καλή μαρτυρία και είναι υπό αυστηρή πολιτική κριτική, όσο και αν προσπαθεί ο ίδιος, όσο και αν ενοχλεί αυτό την κυβέρνηση της ΝΔ.

Όλα τα πιο πάνω μαζί, δηλαδή η μεταβατική κατάσταση που βιώνει η ανθρωπότητα, με την δεδηλωμένη στόχευση της παγκοσμιοποίησης για τη διάλυση των εθνικών κρατών, αλλά και ο περίεργος χειρισμός της πανδημίας, που απομακρύνει και απομονώνει τους ανθρώπους όχι μόνο στο χώρο, αλλά και στην επικοινωνία και πληροφόρησή τους, αναστατώνει τους ανθρώπους και τους κάνει να παίρνουν περίεργες αποφάσεις.

Για πρώτη φορά η ανθρωπότητα βιώνει μια πανδημία, που δεν την χειρίζονται όμως αυτή τη φορά, αυτόνομα τα εθνικά συστήματα, αλλά τη διαχειρίζεται το σύστημα της παγκοσμιοποίησης, με τους διεθνείς φορείς του, τις πολυεθνικές του και το διαδίκτυο και  αυτό δεν μπορεί παρά να δημιουργεί εύλογη ανησυχία και να γεννά ερωτηματικά και απορίες.

Γιατί ηττήθηκε η Ελλάδα στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ;

Γιατί ηττήθηκε η Ελλάδα στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ;

Του Πέτρου Χασάπη

Ευθύς εξ αρχής πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε. Κυρώσεις στην Τουρκία δεν πρόκειται ποτέ να επιβληθούν, ούτε τον Μάρτιο 2021 ούτε ποτέ και ας κοιτάξουμε να αλλάξουμε σκέψεις και γραμμή πλεύσης. Είναι λάθος να συνεχίζουμε να πιστεύουμε σ΄ αυτό το παραμύθι. Εξάλλου και κάποιες ήπιες κυρώσεις να επιβληθούν στην Τουρκία, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει.

ΤΟΥΡΚΙΑ – ΕΕ – ΗΠΑ

Ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η ΕΕ πρόκειται να κάνουν οποιαδήποτε κίνηση εναντίον της Τουρκίας, ακόμα και όταν σε λίγο φθάσει το γεωτρύπανο της Τουρκίας στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα. Οι λόγοι είναι πολλοί.

1) Η γεωγραφική θέση της Τουρκίας στην καρδιά της Ασίας, στα πλευρά της Ρωσίας αλλά και η θέση της στο νέο «δρόμο του μεταξιού» που θέλει να ανοίξει η Κίνα, είναι «μήλο της Έριδος» για πολλούς ενδιαφερόμενους και κυρίως για τα σχέδια της παγκοσμιοποίησης.

2) Η επιθετικότητα που εντέχνως καλλιεργεί η Τουρκία, της δίνει πόντους και προσοχή, κάνοντας πολλούς να την υπολογίζουν ως μεγάλη δύναμη και να τη θέλουν ως σύμμαχο. Η επιθετικότητα αυτή, όπως θα παρατηρήσει ο προσεκτικός μελετητής, είναι επιτηδευμένη. Οι Τούρκοι είναι θρασύδειλοι και βαδίζουν εκ του ασφαλούς και εκεί που δεν θα αντιμετωπίσουν αντίσταση ή τουλάχιστον λίγη αντίσταση. Δυστυχώς η δική μας ελίτ έχει «τσιμπήσει» το δόλωμα και έχει τρομοκρατηθεί, έτοιμη να παραδώσει τη χώρα προς ακρωτηριασμό, αρκεί να μη χάσει τις αναπαυτικές καρέκλες της.

3) Η έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών στην τουρκική οικονομία είναι μεγάλη. Οποιαδήποτε κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας θα συμπαρασύρει σε κατάρρευση τις ευρωπαϊκές τράπεζες και όχι μόνο, καθόσον όλες οι τράπεζες συνδέονται με ένα πελώριο «δίχτυ». Αυτό που δεν τόλμησε να κάνει η ελληνική ελίτ το 2010, δηλαδή να απειλήσει με κατάρρευση των ευρωπαϊκών τραπεζών για να επιτύχει στήριξη της ΕΕ, το υπονοεί ωμά ο Ερντογάν, μη υπολογίζοντας τίποτα και προχωρώντας με θράσος σε επεκτατικά σχέδια, απαιτώντας και στήριξη από πάνω.

