Category: Κυριο Θέμα

Γιατί η ελληνική ολιγαρχία προδίδει συνεχώς τη χώρα;

Γιατί η ελληνική ολιγαρχία προδίδει συνεχώς τη χώρα;

Του Πέτρου Χασάπη

Η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί λαμβάνονται κάποιες αποφάσεις από την πολιτικοοικονομική ελίτ της χώρας μας, κόντρα στην κοινή λογική και την Κοινή Γνώμη. Δεν μπορεί για παράδειγμα να κατανοήσει, γιατί τόσα χρόνια η Ελλάδα δεν κηρύσσει ΑΟΖ, γιατί υποχώρησε στο σκοπιανό χωρίς να κερδίσουμε κάτι, γιατί φέρεται έτοιμη για παραχωρήσεις προς την Τουρκία στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, τι έχουμε να κερδίσουμε από αυτό; κ.λ.π.

Τα κράτη είναι ζωντανοί οργανισμοί και ανεξαρτήτως του μεγέθους τους, της εσωτερικής τους κατάστασης ή του πολιτεύματός τους, όλα έχουν πάντα ένα στόχο. Χωρίς ένα κυρίαρχο στόχο δεν υπάρχει κανένα κράτος, ούτε μπορεί να συντονιστεί και να προχωρήσει. Ο στόχος αυτός δεν είναι απαραίτητα ο ίδιος διαχρονικά, αλλάζει στο πέρασμα των χρόνων, όμως πάντα υπάρχει στόχος.

Αυτός ο στόχος λέγεται διαφορετικά και κυρίαρχη ιδεολογία και στην ουσία εμπνέει και απαιτεί τη συστράτευση όλων των εσωτερικών και εξωτερικών εθνικών δυνάμεων, για την ικανοποίηση αυτού του στόχου. Όλες και κυρίως οι μεγάλες πολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται, αναγκαστικά ευθυγραμμίζονται με αυτόν τον κυρίαρχο στόχο.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ασύλληπτου, για το τότε νεότευκτο ελληνικό κράτος, στόχου, ήταν η «Μεγάλη Ιδέα», δηλαδή το να μεγαλώσει η Ελλάδα και να γίνει η χώρα των πέντε θαλασσών και των δύο Ηπείρων. Και ώ του θαύματος το κατάφερε ολοκληρώνοντας αυτόν τον στόχο με τη Συνθήκη των Σεβρών. Στόχος των Γερμανών ήταν και είναι η κυριαρχία τους κατ’ αρχήν στην Ευρώπη και όχι μόνο. Στόχος της σύγχρονης ισλαμικής Τουρκίας είναι η ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, στόχος των Αλβανών η Μεγάλη Αλβανία, στόχος ακόμα και των Σκοπιανών είναι η δημιουργία της Μακεδονίας του Αιγαίου κ.λ.π.

Σήμερα όμως, ποιος είναι ο στόχος της Ελλάδας; Όλοι αναρωτιούνται που πάμε; Όλοι λένε ότι θα πρέπει να αποκτήσουμε ένα όραμα (στόχο – κυρίαρχη ιδεολογία). Αν ρωτήσουμε ένα οποιονδήποτε Έλληνα, ποιος πιστεύει ότι είναι ο κυρίαρχος στόχος της Ελλάδας σήμερα, δεν θα ξέρει τι να απαντήσει. Μοιάζουμε με ακυβέρνητο καράβι που το δέρνουν τα κύματα μεσοπέλαγα, έτοιμο να βυθιστεί.

Είναι πράγματι έτσι; Όχι δεν είναι έτσι. Στόχος υπάρχει και θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι τους στόχους τους βάζει η ελίτ μια χώρας. Η πολιτικοοικονομική ελίτ. Ποιος λοιπόν είναι ο κυρίαρχος στόχος της σημερινής Ελλάδας, με βάση τον οποίο πορευόμαστε ως κράτος;

Δυστυχώς, λυπάμαι γι’ αυτό που θα πω. Ο κυρίαρχος στόχος σήμερα που έχει θέσει η πολιτικοοικονομική ολιγαρχία της χώρας, είναι η πάση θυσία και με κάθε τίμημα επιβίωση της ίδιας και παραμονής της στην πολιτική και κοινωνική ηγεσία της χώρας.

Αυτή η σάπια, κρατικοδίαιτη και διεφθαρμένη ελίτ, που αποτελεί στην ουσία την “πέμπτη φάλαγγα” για τα συμφέροντα των τρίτων σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού λαού, έχει θέσει, ως μοναδικό κυρίαρχο στόχο την πάση θυσία και με κάθε τίμημα, παραμονή της στην πολιτική και οικονομική ηγεσία της χώρας.

Το ελληνικό κράτος λοιπόν, υπάρχει και ενεργεί μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθεί αυτός ο στόχος. Κάθε ενέργεια που θα έθετε σε κίνδυνο ανατροπής αυτού του παρακμιακού status quo, αποφεύγεται από την άρχουσα ελίτ και έτσι, αντί να υπάρχει σε διάφορες περιπτώσεις δυναμική αντίδραση, για να εξυπηρετηθούν συμφέροντα της χώρας, αντίθετα παρατηρείται μια ανεξήγητη υποχωρητικότητα σε βάρος εθνικών και λαϊκών συμφερόντων.

Πολλές ανεξήγητες αποφάσεις και δράσεις, εφόσον τοποθετηθούν πάνω στον ανωτέρω στόχο, εξηγούνται πλήρως. Η υπογραφή των μνημονίων και η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στην τρόϊκα, η ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, η εκχώρηση του πλούτου της χώρας για 100 χρόνια στους δανειστές, η επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών, που κανένας δεν κατάλαβε γιατί έγινε, η συμπεριφορά της ελληνικής ελίτ στο θέμα της λαθρομετανάστευσης και του βίαιου εποικισμού της χώρας μας, ο τρόπος διάλυσης των συλλαλητηρίων με την είσοδο παρακρατικών (ακούστηκε στη Βουλή), η υποχωρητικότητα στις διεκδικήσεις της Τουρκίας, η βουβαμάρα για την Αγιά Σοφιά, οι εθνομηδενιστικές φωνές κάποιων πολιτικών «λαγών» για να παραδώσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα και κομμάτια της εθνικής μας επικράτειας στην Τουρκία και πολλά άλλα.

