Category: Επιλεγμένα

Η νέα «σοβιετία»

Η νέα «σοβιετία»

Του Χασάπη Πέτρου

Όλοι γνωρίζουμε πλέον, από την ώρα που αποκαλύφθηκε σε όλο τον κόσμο, το σοβιετικό κοινωνικό μοντέλο που επιβλήθηκε δια της βίας. Μια επιβολή ενάντια στην ανθρώπινη φύση, γι’ αυτό και κατέρρευσε με πάταγο.

Εκείνο όμως που ζούμε τώρα και πολλοί δεν το έχουμε αντιληφθεί, είναι το νέο δυτικό πλέον «σοβιετικό» μοντέλο. Η μονολιθικότητα της σκέψης. Η επιβολή δια της βίας της μιας και μόνο άποψης και ειδικά αυτής που θέλει η διεθνής οικονομική ολιγαρχία. Ενώ τη μονολιθικότητα της άποψης στην ΕΣΣΔ την επέβαλε η κρατικοκομματική νομενκλατούρα, σήμερα την επιβάλει η ασύδοτη ιδιωτική πρωτοβουλία και φυσικά η κορυφή αυτής, ο οικονομικός φασισμός.

Όπως έχουμε πληροφορηθεί, πέρα από την πρόσφατη διακοπή στο αέρα του διαγγέλματος του εκλεγμένου Προέδρου των ΗΠΑ, γιατί κρίθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ότι δεν ήταν σωστά αυτά που έλεγε, ακολούθησε το κλείσιμο των λογαριασμών του σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και ακόμα χειρότερα, όπως διαβάζουμε, διάφορες ιδιωτικές εταιρίες απαγόρευσαν σε μέλη του ρεπουμπλικανικού κόμματος να κάνουν χρήση των υπηρεσιών τους.

Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι επιβάλλεται η μία και μόνη άποψη και ότι είναι κατακριτέος και αποδιοπομπαίος όποιος εκφράζει διαφορετική άποψη. Αυτό δεν το αντιλαμβανόμαστε πολλοί αυτή τη στιγμή, γιατί είμαστε μέσα του και δεν το παρατηρούμε εξ αποστάσεως. Έχει να κάνει με τη σύγκρουση του παγκόσμιου οικονομικού φασισμού με το εθνικό κράτος. Δεν το καταλαβαίνουμε, γιατί, κάνοντας χρήση των σύγχρονων καταναλωτικών αγαθών και ψηφιακών εργαλείων, νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι. Δυστυχώς, δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πίσω από όλα αυτά υφαίνεται η υποδούλωσή μας στον οικονομικό φασισμό.

Ναι λοιπόν στην ελεύθερη εθνική οικονομία, αλλά όχι στον παγκόσμιο οικονομικό φασισμό.

Διερευνητικές εναντίον των εθνικών μας συμφερόντων

Διερευνητικές εναντίον των εθνικών μας συμφερόντων

Του Χασάπη Πέτρου

Κοινό και εύλογο είναι το ερώτημα από όλους τους νοήμονες Έλληνες: «αφού εμείς δεν διεκδικούμε τίποτα από την Τουρκία, γιατί πάμε πάλι σε συζητήσεις;». Στο ερώτημα αυτό, κανείς από την κυβέρνηση δεν μπορεί να δώσει απάντηση. Γενικές μόνο αοριστολογίες, περί του ότι πρέπει να συζητάμε με τους γείτονές μας και άλλες τέτοιες πομφόλυγες.

Στην πράξη όμως συμβαίνει το εξής. Σε όλες τις μέχρι τώρα διερευνητικές με την Τουρκία, οι δύο πλευρές προσέρχονται στο τραπέζι διαλόγου και η μεν πλευρά της Τουρκίας βάζει πάνω στο τραπέζι έναν τεράστιο κατάλογο αιτημάτων, η δε πλευρά της Ελλάδας, βάζει πάνω στο τραπέζι ένα λευκό χαρτί. Κανένα αίτημα. Υποτίθεται ότι κάθεται στο τραπέζι δήθεν πολιτισμένα για να ακούσει και να συζητήσει τα αιτήματα της Τουρκίας.

Όπως έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, οι διαπραγματεύσεις οδηγούνται σε αδιέξοδο και οι δύο πλευρές φεύγουν από το τραπέζι. Όμως εκείνο που έχει μείνει πάνω στο τραπέζι και καταχωρείται στα πρακτικά, είναι μόνο τα συνεχώς αυξανόμενα πιεστικά αιτήματα της Τουρκίας, τα οποία και καταγράφονται στα διεθνή διπλωματικά κιτάπια. Η Ελλάδα εμφανίζεται διεθνώς, ότι είναι εκείνη που έχει προσβάλει δήθεν κυριαρχικά δικαιώματα και ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας.