4) Η Τουρκία είναι μια μεγάλη αγορά για τα οπλικά συστήματα των κρατών της ΕΕ και ειδικότερα Γερμανίας, Ισπανίας και Ιταλίας. Επομένως κανείς από αυτούς δεν θέλει να χάσει έναν δυνατό πελάτη, σε αντίθεση με την χρεοκοπημένη Ελλάδα, που σκέφτεται εκατό φορές αν θα αγοράσει το παραμικρό. Οι εποχές που μπορούσαμε να αγοράζουμε, δυστυχώς κυριαρχήθηκαν από τις «μίζες» και την διασπάθιση του χρήματος. Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα με τις ΗΠΑ για τους S-400, αλλά αυτό είναι κάτι που θεραπεύεται εύκολα και δεν μπορεί ποτέ να οδηγήσει σε απώλεια για τις ΗΠΑ της Τουρκίας.

5) Ο φόβος της ΕΕ στις απειλές του Ερντογάν ότι θα εξαπολύσει πέντε εκατομμύρια λαθρομετανάστες στην Ευρώπη, κάνει πολλά κράτη να το σκέφτονται πολλές φορές, πριν πουν έστω κάτι εναντίον της Τουρκίας.

6) Οι υποσχέσεις της φερόμενης ως ισχυρής Τουρκίας για δώρο προς τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς τη συνεκμετάλλευση κοιτασμάτων στην Αν. Μεσόγειο και στο Αιγαίο, κάνει πολλούς Ευρωπαίους και Αμερικανούς να διστάζουν να ταχθούν με το μέρος της φερόμενης ως ψοφοδεούς Ελλάδας.

7) Η Τουρκία έχει αδιαπραγμάτευτο σύμμαχο στη γερμανική Ευρώπη, την ίδια τη Γερμανία, οπότε και μόνο αυτό θα αρκούσε.

8) Η Τουρκία έχει συγκεκριμένο όραμα και δεν το κρύβει. Στη μεταβατική φάση που διανύει η ανθρωπότητα, θέλει να γίνει ένας πανίσχυρος παγκόσμιος πόλος πλανητικής εξουσία στη νέα τάξη που θα δημιουργηθεί. Η ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είναι το εύκολο σύνθημα, αλλά τον βαθύτερο στόχο της Τουρκίας δεν τον βλέπουμε. Ο Ερντογάν κατάλαβε κάτι πολύ σημαντικό. Ότι αν δεν ισχυροποιούσε πρώτα εσωτερικά την Τουρκία, δεν θα κατάφερνε τίποτα και η Τουρκία θα έσπαζε σε κομμάτια. Το τέχνασμα που χρησιμοποίησε ήταν η θεσμοθέτηση της ισχυρής Προεδρικής Δημοκρατίας, έναντι της ευάλωτης και ασθενούς κοινοβουλευτικής (σαν της Ελλάδας). Ισχυροποιώντας το πολιτικό του σύστημα, έμεινε απερίσπαστος στα εξωτερικά του σχέδια.

ΕΛΛΑΔΑ – ΕΕ – ΗΠΑ

Στην κατάσταση που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η Ελλάδα, έπειτα από τα οικονομικά εγκλήματα της δεκαετίας που περάσαμε στο ΔΝΤ, έπειτα από τη συνεχή εθνομηδενιστική πολιτική και προπαγάνδα, που έριξε τα εθνικά αντανακλαστικά και κυρίως έπειτα από την επίδειξη ψοφοδεούς συμπεριφοράς απέναντι στη θρασύτατη Τουρκία, είναι επόμενο κανείς να μην θέλει , χωρίς κανένα όφελος, να πολεμήσει για χάρη μας. Απεναντίας, Αμερικανοί και Γερμανοί, εκμεταλλεύονται την ευκαιρία και αρπάζουν ό,τι βρουν από το σαρκίο της χώρας και από τις δικές μας προσωπικές περιουσίες.

ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Μπορεί ήδη να είναι αργά, αλλά ας συνέλθουμε από τα παραμύθια, γιατί μπορεί να βρεθούμε ένα πρωϊ χωρίς τμήματα της Πατρίδας μας. Ας αφήσουμε τα εθνομηδενιστικά κηρύγματα και τις ανοησίες περί παγκοσμιοποίησης, διεθνισμού και κοσμοπολιτισμού και ας επικεντρωθούμε στο να ισχυροποιήσουμε το εθνικό μας κράτος, με κάθε τρόπο.