Βάλτε λοιπόν όλες τις ανωτέρω αποφάσεις πάνω στον πιο πάνω στόχο και αμέσως θα καταλάβετε γιατί λαμβάνονται έτσι οι αποφάσεις, γιατί γίνονται όλα αυτά που γίνονται, όσο και αν διαμαρτυρόμαστε εμείς που μένουμε εμβρόντητοι με τις «περίεργες» και «παράλογες» αποφάσεις που λαμβάνονται. Σκεφτείτε μόνο, τι συνέπειες μπορεί να είχε για την ύπαρξη ή την ανατροπή της κατεστημένης σάπιας ελίτ, κάποια αντίθετη με τις ανωτέρω απόφαση

Δυστυχώς, όλα τα πιο πάνω, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν τα καταλαβαίνει. Αντίθετα όμως, τα γνωρίζουν πλήρως οι ξένες Πρεσβείες όλων των κρατών, γι΄ αυτό και δεν δίνουν καμία αξία ούτε σημασία στον ελληνικό λαό, ο οποίος έχει πεισθεί ότι ζει σε «πελάγη» δημοκρατίας, διεθνούς κύρους και διεθνούς αναγνώρισης. Έτσι η φοβισμένη καρεκλοκένταυρη ελληνική ελίτ είναι εύκολα εκβιάσιμη από κάθε διεθνή αλήτη.

Σε ότι αφορά τέλος τον Ερντογάν, αυτός δεν θέλει να ανατραπεί αυτή εδώ η ελίτ που είναι του χεριού του. Την εκβιάζει με casus belli και την αναγκάζει να σέρνεται μισολιπόθυμη από το φόβο ανατροπής της, παρακαλώντας στο παρασκήνιο για έλεος. Θα προχωράει έτσι συνεχώς βήμα βήμα, για να μην ξεσηκωθεί ο ελληνικός λαός, κατατρώγοντας ελληνική κυριαρχία, μέχρι να συναντήσει πραγματική λαϊκή αντίδραση. Τότε δεν θα την λυπηθεί, θα του είναι άχρηστη.

Συνωμοσιολογία ή πραγματικότητα;

Συνωμοσιολογία ή πραγματικότητα;

Του Πέτρου Χασάπη

«Ο παλιός κόσμος πεθαίνει, ο καινούργιος παλεύει να γεννηθεί. Ζούμε στην εποχή των τεράτων» (Αντόνιο Γκράμσι). Η εποχή που ζούμε είναι ακριβώς η εποχή των «τεράτων». Και επειδή το καινούργιο δεν έχει ακόμα κατασταλάξει ώστε να αντλούνται κάποια λογικοφανή επιχειρήματα υπέρ του, είναι η εποχή των ταμπελών και των εξορκισμών. Είναι μια μεταβατική φάση στην ανθρώπινη ιστορία. Είναι η εποχή των συνωμοσιολογιών. Σε αυτό το κενό της πλανητικής ιστορίας, οι πάντες (διεθνείς οικονομικοί ολιγάρχες και εθνικοί ηγέτες) προσπαθούν με κάθε μέσο να επωφεληθούν και να ελέγξουν τις εξελίξεις, ώστε να δημιουργήσουν ένα νέο κόσμο που θα «κουμπώνει» πάνω στις δικές τους στοχεύσεις και φαντασιώσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τουρκική ηγεσία (και όχι μόνο) η οποία σπεύδει να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μερίδιο στο νέο κόσμο.

Μετά τη διάψευση και την κατάρρευση του συστήματος του υπαρκτού σοσιαλισμού, θέριεψε το αντίπαλο καπιταλιστικό σύστημα. Το τελευταίο όμως, από εθνικός φιλελευθερισμός, βοηθούσης και της ανάπτυξης της τεχνολογίας, των επικοινωνιών και των συγκοινωνιών, ξέφυγε πλέον έξω από τα εθνικά σύνορα και έχει μετατραπεί σε έναν άκρατο πλανητικό νεοφιλελευθερισμό, βασισμένο πάνω σε ένα παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό δίχτυ, που μαζί με τις πολυεθνικές του εταιρίες, ανήκει σε μια μικρή κάστα παγκόσμιων οικονομικών ολιγαρχών. Υπενθυμίζουμε ότι το 1% κάποιων ανθρώπων κατέχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου και ένα 10% κατέχει το 90% του παγκόσμιου πλούτου. Αυτά είναι στοιχεία ειδικών ιδρυμάτων που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Με λίγα λόγια δεν είναι φήμες ούτε συνωμοσιολογικά.

Η στόχευση αυτών των διεθνών οικονομικών ολιγαρχών είναι να υπάρχουν πλήρως ανοιχτά εθνικά σύνορα, προκειμένου να διαλυθούν οι οργανωμένες εθνικές κοινωνίες, μετατρεπόμενες σε έναν πολυπολιτισμικό ανομοιογενή πολτό, ώστε να εκμεταλλεύονται εύκολα τους ασύνδετους πλέον και απροστάτευτους ανθρώπους, για την αύξηση του πλούτου και της εξουσίας τους και αυτό είναι επίσης μια πραγματικότητα. Άλλωστε το «διαίρει και βασίλευε» είναι βασικός νόμος των εξουσιαστών. Γι’ αυτό και απλώνουν την προπαγάνδα των Ανοικτών Συνόρων. Δεν θέλουν εμπόδιο στη δράση τους τις εθνικές κυβερνήσεις και τις εθνικές νομοθεσίες. Θέλουν να διακινούν ελεύθερα και με ταχύτητα τα κεφάλαιά τους, να διακινούν ελεύθερα και ανεξέλεγκτα τα παραγόμενα από τις πολυεθνικές τους προϊόντα και φυσικά θέλουν να διακινούνται ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς οι οικονομικοί μετανάστες για φθηνά μεροκάματα. Μάλιστα, τους τελευταίους, προς το παρόν τους προωθούν λάθρα εντός των εθνικών κρατών (είτε εξωθώντας τους με την πρόκληση τοπικών πολέμων, είτε περιθάλπτοντάς τους προκλητικά σε σχέση με τις τοπικές κοινωνίες, για να αποτελέσουν κράχτη πρόκλησης μεγάλων μεταναστευτικών ροών) και στην ουσία τους εργαλειοποιούν ως «εκρηκτικό» υλικό για την ανατίναξη των εθνικών κρατών, όπως έκαναν (με άλλη φυσικά μέθοδο) οι πρώτοι μεγαλοαστοί όταν εργαλειοποίησαν τους τότε δουλοπάροικους για να «ανατινάξουν» τα διάφορα φέουδα και να στήσουν τη μεγάλη αγορά του νεότευκτου τότε εθνικού αστικού κράτους. Όλα αυτά μαζί σήμερα, αποτελούν αυτό που λέμε παγκοσμιοποίηση.