Η επί τόσα χρόνια, φοβική πολιτική του κατευνασμού απέναντι στην Τουρκία και η αδράνεια, οδήγησε στο παρελθόν όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις, στο να μην διεκδικούν τα δίκαια της Ελλάδας και του ελληνισμού απέναντι στην Τουρκία. Το δόγμα ήταν «δεν διεκδικούμε τίποτα, αλλά και δεν παραχωρούμε τίποτα». Έτσι αφέθηκε μόνη της η Τουρκία, να φορτώνει ανενόχλητη μια ατζέντα με ανυπόστατες και παράνομες δικές της διεκδικήσεις, ενώπιον της διεθνούς Κοινής Γνώμης. Φτάσαμε λοιπόν στη σημερινή κατάσταση, όπου ο φοβικός πρωθυπουργός της χώρας, ακύρωσε μόνος του την πάγια εθνική θέση και δέχτηκε τις προάλλες σε άρθρο του, ότι υπάρχουν πλέον διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, που πρέπει να επιλυθούν. Ποτέ όμως δεν ακούστηκε από ελληνικής πλευράς, ούτε καν ψιθυριστά, κάποιο ελληνικό αίτημα κάποια διεκδίκηση, αν και υπάρχουν πολλά και απόλυτα δίκαια.

Δεν έχει τολμήσει μέχρι τώρα, καμία ελληνική κυβέρνηση να βάλει πάνω στο τραπέζι τα δικά μας δίκαια αιτήματα, ώστε να πάψει επιτέλους η Τουρκία το παραμύθι της. Και το ερώτημα είναι γιατί; Γιατί δεν το έχει τολμήσει καμία κυβέρνηση; Προφανώς, γιατί φοβήθηκαν τα αντίποινα της Τουρκίας. Τουλάχιστον, εάν το έκαναν αυτό απλά για να κερδίσουν χρόνο ώστε να εξοπλιστεί και να δυναμώσει η χώρα, θα το καταλάβαινα. Αντί γι’ αυτό όμως, όλες οι κυβερνήσεις επέλεξαν το αντίθετο. Άφησαν την ελληνική πολεμική βιομηχανία να καταρρεύσει, ωσάν να επέλεγαν ενσυνείδητα να επιτρέπουν στην Τουρκία να επανέρχεται με όλο και πιο πολύ πιεστικά αιτήματα, προς ένα αβέβαιο εθνικό μέλλον. Και φτάσαμε πλέον στο σημείο, εκτός από τις γνωστές παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας, να δημιουργήσει η Τουρκία ανεπίστρεπτα τετελεσμένα στην Ανατολική Μεσόγειο, σε βάρος των εθνικών μας κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Αρχίζει λοιπόν ο νέος κύκλος διερευνητικών επαφών. Και πάλι θα συμβεί το ίδιο. Η Τουρκία, έχοντας ήδη δημιουργήσει τελευταία ισχυρά τετελεσμένα σε βάρος των ελληνικών εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, θα βάλει πάνω στο τραπέζι έναν ακόμα μεγαλύτερο, από το παρελθόν, κατάλογο αιτημάτων. Και η Ελλάδα τι θα βάλει; Πάλι τίποτα, ενώ θα μπορούσε να θέσει έναν τέτοιο κατάλογο αιτημάτων, που θα έκανε την Τουρκία να σηκωθεί και να φύγει αμέσως από το τραπέζι, αφήνοντας όμως αυτή τη φορά πάνω στο τραπέζι και στα πρακτικά και τα ελληνικά αιτήματα. Αιτήματα που είναι δίκαια και αναγνωρισμένα τόσο από το διεθνές δίκαιο, όσο και από πληθώρα αποφάσεων ξένων Κοινοβουλίων και του ΟΗΕ.

Τέτοια αιτήματα θα μπορούσαν να είναι:

1) Επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 νμ στο Αιγαίο, όπως και στο Ιόνιο και παντού. Το προβλέπει το διεθνές δίκαιο

2) Αναγνώριση ολόκληρης της ελληνικής ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Το προβλέπει το διεθνές δίκαιο.

3) Αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο. Υπάρχουν ένα σωρό ψηφίσματα του ΟΗΕ.

4) Εφαρμογή της συνθήκης της Λωζάνης για Ίμβρο και Τένεδο, με επιστροφή των Ελλήνων ή των κληρονόμων τους στις περιουσίες τους, εφαρμογή της αυτοδιοίκησης και μάλιστα με τοπική ελληνική χωροφυλακή. Το προβλέπει η ίδια η συνθήκη.

5) Αποζημίωση και επιστροφή στην Κωνσταντινούπολη των εκδιωχθέντων Ελλήνων ή των κληρονόμων τους. Είναι θέμα εφαρμογής του διεθνούς δικαίου.