Έπειτα θα πρέπει να βάλουμε ως στόχο την απόλυτη κυριαρχία της Ελλάδας στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Για να γίνει αυτό απαιτούνται πέντε πράγματα. Πρώτον ισχυρή οικονομία, δεύτερον ισχυρό πολεμικό ναυτικό, τρίτον ισχυρή πολεμική αεροπορία, τέταρτον στρατηγικές συμμαχίες με τα κράτη γύρω από τη λεκάνη της Μεσογείου και πέμπτον συνεχείς προσπάθειες διάλυσης της Τουρκίας. Αν το καταφέρουμε αυτό, τότε θα καταστούμε το απόλυτο κλειδί όλων των δρόμων μεταξύ Ασίας Ευρώπης και Αφρικής.

Σίγουρα αυτά που λέω, μπορεί να φανούν το λιγότερο ουτοπικά μέχρι εθνικιστικά σε πολλούς. Όμως, ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ποιοι είμαστε και ποιοι ήμασταν κάποτε σε Αιγαίο και Μεσόγειο, αλλά και πως μπορεί να καταντήσουμε αν δεν θέσουμε άμεσα οράματα και στόχους.

Κράτη που δεν έχουν ως όραμα να ισχυροποιηθούν απλά συρρικνώνονται και χάνονται.

Τι θα διεκδικήσουμε εμείς στον διάλογο με την Τουρκία;

Τι θα διεκδικήσουμε εμείς στον διάλογο με την Τουρκία;

Του Πέτρου Χασάπη

Το δόγμα “Δεν διεκδικούμε τίποτα αλλά και δεν παραχωρούμε τίποτα”, που είχαμε μέχρι τώρα απέναντι στην Τουρκία, εφαρμοζόμενο με τη μέθοδο του κατευνασμού, ήδη αποδεικνύεται ότι απέτυχε πλήρως. Η Τουρκία είναι εδώ και διεκδικεί να παραχωρήσουμε αυτά που δεν θα παραχωρούσαμε. Εμείς τώρα τι θα κάνουμε; Θα πούμε «ΟΧΙ», θα εφαρμόσουμε δηλαδή το ότι «δεν παραχωρούμε τίποτα», με κάθε τρόπο και με κάθε κόστος ή πάει περίπατο το ανωτέρω δόγμα και θα υποχωρήσουμε με την «ουρά στα σκέλια»;

Μήπως όμως ήρθε η ώρα να βάλουμε κι εμείς τις δικές μας διεκδικήσεις στο τραπέζι του διαλόγου, όπου μας σέρνουν Γερμανοί και Αμερικανοί; Μήπως ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε κι εμείς ή θα συζητήσουμε μόνο τι θα δώσουμε από τα δικά μας;

Πιο κάτω υπάρχει ένας πρόχειρος κατάλογος με πραγματικές ελληνικές διεκδικήσεις.

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

1) Επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 νμ στο Αιγαίο και παντού

2) Αναγνώριση ολόκληρης της ελληνικής ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο

3) Αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο

4) Εφαρμογή της συνθήκης της Λωζάνης για Ίμβρο και Τένεδο, με επιστροφή των Ελλήνων ή των κληρονόμων τους στις περιουσίες τους και εφαρμογή της αυτοδιοίκησης και με τοπική ελληνική χωροφυλακή.

5) Αποζημίωση και επιστροφή στην Κωνσταντινούπολη των εκδιωχθέντων Ελλήνων ή των κληρονόμων τους.

6) Επιστροφή στο καθεστώς της εκκλησίας όλων των εκκλησιών στην Τουρκία που έχουν μετατραπεί σε τζαμιά.

7) Καθιέρωση της Αγίας Σοφίας ως εκκλησίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

8) Διάλυση της στρατιάς του Αιγαίου που απειλεί τα ελληνικά νησιά, μαζί με τα αεροδρόμια και τις βάσεις εκτόξευσης πυραύλων.

9) Διάλυση του τουρκικού αποβατικού στόλου, που ως μόνο στόχο έχει τα ελληνικά νησιά.