Είμαστε λοιπόν, ολόκληρη η ανθρωπότητα, σε μια μεταβατική φάση, όπου αμφισβητείται και πολεμιέται το εθνικό κράτος στο δρόμο προς μια άκρατη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Επειδή όμως κανείς δεν μπορεί να περιγράψει πειστικά τη νέα κατάσταση, στην οποία θέλουν να μας πάνε, ώστε να μπορεί να πείσει για την ανάγκη να πάμε προς αυτή την κατεύθυνση, το νέο διεθνές νεοφιλελεύθερο σύστημα εκτοξεύει εύκολες και εύπεπτες, στιγματισμένες κατά το παρελθόν ταμπέλες, όπως «φασίστας», «εθνικιστής», «ακροδεξιός» κ.λ.π. εναντίον κάθε απλού ανθρώπου ή πολιτικού που θέλει να υπερασπιστεί την ύπαρξη του εθνικού κράτους ή εξορκίζει κάθε αναφορά στα πιο πάνω, ενός σκεπτόμενου ανθρώπου, με εξορκισμούς για «συνωμοσιολογία», «συνωμοσιολόγους» κ.λ.π., ώστε να τον καθιστά γραφικό και να τον ακυρώνει.

Ας δούμε όμως τι είναι και τι όχι συνωμοσιολογία.

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι τα κράτη πλέον δανείζονται από ιδιώτες τραπεζίτες και δεν εκδίδουν τα ίδια χρήμα;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι το χρήμα που δανείζουν οι ιδιώτες τραπεζίτες  στα κράτη (αλλά και στους ιδιώτες) δεν το έχουν στην πραγματικότητα στο ταμείο τους, αλλά αυτό το παράγουν λογιστικά τη στιγμή του δανεισμού; Δηλαδή τα δάνεια είναι η δημιουργός αιτία του χρήματος και στην ουσία, αυτή η έκδοση νέου χρήματος, είναι παροχή πίστης με την εγγύηση της τράπεζας.

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι όλες οι κεντρικές τράπεζες των κρατών δεν ανήκουν πλέον στα κράτη αλλά σε ιδιώτες;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι όλες πλέον οι τράπεζες συνδέονται σε ένα παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό δίκτυο και ότι όλα (περιουσίες και άνθρωποι) θυσιάζονται για να μην διαρραγεί αυτό το δίκτυο, κάτι που θα φέρει παγκόσμιο χάος; Δηλαδή όλη η ανθρωπότητα είναι αιχμάλωτη αυτού του δικτύου;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι αυτοί οι ιδιώτες τραπεζίτες είναι ταυτόχρονα δανειστές και μέτοχοι πολυεθνικών εταιριών που έχουν απλώσει τα πλοκάμια τους σε όλα τα κράτη του κόσμου;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι αυτή η διεθνής οικονομική ολιγαρχία είναι μέρος του πιο πάνω 1% που κατέχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι, η ανωτέρω δημιουργηθείσα χρηματοπιστωτική φούσκα, έχει καταστεί πολλαπλάσια του παγκόσμια παραγόμενου ΑΕΠ;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία  ότι όλη αυτή η παγκόσμια οικονομική ελίτ επιδιώκει ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων και μεταναστών;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία  ότι σ’  αυτή την ελεύθερη διακίνηση (κεφαλαίων, εμπορευμάτων και μεταναστών) προβάλουν εμπόδια οι διάφοροι εθνικοί νόμοι, τα εθνικά σύνορα και οι εθνικές κοινωνίες;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι η παγκόσμια οικονομική ελίτ θέλει να παρακάμψει αυτά τα εμπόδια με την προπαγάνδα των Ανοικτών Συνόρων;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία  ότι εκείνοι που αντιμάχονται αυτή τη νεοφιλελεύθερη προοπτική και που θέλουν να διατηρήσουν την αυτονομία των εθνικών κοινωνιών τους, την χιλιόχρονη ιστορία τους, τη θρησκεία τους και τον πολιτισμό τους, στιγματίζονται με ταμπέλες από τους παγκοσμιοποιητές και τους χρηματοδοτούμενους υποτακτικούς τους, ως αντιδραστικοί, ως συντηρητικοί και ακόμα χειρότερα ως φασίστες και ως εθνικιστές ή εξορκίζονται ως συνωμοσιολόγοι;

Ποια ακριβώς από τα ανωτέρω πραγματικά γεγονότα είναι συνωμοσιολογία; Βέβαια εμφανίζονται και πολλοί, ανόητοι οι οποίοι εκτοξεύουν κάθε είδους ηλιθιότητα περί δήθεν μυστικών δυνάμεων κ.λ.π., οι οποίοι, με τη βλακεία τους, δίνουν άλλοθι σε όλους αυτούς που προωθούν τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση για να στιγματίζουν τους υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους. Δυστυχώς οι βλάκες αποτελούν το άλλοθι των εξουσιαστών.

Η σημερινή «εποχή των τεράτων» λοιπόν, συσκοτίζει τα πράγματα και εξυπηρετεί τα σχέδια εκείνων που έχουν τη δύναμη να ελέγξουν τις εξελίξεις και όχι τους απλούς πολίτες, που λόγω θεσμών δεν μπορούν να ελέγξουν τίποτα. Δυστυχώς, όσοι βλέπουν πίσω από αυτή τη συσκότιση, που οδηγούνται τα πράγματα, κατηγορούνται ως συνωμοσιολόγοι, αλλά είναι οι μόνοι που ξέρουν τι γίνεται.

«Τι θέλετε να κάνουμε, πόλεμο;»

«Τι θέλετε να κάνουμε, πόλεμο;»

Του Πέτρου Χασάπη
Το υπερήφανο ελληνικό έθνος, που με τη λεβεντιά και το αίμα των Ελλήνων, ξεκίνησε το 1821 την απελευθέρωσή του και φτάνοντας αργότερα μερικά χιλιόμετρα έξω από την Άγκυρα το 1922, άγγιξε το θαύμα της διόρθωσης των πεπραγμένων του 1453, τελικά κατέληξε σήμερα στο να «φινλανδοποιηθεί» το νεωτερικό κράτος που δημιούργησε και να μετατραπεί το τελευταίο σε ένα φοβισμένο «γιουσουφάκι» των Τούρκων, χαϊδεύοντας συνεχώς το «θηρίο» μην τυχόν και το θυμώσει.

Τι έχει συμβεί; Τι μεσολάβησε από τότε; Γιατί εμείς οι απόγονοι εκείνων των γενναίων Ελλήνων καταντήσαμε η ντροπή τους; Είμαστε τελικά δειλοί εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες; Έχουμε υποστεί μετάλλαξη και από τι; Δεν μεσολάβησε κάτι που να μεταλλάξει το γονιδίωμα εκείνων των τιτάνων ψυχής των οποίων είμαστε απόγονοι. Μόλις τώρα μας εποικίζει η ελίτ με λαθρομετανάστες, όμως τόσα χρόνια δεν είχαμε κανένα «μπόλιασμα» που να μας κάνει τόσο φοβισμένα «ανθρωπάκια».

Έχουμε μήπως πρόβλημα με το μέγεθος του κράτους; Πέρα από το γεγονός ότι αν συνυπολογίσουμε στεριά και θάλασσα μαζί το κράτος μας είναι τεράστιο σε έκταση, στην πράξη δεν υπάρχουν σήμερα μικρά κράτη, αλλά μικροί άνθρωποι.

Τελικά, μελετώντας την ιστορία μας σε βάθος, τόσο στις πολιτικές όσο και στις κοινωνικοοικονομικές της πτυχές, βγαίνει το συμπέρασμα ότι δεν είναι δειλοί οι σημερινοί Έλληνες, ούτε έχουμε δειλό και ανίκανο στρατό. Έχουμε όμως κάτι πολύ χειρότερο. Έχουμε μεγάλο πρόβλημα κοινωνικοπολιτικής ελίτ. Έχουμε μια παρασιτική και διεφθαρμένη οικονομική ολιγαρχία (μαζί με τα διάφορα πολιτικά παρασιτικά τζάκια), η οποία εκμεταλλεύεται τον ελληνικό λαό για να κερδίζει από το αίμα του, ενώ ταυτόχρονα είναι αντεθνική και ξιπασμένη, νιώθοντας περισσότερο παγκοσμιοποιημένη διεθνής ελίτ, παρά εθνική παραγωγική ελίτ.

Αυτή λοιπόν η παρασιτική κρατικοδίαιτη ελίτ, γνωρίζει ότι όσο μπορεί να εξαπατά τους Έλληνες, έχοντάς τους καθηλωμένους στον καναπέ του κοινωνικού αυτοματισμού, μέσω της κολοσσιαίας προπαγάνδας της από τα ΜΜΕ που διαθέτει, τις “στημένες” δημοσκοπήσεις και τα κόμματα που ελέγχει, τόσο θα μπορεί να παραμένει σταθερή στη θέση της και να εκμεταλλεύεται το λαό δημιουργώντας ταμπέλες για να τον ακυρώνει και καλλιεργώντας το σύνδρομο της «κατσίκας του γείτονα» να τον διασπά.

Αυτή η αντεθνική ολιγαρχία, που δεν δίνει ούτε ένα ευρώ για να βοηθήσει τον εξοπλισμό της χώρας, γνωρίζει πως αν γίνει ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία που μπορεί να πάρει διαστάσεις και να υπάρξουν ήττα, θάνατοι και συρρίκνωση της χώρας, δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει με τα προπαγανδιστικά τεχνάσματά της το λαό και θα ανατραπεί. Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, αυτό (δηλαδή την ανατροπή της), δεν το θέλει να συμβεί με τίποτα. Έτσι, όλη αυτή η παρασιτική πολιτικοοικονομική ολιγαρχία, τρέμει απέναντι στην Τουρκία και αυτό τον τρόμο της τον μεταδίδει σε ολόκληρο το λαό, καλύπτοντάς τον με το ευφυολόγημα της δήθεν συνετούς πολιτικής και της προσήλωσης στο διεθνές δίκαιο, θέματα τα οποία η Τουρκία ουδόλως φυσικά λαμβάνει υπόψη.

Όλοι οι Έλληνες «βράζουμε» από αγανάκτηση βλέποντας την Τουρκία κάθε μέρα να κερδίζει και από κάτι σε βάρος μας, ενώ εμείς να συνεχίζουμε να τη «χαϊδεύουμε» για να μην τη θυμώσουμε. Το τι κάνει καθημερινά σε βάρος μας είναι γνωστό και δεν χρειάζεται να τα επαναλαμβάνουμε. Αντίθετα βλέπουμε τη δική μας ελίτ, αντί να μας ανεβάζει το ηθικό, να μας ακυρώνει συνεχώς, μέσα από τα ΜΜΕ της και τα μίσθαρνα «παπαγαλάκια» με το προπαγανδιστικό ερώτημα: «Και τι θέλετε δηλαδή να κάνουμε, πόλεμο;». Έτσι όμως μας τρομοκρατεί περισσότερο και μας ακυρώνει εντελώς. Και αυτό ακριβώς θέλει.