10) Δημιουργία αποστρατικοποιημένης και αποπυραυλοποιημένης ζώνης σε βάθος 500 χλμ από τα ελληνικά σύνορα.

11) Αναγνώριση από την Τουρκία της γενοκτονίας των Ποντίων

12) Αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων

13) Αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μ. Ασίας, αποζημίωση και επιστροφή των κληρονόμων τους στα πατρώα εδάφη και περιουσίες.

14) Αναγνώριση της γενοκτονίας των Ασσυρίων και άλλων χριστιανικών λαών της Μ. Ασίας.

15) Αναγνώριση της γενοκτονίας των Γεζίντι, των Αλεβιτών και άλλων εθνοτικών ή θρησκευτικών ομάδων.

16) Παύση επιτέλους της συνεχιζόμενης γενοκτονίας των Κούρδων.

Η πολιτική εξαπάτηση του κ. Μητσοτάκη με τα 12 ν.μ.

Η πολιτική εξαπάτηση του κ. Μητσοτάκη με τα 12 ν.μ.

Του Πέτρου Χασάπη

Οι πολίτες θα πρέπει να γνωρίζουν την αλήθεια γύρω από τα 12 νμ στο Ιόνιο και όχι μόνο. Ο κ. Μητσοτάκης με την εξαγγελία για επέκταση σε 12 νμ των χωρικών μας υδάτων στο Ιόνιο, μάλλον στέλνει το θέμα στις καλένδες, θέλοντας μόνο να εντυπωσιάσει τους ψηφοφόρους του και να βάλει δήθεν κάτι στο τραπέζι της επερχόμενης διαπραγμάτευσης με τον Ερντογάν για τα μάτια πολιτικά αφελών. Το ίδιο ακριβώς έκανε και ο κ. Τσίπρας, όταν παραιτήθηκε ο κ. Κοτζιάς. Πολλές εξαγγελίες, αλλά από πράξεις τίποτα.

Υπενθυμίζω δύο πράγματα: Πρώτον, με βάση το άρθρο δεύτερο του ν.   2321/1995 που κύρωσε την UNCLOS (Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας), δόθηκε τότε εξουσιοδότηση από τη Βουλή στην κυβέρνηση, να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα σε 12 νμ μόνο με την απλή έκδοση σχετικών ΠΔ και επομένως δεν απαιτείται ξανά νόμος (βλ. ΥΓ. 2). Δεύτερον, αυτά τα ΠΔ (σε ότι αφορά μόνο το Ιόνιο) ήταν έτοιμα και μάλιστα, κατά τον κ. Κοτζιά, είχαν αποσταλεί στον ΠτΔ για υπογραφή, λίγες μέρες πριν την παραίτησή του. Όμως αυτό που έκανε τότε ο κ. Τσίπρας, όταν απέσυρε τα ΠΔ και είπε αναληθώς ότι θα φέρει νομοσχέδιο, το οποίο φυσικά ουδέποτε έφερε, το επανέλαβε τώρα ο κ. Μητσοτάκης, λέγοντας ότι θα φέρει νομοσχέδιο (αντί να προχωρήσει στην έκδοση ΠΔ), προκειμένου προφανώς να υπηρετήσει τους στόχους που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Θεωρώ λοιπόν ότι δεν πρόκειται να το κάνει, αν δεν του δώσουν το πράσινο φως Τουρκία, Γερμανία και ΗΠΑ.

Επομένως και προκειμένου να μην τρώνε πολιτικό «σανό» οι πολίτες, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι από το 1995 και μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, οποιαδήποτε κυβέρνηση και η σημερινή, μπορούσε και μπορεί απλά με την έκδοση ΠΔ (χωρίς ανάγκη ψήφισης πάλι νόμου) να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα σε 12 νμ σε ολόκληρη την επικράτεια και φυσικά και στο Αιγαίο, ώστε να καταστεί ελληνική λίμνη. Το γιατί δεν το έκαναν ή δεν το κάνουν; Ο λόγος είναι προφανής και δεν πρέπει να τον κρύβουμε. Είναι η δειλία εξ αιτίας του casus Belli.