Γνωρίζει πολύ καλά η προπαγάνδα του συστήματος, πως κανείς δεν πρόκειται να μιλήσει για πόλεμο από τη στιγμή που δεν υπάρχει εμφανής στρατιωτική επιθετική ενέργεια από την πλευρά της Τουρκίας, παρά τις παραβιάσεις και τις παραβάσεις που κάνει και την προπαγάνδα που διαρρέει. Με τον τρόπο αυτό όμως, η Τουρκία κερδίζει αναίμακτα και ανέξοδα καθημερινές διπλωματικές μάχες (με την υποφώσκουσα απειλή χρήσης των όπλων), που εμείς δεν τις βλέπουμε, γιατί έχουμε μάθει μόνο να βλέπουμε πραγματικές μάχες, δημιουργώντας έτσι καθημερινά τετελεσμένα σε βάρος της χώρας μας.

Η πολιτική και πολεμική νοοτροπία και πρακτική των Τούρκων είναι απλή. Προχωρούν σιγά σιγά, σαν τερμίτες, με επιμονή και υπομονή, μέχρι εκεί που είναι σίγουροι ότι θα κερδίζουν χωρίς μεγάλες απώλειες. Επειδή έχουν αντιληφθεί το φόβο της ελληνικής ελίτ, προχωρούν ένα βήμα κάθε φορά, έχοντας πάντα πάνω στο τραπέζι την απειλή του casus belli, που έχει κατατρομοκρατήσει την ελληνική ελίτ και με αυτό το τέχνασμα κερδίζουν εκ του ασφαλούς. Η Ελλάδα έχει πλέον μετατραπεί σε υποτελές φοβισμένο «γιουσουφάκι» της Τουρκίας κατρακυλώντας καθημερινά στα σκαλοπάτια της διεθνούς ανυποληψίας και διεθνούς εγκατάλειψης.

Τη μια και μοναδική φορά που οι Τούρκοι βιάστηκαν, ήταν στα τελευταία γεγονότα στον Έβρο. Ενώ μέχρι τότε περνούσαν σχεδόν καθημερινά περί τους 1000 λαθροεισβολείς από τον Έβρο, η πλεονεξία του Ερντογάν για να εκβιάσει και να πάρει κονδύλια από την ΕΕ, τον έσπρωξε στο «λάθος» να θελήσει να σπάσει τα σύνορα της Ελλάδας με τη μία. Δεν ακολούθησε στο σημείο αυτό την τούρκικη τακτική του «σαλαμιού», αλλά θέλησε να αποσταθεροποιήσει με τη μία τη χώρα μας. Πολλοί σήμερα ζητωκραυγάζουν τον κ. Μητσοτάκη, γιατί αντιστάθηκε στον Έβρο. Μα είναι απλό. Αν δεν αντιστεκόταν, σήμερα ο κ. Μητσοτάκης θα ήταν τουλάχιστον στο σπίτι του και ίσως να είχε πρόβλημα και η ελίτ της χώρας. Η αντίσταση λοιπόν ήταν μονόδρομος.

Τα τελευταία αυτά γεγονότα αποδεικνύουν πως οι Τούρκοι προχωρούν μέχρι εκεί που τους παίρνει και βάζουν την ουρά στα σκέλια όταν δεν τους παίρνει. Δυστυχώς όμως η δική μας ελίτ είναι ακόμα χειρότερη, στα όρια του εθνομηδενισμού και της υποταγής, κυριαρχούμενη από το φόβο της απώλειας των προνομίων της εξουσίας και της εκμετάλλευσης του λαού.

Τελειώνοντας και για να μην θεωρηθεί ότι κι εγώ υπεκφεύγω και δεν απαντώ στο ερώτημα περί πολέμου ή δεν έχω πρόταση, λέω τα εξής: Άμεσα πρέπει να εγκαταλείψουμε την εξωτερική πολιτική του κατευνασμού και να περάσουμε στην πολιτική που εφαρμόζουν όλα τα κράτη του κόσμου, αυτή της αντιμετώπισης. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάμε να κάνουμε πόλεμο, για τον οποίο όμως θα πρέπει να είμαστε πλήρως έτοιμοι, αλλά να εφαρμόσουμε αυτά τα οποία επιτάσσει το διεθνές δίκαιο, σε ότι αφορά χωρικά ύδατα, ΑΟΖ, γεωτρήσεις κ.λ.π. στέλνοντας το μήνυμα στην Τουρκία και διεθνώς ότι η πολιτική μας θα είναι στο εξής αυτή. Αυτά κατ’ αρχήν, γιατί αργότερα θα περάσουμε και στην πλήρη προστασία του εναέριου χώρου. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να κάνει τίποτα παρά μόνο διεθνή θόρυβο. Πρέπει όμως να περιμένουμε και ένα θερμό επεισόδιο μικρής όμως έντασης, καθόσον δύσκολα θα αποδεχτεί η Τουρκία να ανακοπεί ξαφνικά η φόρα της. Γι’ αυτό θα πρέπει να είμαστε απόλυτα έτοιμοι και αποφασισμένοι και όλα θα πάνε καλά.

ΥΓ. Δυστυχώς όμως, την ανωτέρω πρότασή μου δεν μπορώ να την εφαρμόσω εγώ, ούτε το κόμμα στο οποίο ανήκω, δηλαδή η Ελληνική Λύση (λόγω του ότι δεν είναι στην εξουσία). Θα πρέπει να την εφαρμόσει η άρχουσα ελίτ που ελέγχει αυτή τη στιγμή την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, οπότε μπαίνουμε και πάλι στο φαύλο κύκλο του συστήματος.

 

 

 

Ποιοι δεν θέλουν να μάθουμε εάν η Συμφωνία των Πρεσπών είναι άκυρη;

Ποιοι δεν θέλουν να μάθουμε εάν η Συμφωνία των Πρεσπών είναι άκυρη;

Του Πέτρου Χασάπη
Ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων είναι υποχρεωμένος να φέρει προς συζήτηση στην Ολομέλεια των σώματος, την Πρόταση για Σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής, που κατέθεσε το κόμμα της Ελληνικής Λύσης για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Στο τέλος του άρθρου παρατίθεται το link της ιστοσελίδας της Βουλής όπου είναι αναρτημένη η συγκεκριμένη πρόταση. Λίγα ΜΜΕ έκαναν εμφανώς λόγο για την κατάθεση της πρότασης αυτής, ενώ τα υπόλοιπα σιώπησαν.

Συγκεκριμένα, στις 24-4-2020 το κόμμα της Ελληνικής Λύσης κατέθεσε στη Βουλή την από 23-4-2020 Πρόταση Σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής για την διερεύνηση των λόγων, των συνθηκών και των διαδικασιών κάτω από τις οποίες υπογράφηκε και στη συνέχεια κυρώθηκε η Συμφωνία των Πρεσπών. Η πρόταση αυτή κατατέθηκε σύμφωνα με τις αλλαγές που έγιναν τόσο στο Σύνταγμα, κατά την τελευταία αναθεώρηση, όσο και με τις τελευταίες αλλαγές στον Κανονισμό της Βουλής (άρθρο 68 παρ. 2 του Συντάγματος και τα άρθρα 144 επ. του Κανονισμού της Βουλής).

Μετά την ανακοίνωση στην Ολομέλεια της Βουλής από τον προεδρεύοντα κ. Μπούρα, της κατάθεσης της ανωτέρω πρότασης και ενώ υπήρξε αμηχανία σε όλες τις πτέρυγες της Βουλής χωρίς καμία αντίδραση, μπήκε μπροστά και πήρε το λόγο ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας κ. Λιβανός, ο οποίος αφού δήλωσε (προφανώς κατ’ εντολή του κ. Μητσοτάκη) ότι η ΝΔ δεν αποδέχεται την πρόταση αυτή, δηλαδή να ερευνηθεί σε βάθος η υπόθεση, καλύπτοντας έτσι πλήρως τον ΣΥΡΙΖΑ για τις Πρέσπες, στο τέλος χαρακτήρισε την επερχόμενη συζήτηση «κουτσομπολιά». Είναι όμως «κουτσομπολιά» η συζήτηση του θέματος αυτού έτσι όπως εισάγεται η πρόταση; Καθόλου βέβαια και γι’ αυτό έσπευσε η ΝΔ να κάψει την πρόταση πριν αυτή λάβει έκταση στα ΜΜΕ και αρχίσει να συζητιέται μέσα στο λαό.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω άρθρα, αυτή η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής (εάν αποφασισθεί από την Ολομέλεια να συσταθεί), θα έχει όλες τις εξουσίες της Ανακριτικής Αρχής και τις εξουσίες του Εισαγγελέως Πλημμελειοδικών. Επομένως η επιτροπή αυτή δεν δεσμεύεται από τίποτα και μπορεί να εξετάσει τα πάντα (ανθρώπους και έγγραφα). Να ζητήσει για παράδειγμα να κατατεθούν στην επιτροπή όλα τα μυστικά έγγραφα, αντέγγραφα και επιστολές που έχουν ανταλλαγεί μεταξύ όλων των πλευρών, για να διαπιστωθεί τι ακριβώς συζητιόταν πίσω από τις κλειστές πόρτες. Να κατατεθεί η επιστολή παραίτησης του κ. Κοτζιά. Να κληθούν να καταθέσουν ως μάρτυρες, άπαντες όσοι ενεπλάκησαν. Δηλαδή, ο κ. Καμμένος, ο κ. Κοτζιάς, ο κ. Τσίπρας, ξένοι παράγοντες κ.λ.π. Να ερευνηθεί αν έγιναν εξαγορές συνειδήσεων αντιπροσώπων του κράτους είτε με χρήματα, είτε με πολιτικά αξιώματα, εδώ και στα Σκόπια. Να ερευνηθεί αν υπήρξε εξαπάτηση και από ποια πλευρά. Επίσης να ερευνηθεί εάν υπήρξε εκβιασμός του κράτους με δυσμενείς κυρώσεις ή επιπτώσεις εάν η τότε κυβέρνηση δεν ενέδιδε στην επαίσχυντη συμφωνία κ.λ.π. Τελικός στόχος της επιτροπής είναι να εξακριβωθεί εάν έγιναν και ποια ακριβώς εγκλήματα στην πορεία προς την υπογραφή και στη συνέχεια την κύρωση της επαίσχυντης αυτής συμφωνίας που αφαίρεσε κυριαρχικά δικαιώματα από τη χώρα μας και τα έδωσε σε γειτονικό κράτος, αλλά και ταπείνωσε τον ελληνικό λαό, του οποίου δεν έγινε σεβαστή η βούλησή του, κατά παραβίαση της συνταγματικής αρχής της λαϊκής κυριαρχίας.

Θα αναρωτηθεί προφανώς ο αναγνώστης. Εντάξει μπορεί να έγιναν εγκλήματα, όμως έχει άραγε νόημα τώρα να αποδειχθούν αυτά; Φυσικά και έχει απόλυτο νόημα, καθόσον αν έχουν διαπραχθεί συγκεκριμένα αδικήματα, τόσο για την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών, όσο και για την κύρωσή της στη συνέχεια από την Ελληνική Βουλή (αλλά και αντίστοιχα από την πλευρά των Σκοπιανών), η συμφωνία των Πρεσπών είναι αυτομάτως ΑΚΥΡΗ και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Σύμφωνα με την από 23 Μαΐου 1969 Σύμβαση της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών (η οποία κυρώθηκε από εμάς με το ΝΔ 402/1974), εάν αποδειχθεί ότι συντρέχει έστω και ένας από τους πολλούς προβλεπόμενους εκεί λόγους (άρθρα 46 έως 53), η Συμφωνία των Πρεσπών είναι άκυρη. Τέτοιοι λόγοι (μεταξύ των άλλων) είναι: Α) Εξαπάτηση, Β) Δωροδοκία αντιπροσώπων του Κράτους, Γ) Απειλή άσκησης βίας κατά του Κράτους κ.λ.π. Επομένως, η κατατεθείσα πρόταση είναι πολύ σοβαρή και πρέπει να ενδιαφέρει όλους τους Έλληνες.