Ακόμα και με το άρθρο δεύτερο της τώρα κυρωθείσας συμφωνίας με Ιταλία, δίνεται πάλι εξουσιοδότηση στην κυβέρνηση να προχωρήσει στην ανακήρυξη της σχετικής ΑΟΖ και άλλων σχετικών θεμάτων στην οριοθετηθείσα θαλάσσια ζώνη, με απλά ΠΔ (βλ. ΥΓ. 2). Επομένως, για ποιο νομοσχέδιο για επέκταση στα 12 νμ στο Ιόνιο μας ομιλεί ο κ. Μητσοτάκης;

Ενδέχεται κάποιοι να βγουν και να πουν διάφορα νομικά σοφίσματα, για να αντικρούσουν τα ανωτέρω και να δικαιολογήσουν τόσο τον κ. Τσίπρα, όσο και τον κ. Μητσοτάκη, όμως η αλήθεια είναι αυτή που αναφέρεται πιο πάνω.

ΥΓ1. Ο κ. Δένδιας μας είπε ότι η κυβέρνηση μελετά να επεκτείνει σε 12 νμ και νότια της Κρήτης στην έκταση που έχει υπογραφεί η συμφωνία με την Αίγυπτο. Μα η συμφωνία με την Αίγυπτο καλύπτει ένας μέρος της Κρήτης, την Κάσο, την Κάρπαθο και τη μισή Ρόδο. Τι θα γίνει λοιπόν γι’ αυτή την περιοχή και γι’ αυτά τα νησιά; Δεν θα επεκταθούν σε 12 νμ τα χωρικά ύδατα για τα νησιά αυτά; Προφανώς κι εδώ επικρατεί η πολιτική δειλία. Γι’  αυτό δεν πρέπει να τρώμε πολιτικό «σανό».

ΥΓ2. Το ανωτέρω άρθρο δεύτερο του ν.   2321/1995, λέει κατά λέξη: «Η Ελλάδα έχει το αναφαίρετο δικαίωμα κατ’ εφαρμογή του άρθρου 3 της κυρούμενης Συμβάσεως να επεκτείνει σε οποιονδήποτε χρόνο το εύρος της χωρικής θάλασσας μέχρι αποστάσεως 12 ν.μ. Για την εφαρμογή στην εσωτερική έννομη τάξη της διατάξεως αυτής και την εφαρμογή ή εκτέλεση των λοιπών διατάξεων που αφορούν την αιγιαλίτιδα ζώνη, καθώς και των σχετικών με τη συνορεύουσα ζώνη, τα στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας και την ερμηνευτική δήλωση που έκανε η χώρα μας σχετικά με αυτά κατά την υπογραφή της Συμβάσεως, την υφαλοκρηπίδα, τη θαλάσσια επιστημονική έρευνα, την προστασία και διαφύλαξη του θαλάσσιου περιβάλλοντος και κάθε άλλης διατάξεως της με τον παρόντα νόμο κυρουμένης Συμβάσεως, εκδίδονται σχετικά προεδρικά διατάγματα μετά από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου.»

Επίσης το άρθρο δεύτερο της συμφωνίας με την Ιταλία που κυρώθηκε τώρα, λέει κατά λέξη:

«1. Για την ανακήρυξη από την Ελληνική Δημοκρατία Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στην οριοθετούμενη με την παρούσα Συμφωνία περιοχή μετά από τη Θέση αυτής σε ισχύ, εκδίδεται προεδρικό διάταγμα μετά από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου.

2. Άλλα θέματα σχετικά με την υλοποίηση της κυρούμενης Συμφωνίας ρυθμίζονται με προεδρικά διατάγματα που εκδίδονται μετά από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου.»

 

 

 

 

 

Γιατί ο Μητσοτάκης έχει κάνει το θέμα της ΑΟΖ διμερές θέμα ενώ μπορεί να το κάνει ευρωπαϊκό;

Γιατί ο Μητσοτάκης έχει κάνει το θέμα της ΑΟΖ διμερές θέμα ενώ μπορεί να το κάνει ευρωπαϊκό;

Του Πέτρου Χασάπη

Η πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών και φυσικά και των Ελλήνων, δεν γνωρίζει πολλά πράγματα για την ΕΕ, γιατί απλά κάποιες δυνάμεις μέσα στην ΕΕ, αλλά και στην Ελλάδα, δεν θέλουν να γνωρίζουν οι πολίτες και πολλά πολλά. Η ΕΕ ξεκίνησε ως ένα όραμα αφενός ειρήνης και οικονομικής ανάπτυξης μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών, αφετέρου δημιουργίας μιας ισχυρής ενιαίας οντότητας με βαρύνουσα συμμετοχή στο διεθνές γίγνεσθαι.