Όπως ανέφερα και πιο πάνω, στο τέλος του άρθρου παραθέτω το link από την ιστοσελίδα της Βουλής, όπου μπορείτε να διαβάσετε όλη την πρόταση και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα. Καλούνται όλοι οι Έλληνες και κυρίως οι Παμμακεδονικές Οργανώσεις εδώ και στο εξωτερικό να τη διαβάσουν και να την στηρίξουν με όποιον πρόσφορο τρόπο νομίζουν. Καλούνται να προσκομίσουν όποιο υλικό έχουν στη διάθεσή τους για να κατατεθεί αυτό στη Βουλή κατά την ημέρα της συζήτησης.

Όπως λέει ο ποιητής, «ήρθε η ώρα να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση», φτάνει να μην συνεχίζουμε να κοιμόμαστε.

Πρόταση Σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής για τη Συμφωνία των Πρεσπών

 

 

 

Τι μας περιμένει από εδώ και πέρα;

Τι μας περιμένει από εδώ και πέρα;

Του Πέτρου Χασάπη

Κατ΄ αρχήν πρέπει να επισημανθεί ότι η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, άρχισε να δείχνει σοβαρά σημάδια αποτυχίας, πολύ πριν την εμφάνιση του κορωνοϊού, αλλά τότε δεν το γνωρίζαμε. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα οικονομικά στοιχεία που αποκαλύφθηκαν τώρα, ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας στη χώρα μας είχε υποχωρήσει κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2019 στο 1% του ΑΕΠ, σε σύγκριση με το 2,3% του αμέσως προηγούμενου τριμήνου και σε σχέση με τον μέσο όρο 2,1% ολόκληρου του προηγούμενου ενεαμήνου του 2019.

Αυτό δείχνει ότι, παρά τον εξωραϊσμό της εικόνας της κυβέρνησης από τα συστημικά ΜΜΕ και την απόκρυψη της αλήθειας, η οικονομία έδειχνε ήδη από τα τέλη του 2019, ανησυχητικά σημάδια κάμψης. Την εμφάνιση του κορωνοϊού, θεωρώ ότι η κυβέρνηση την είδε ως «σωσίβιο» προκειμένου αφενός να φορτώσει πάνω της την ήδη αποτυχημένη πολιτική της, αφετέρου να καταφέρει ταυτόχρονα να «βολέψει ημέτερους». Όμως, ο αυστηρός εγκλεισμός του λαού στα σπίτια του, η παύση κάθε οικονομικής δραστηριότητας και η εκταμίευση προσωρινών βοηθημάτων, από το γνωστό «μαξιλάρι» των 35,7 δις ευρώ, οδηγούν πλέον προς μια ανεξέλεγκτη κατάσταση. Ο αναγνώστης πρέπει να γνωρίζει ότι αυτό το λεγόμενο «μαξιλάρι» που είναι μνημονιακή υποχρέωση, αποτελείται από 15,7 δις ευρώ του ESM (πιστοληπτική γραμμή στήριξης με μνημονιακούς όρους) και 20 δις ευρώ αποθεματικά των δημοσίων οργανισμών, στα οποία φέρεται να έβαλε ήδη χέρι η κυβέρνηση, προκειμένου να μοιράσει χρήματα προς κάθε κατεύθυνση.

Αυτά, έχοντας κατά νου ας προσπαθήσουμε να ιχνηλατήσουμε τη συνέχεια.

Όταν στις αρχές του 2010 το ΠΑΣΟΚ έθεσε την Ελλάδα κάτω από την κυριαρχία της τρόϊκας και ειδικά του ΔΝΤ, στην ουσία επήλθε μάλλον μια σιωπηρή συμφωνία μεταξύ της κρατικοδίαιτης – παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ της χώρας με το ΔΝΤ. Αντί λοιπόν, όλο αυτό να αποτελέσει ευκαιρία για να γίνει αναδιάταξη του αποτυχημένου παραγωγικού μοντέλου της χώρας, κάτι που θα αφαιρούσε φυσικά προνόμια από την ελίτ και ενδεχομένως οδηγούσε στην ανατροπή της, προφανώς συμφωνήθηκε σιωπηρά, ότι δεν θα αγγιχτούν τα προνόμια της ελίτ και όλο το βάρος θα το πλήρωναν ο λαός και η δημόσια περιουσία. Εκ του αποτελέσματος και με δεδομένο: α) ότι η κρατικοδίαιτη – παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, όχι μόνο δεν απώλεσε προνόμια, αλλά αντιθέτως αύξησε τον πλούτο της στα χρόνια των μνημονίων, πολύ πάνω από τον διεθνή μέσο όρο και β) ότι όχι μόνο δεν ανατράπηκαν τα κόμματα που οδήγησαν τη χώρα στην οικονομική καταστροφή, αλλά αντιθέτως οι πολιτικές τους οικογένειες, τα πολιτικά τζάκια και οι κληρονομικά πολιτικοί γόνοι τους (γιατί στην πραγματικότητα όλοι αυτοί είναι τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα) εξακολουθούν να είναι εδώ παρόντες στην ηγεσία της χώρας, φαίνεται να αποδεικνύεται η ανωτέρω υπόθεση.

Έτσι λοιπόν, αντί να έχουμε αναδιάταξη του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, αντί να έχουμε ανακάτωμα της κοινωνικοοικονομικής «τράπουλας» και ανάδειξη νέων παραγωγικών δυνάμεων από τη βάση της κοινωνίας, που θα βάσιζαν την άνοδό τους στην παραγωγή πλούτου στη χώρα, αντιθέτως είχαμε δέκα χρόνια μνημονίων, δέκα ολόκληρα χρόνια στερήσεων, εκποίησης του εθνικού πλούτου, απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και υποχώρησης της αμυντικής ικανότητας της χώρας. Και τώρα τι;

Την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που δεν άντεξε το αρχικό βάρος, διαδέχτηκε η κυβέρνηση Παπαδήμου και την τελευταία η πολιτικά ελειποβαρής κυβέρνηση Σαμαρά. Η προσμονή του λαού, που ανέπτυξε αντιμνημονιακό μέτωπο και η ως εκ τούτου ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητική δύναμη, διαψεύστηκε σε λίγους μήνες από την πλήρη υποταγή προσωπικά του κ. Τσίπρα, όχι τόσο στις εντολές της τρόϊκας, αλλά κυρίως στα συμφέροντα της εγχώριας κρατικοδίαιτης – παρασιτικής και διεφθαρμένης ολιγαρχίας. Η τελευταία, ούσα διεθνιστική – εθνομηδενιστική (όπως άλλωστε ήταν ανέκαθεν), προσβλέπουσα μόνο στην παγκοσμιοποίηση και όχι στην ελληνική κοινωνία και στο ελληνικό έθνος, είναι η αποκλειστικά υπεύθυνη για το κατάντημα της χώρας, για τη χρεοκοπία της και την ανοχή τώρα του εποικισμού της Χριστιανικής Ελλάδας, από μουσουλμάνους λαθροεισβολείς από όλο τον πλανήτη. Αυτή ήταν εκείνη που πίεσε για μνημόνια σε βάρος του λαού, αυτή ήταν που πίεσε για το Σκοπιανό, αυτή είναι που πιέζει για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, προκειμένου να μην υπάρξει πόλεμος και ανατραπεί η ίδια και αυτή εξακολουθεί να είναι στην ηγεσία της χώρας για νέα «επιτεύγματα».

Το παράδειγμα των τελευταίων δέκα ετών, η χαμένη αυτή δεκαετία και όσα συνέβησαν σ’ αυτήν, θα πρέπει να μας απασχολήσουν σοβαρά, γιατί προβλέπω στο άμεσο μέλλον να επαναλαμβάνονται τα ίδια πράγματα. Τι θα γίνει;

Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, η οικονομία ήδη είχε αρχίσει να δείχνει σημάδια κάμψης και τώρα με τον κορωνοϊό, με την πλήρη οικονομική υποχώρηση, την κατασπατάληση του «μαξιλαριού» και φυσικά την υποχώρηση του ΑΕΠ, το χρέος, τόσο ως ποσοστό του ΑΕΠ, όσο και ως πραγματικό χρέος θα εκτοξευθεί. Αυτό θα μας κάνει πάλι να μιλάμε για “βιώσιμο χρέος”, για πιστοληπτική ικανότητα και για νέα μνημονιακά μέτρα.

Πιθανολογώ ότι, η εγχώρια παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, με ενεργούμενο την πολιτική ελίτ της χώρας, μέσω των ΜΜΕ, των δημοσκοπήσεων, της τρομοκράτησης του κόσμου κ.λ.π. θα επιχειρήσει και πάλι να επιβάλει νέα φτώχεια στο λαό, προκειμένου να διατηρήσει για μία ακόμα φορά τα προνόμια της. Ταυτόχρονα, επειδή ο Ερντογάν γνωρίζει πολύ καλύτερα από εμάς τους πολίτες το είδος της ψοφοδεούς δικής μας ελίτ, είναι βέβαιο πως μετά τη Μακεδονία, με την κατάλληλη τουρκική πίεση, αυτή η ελίτ θα παραδώσει Αιγαίο και Μεσόγειο και ίσως και νησιά, αρκεί και μόνο να μην κινδυνεύσουν τα προνόμιά της. «Τι θέλετε λοιπόν, να κάνουμε πόλεμο;». Αυτό μήπως δεν μας λένε συνεχώς τα δικά της ΜΜΕ, τρομοκρατώντας τον κόσμο, όπως μας έλεγαν με τα μνημόνια ότι δήθεν θα έπεφτε η χώρα στα “βράχια”;

Πιθανολογώ ακόμα ότι, έπειτα από τα ανωτέρω και ειδικά τη μεγάλη ανεργία που θα υπάρξει (ήδη το ΔΝΤ κάνει λόγο για 300.000 νέους ανέργους στην Ελλάδα), ενδεχομένως να ζήσουμε νέο κύμα μετανάστευσης Ελλήνων προς το εξωτερικό, ακόμα και αυτών των τελευταίων που πίστεψαν ότι μένοντας στη χώρα και παλεύοντας θα τα κατάφερναν. Ναι θα τα κατάφερναν, αν είχαν όμως μια άλλη εθνική και παραγωγική ελίτ, που θα πίστευε στις δυνατότητες της ελληνικής κοινωνίας και θα επένδυε τα χρήματά της εδώ. Δυστυχώς, με αυτή την παρασιτική ελίτ που έχουμε, αλλά και με τους εύπιστους πολίτες, που καθοδηγούνται πλήρως από τα συστημικά ΜΜΕ, από τις δημοσκοπήσεις και από τα πληρωμένα τρόλς του διαδικτύου, δεν θα τα καταφέρουμε και πολύ ήταν που φτάσαμε ως εδώ, 200 χρόνια μετά τον ξεσηκωμό του ελληνικού έθνους.

Όμως, έστω τώρα την ύστατη στιγμή, είναι η ώρα για αλλαγές, είναι η ώρα για ανατροπές. Πρώτα απ’ όλα ανατροπή στον τρόπο σκέψης μας και έπειτα ανατροπή αυτής της εθνομηδενιστικής ελίτ που μας έφτασε στη σημερινό κατάντημα. Ίσως σύντομα κληθούμε να πάρουμε τις αποφάσεις μας στις κάλπες. Τότε θα πρέπει να κάνουμε μια «επανάσταση συνείδησης». Δεν πρέπει να συνεχίζουμε να διασώζουμε με την ψήφο μας τις πολιτικές οικογένειες που μας χρεοκόπησαν. Πρέπει να τις αλλάξουμε. Η απλή αναλογική, με την οποία θα γίνουν οι επόμενες εκλογές,  μας δίνει μια ευκαιρία για να αφήσουμε πίσω μας το αποτυχημένο παρελθόν και να ψηφίσουμε για ένα καλύτερο μέλλον. Να πιστέψουμε και σε άλλους Έλληνες πέρα από τις μόνιμες πολιτικές οικογένειες. Ελπίζω λίγο πλέον, αλλά πάντα ελπίζω.