Δυστυχώς όμως, οι εθνικιστικές τάσεις της Γερμανίας, η οποία, εκτιμώ ότι χρησιμοποιεί την υπόλοιπη ΕΕ για τη δική της ενδυνάμωση μέσω της οικονομικής ισχύος αυτή τη φορά (μιας και δεν της έχει επιτραπεί να έχει στρατιωτική ισχύ), έχει καταστρέψει το ευρωπαϊκό όραμα και τελικά παρατηρούνται είτε φυγή (Brexit) είτε τάσεις φυγής (Grexit, Italexit κ.λ.π.). Το παράδειγμα της Γερμανίας, εξάλλου να χρησιμοποιεί την ΕΕ για τη δική της οικονομική ενδυνάμωση και ταυτόχρονα να παρέχει στήριξη σε τρίτα κράτη (π.χ. Τουρκία), με τα οποία έχει η ίδια οικονομικά συμφέροντα, σε βάρος συμφερόντων κρατών μελών (π.χ. Ελλάδας), δίνει το παράδειγμα και στα υπόλοιπα κράτη μέλη, με αποτέλεσμα πλέον, όλα τα κράτη να φροντίζουν, μέσω της ΕΕ, αποκλειστικά τα δικά τους εθνικά συμφέροντα, μη υπολογίζοντας πλέον στο θολό μέλλον της ίδιας της ΕΕ.

Γιατί τα είπα όλα αυτά; Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι η ΕΕ έχει νομική προσωπικότητα και αποτελεί αυτοτελή νομική οντότητα;

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί θα αναρωτηθούν, τι είναι αυτό; Το άρθρο 47 λοιπόν της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ), που αποτελεί πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ, αναγνωρίζει ρητά τη νομική προσωπικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθιστώντας την ανεξάρτητη αυτοτελή νομική οντότητα. Συγκεκριμένα το άρθρο 47 λέει: «Η Ένωση έχει νομική προσωπικότητα». Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι: η ΕΕ μπορεί 1) να συνάπτει και να διαπραγματεύεται διεθνείς συμφωνίες, σύμφωνα με τις εξωτερικές αρμοδιότητές της, 2) να γίνεται μέλος διεθνών οργανισμών και 3) να προσχωρεί σε διεθνείς συμβάσεις, όπως για παράδειγμα η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών -γνωστή και ως «Σύμβαση του Montego Bay»- (“UNCLOS”, «United Nations Convention of the Law of the Sea») που υπογράφηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1982 κατά την Διάσκεψη του Montego Bay, στην Τζαμάικα.

Η τελευταία δυνατότητα, δεν έμεινε μόνο δυνατότητα. Ήδη, με βάση το ανωτέρω άρθρο 47, η ΕΕ προσχώρησε αυτοτελώς ως νομικό πρόσωπο, πέραν των Κρατών -Μελών, στην Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, τον Απρίλιο του 1998 και έτσι κατέστησε την UNCLOS Ευρωπαϊκό Κεκτημένο. Τι σημαίνει αυτό;

Όπως εξήγησε στις 25-6-2020, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας και καθηγητής του Δημοσίου Δικαίου κ. Προκόπης Παυλόπουλος, απόλυτος γνώστης τόσο των ευρωπαϊκών θεμάτων, όσο και των θεμάτων της ΑΟΖ, μιλώντας σε διαδικτυακή εκδήλωση του Τομέα Δημόσιου Δικαίου της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ και αναπτύσσοντας το ανωτέρω σκεπτικό, «είναι θεσμικώς αυτονόητο ότι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) των Κρατών-Μελών είναι και ΑΟΖ της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Το ίδιο φυσικά ισχύει για την υφαλοκρηπίδα και τα χωρικά ύδατα.

Η ΕΕ όμως, δεν μπορεί από μόνη της να επέμβει στο θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ κράτους – μέλους και τρίτου κράτους, αλλά έχει υποχρέωση να συμπράξει στην οριοθέτηση της ΑΟΖ, εφόσον προσκληθεί προς τούτο από το ενδιαφερόμενο κράτος – μέλος και μάλιστα «από το προκαταρκτικό στάδιο του προσδιορισμού των εκατέρωθεν ακτών ως το κύριο στάδιο, που καταλήγει στην σύναψη της αντίστοιχης συμφωνίας, ύστερα από την χάραξη, αναλόγως, της μέσης γραμμής ή της μέσης απόστασης μεταξύ των Κρατών, από την εξέταση της ιδιομορφίας της ad hoc περιοχής και από την εντεύθεν αναζήτηση της, επίσης ad hoc, δίκαιης λύσης», όπως χαρακτηριστικά εξήγησε ο κ. Παυλόπουλος.

Διευκρινίζεται ακόμα ότι, προκειμένου να εμπλακεί η ΕΕ στη διαδικασία, θα πρέπει, εκτός από το κράτος – μέλος, να συναινέσει και το τρίτο κράτος. Όμως αν δεν συναινέσει, τότε το κράτος – μέλος διατηρώντας πάντα το δικαίωμα μονομερούς ανακήρυξης ΑΟΖ, οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και επέκτασης των χωρικών υδάτων μέχρι τα 12 νμ, μπορεί να προβεί στις ενέργειες αυτές, να καταστήσει τα ανωτέρω ταυτόχρονα και στοιχεία της ΕΕ, οπότε τότε, αναγκαστικά το τρίτο κράτος θα δεχθεί την ΕΕ ως συμπράττουσα οντότητα. Πολλώ δε μάλλον όταν το τρίτο αυτό κράτος είναι υποψήφιο προς ένταξη στην ΕΕ, όπως είναι η Τουρκία και η Αλβανία.

Εδώ λοιπόν τίθενται ορισμένα καυτά ερωτήματα, στα οποία καλείται να απαντήσει η νεοφιλελεύθερη φιλογερμανική κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Αφού η ΕΕ έχει καταστήσει Ευρωπαϊκό Κεκτημένο τη Σύμβαση του Montego Bay και αφού η ΑΟΖ κάθε κράτους – μέλους της αποτελεί και ΑΟΖ της ΕΕ, γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία σημειωτέον ομνύει στα ευρωπαϊκά ιδεώδη, στο Ευρωπαϊκό Κεκτημένο και στο διεθνές δίκαιο, δεν ζήτησε ούτε ζητά από την ΕΕ να συμμετέχει στις σχετικές διαδικασίες και να συμπράξει στην ορθή οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ που είναι ταυτόχρονα και ευρωπαϊκή ΑΟΖ; Γιατί έχει καταστήσει το θέμα αυτό αποκλειστικά διμερές, μεταξύ της Ελλάδας και των γειτονικών της κρατών; Ποια δύναμη την ωθεί προς αυτή την κατεύθυνση;

Μπορούμε, να υποθέσουμε ότι η Γερμανία, που ηγείται της ΕΕ και την κάνει ό,τι θέλει, πολλώ δε μάλλον την Ελλάδα που την έχει καταστήσει αποικία της χρέους, προφανώς έχει ασκήσει veto στο παρασκήνιο, για την μη ανάμιξη της ΕΕ στο θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ της Ελλάδας με Αίγυπτο, Τουρκία, Λιβύη και Αλβανία (η Ιταλία είναι διαφορετική εσωτερική περίπτωση της ΕΕ).

Όπως αναφέρθηκε στην αρχή, η Γερμανία ουδόλως ενδιαφέρεται για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την ευημερία των κρατών – μελών της ΕΕ. Εκείνο που την ενδιαφέρει είναι η οικονομική τους αφαίμαξη για ισχυροποίηση της ίδιας. Όμως η κυβέρνηση Μητσοτάκη, γιατί υπακούει τυφλά στις εντολές της Γερμανίας και ακρωτηριάζει την Ελλάδα. Υπάρχει λογική εξήγηση;

Και κάτι τελευταίο. Ποιος όρισε τη Γερμανία διαμεσολαβητή της υποτιθέμενης «κρίσης» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας; Το γεγονός ότι τυχαίνει να προεδρεύει της ΕΕ (και κατά «σύμπτωση» τώρα άρχισαν οι επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας), δεν της δίνει αυτό το δικαίωμα, εάν τα δύο ενδιαφερόμενα κράτη δεν το επιθυμούν. Γιατί λοιπόν η φιλογερμανική κυβέρνηση Μητσοτάκη της δίνει αυτό το δικαίωμα, αλλά όμως δεν την καλεί να συμπράξει ως ΕΕ στο θέμα της οριοθέτησης της ευρωπαϊκής ΑΟΖ; Τι παίζεται εδώ;