6) Επιστροφή στο καθεστώς της εκκλησίας, όλων των εκκλησιών στην Τουρκία που έχουν μετατραπεί σε τζαμιά και να επιτραπεί η ελεύθερη λειτουργία τους. Αίτημα σε αντιστοίχιση με αντίθετο της Τουρκίας για τα τζαμιά στην Ελλάδα.

7) Καθιέρωση της Αγίας Σοφίας ως εκκλησίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ιστορικό και δίκαιο αίτημα. Δεν μπορεί να ανεχόμαστε η Αγία Σοφία να είναι τζαμί κι εμείς να μην λέμε τίποτα.

8) Να πάψει ο Πατριάρχης να είναι αποκλειστικά Τούρκος υπήκοος. Είναι κάτι που ισχύει για την Καθολική Εκκλησία και πρέπει να ισχύσει και για την Ορθοδοξία, ώστε να δημιουργηθεί μια πανίσχυρη διεθνώς Ορθόδοξη Εκκλησία, μαζί με την Καθολική, ειδικά τώρα που έχουμε ένα εξαπλούμενο βίαιο Ισλάμ.

9) Διάλυση της στρατιάς του Αιγαίου που απειλεί τα ελληνικά νησιά, μαζί με τα αεροδρόμια και τις βάσεις εκτόξευσης πυραύλων. Είναι μια στοιχειώδης πρόληψη για εξασφάλιση της ειρήνης.

10) Διάλυση του τουρκικού αποβατικού στόλου, που ως μόνο στόχο έχει τα ελληνικά νησιά. Για τον ίδιο λόγο.

11) Δημιουργία αποστρατικοποιημένης και αποπυραυλοποιημένης ζώνης σε βάθος 500 χλμ από τα ελληνικά θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο. Είναι μια στοιχειώδης πρόληψη ώστε να μη βρεθούμε ένα πρωϊ με εκδηλούμενη επίθεση εναντίον των ελληνικών νησιών και όχι μόνο.

12) Αναγνώριση από την Τουρκία της γενοκτονίας των Ποντίων. Έχει ψηφισθεί τόσο από το δικό μας, όσο και από ένα σωρό άλλα Κοινοβούλια

13) Αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων. Για τον ίδιο λόγο.

14) Αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μ. Ασίας, αποζημίωση και επιστροφή των κληρονόμων τους στα πατρώα εδάφη και περιουσίες. Είναι στοιχειώδης υποχρέωση απέναντι στον σφραγισθέντα και εκδιωχθέντα από τα πατρώα εδάφη του ελληνισμό.

15) Αναγνώριση της γενοκτονίας των Ασσυρίων και άλλων χριστιανικών λαών της Μ. Ασίας. Έχει αναγνωρισθεί διεθνώς.

16) Αναγνώριση της γενοκτονίας των Γεζίντι, των Αλεβιτών και άλλων εθνοτικών ή θρησκευτικών ομάδων. Για τον ίδιο λόγο.

17) Παύση επιτέλους της συνεχιζόμενης γενοκτονίας των Κούρδων. Οι Κούρδοι δικαιούνται ελεύθερης πατρίδας.

Όλα τα ανωτέρω αιτήματα είναι νόμιμα, ηθικά και δίκαια και πρέπει να τεθούν. Είναι προφανές, πως αν τεθούν τέτοια αιτήματα, θα κάνουν αμέσως την Τουρκία να σηκωθεί και να φύγει από το τραπέζι εκνευρισμένη, καθόσον, όχι μόνο δεν θα ήθελε να συζητήσει αυτά τα αιτήματα, αλλά κυρίως γιατί αυτά θα τεθούν πλέον πάνω στο διεθνές διπλωματικό τραπέζι και θα πάψει να «παίζει μπάλα» μόνη της και εκ του ασφαλούς.

Ποια κυβέρνηση όμως θα τολμήσει να τα θέσει. Η παρούσα πάντως φοβική κυβέρνηση του γκλομπαλιστή φιλογερμανού κ. Μητσοτάκη, δεν νομίζω.

ΥΓ. Τα πιο πάνω αιτήματα, που θα μπορούσε να θέσει πάνω στο τραπέζι η ελληνική κυβέρνηση, δεν σημαίνουν παραίτηση από την πάγια θέση, ότι δηλαδή, εκείνο που συζητάμε μόνο είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Είναι όμως αιτήματα, τα οποία, σε περίπτωση που έπεφταν στο τραπέζι, θα έκαναν την Τουρκία να μην θέλει να ξανασυζητήσει ποτέ με την Ελλάδα.

Κάπου μεταξύ ΕΣΡ, ΣτΕ και κυβέρνησης χάθηκε η πολιτική πολυφωνία.

Κάπου μεταξύ ΕΣΡ, ΣτΕ και κυβέρνησης χάθηκε η πολιτική πολυφωνία.

Του Χασάπη Πέτρου

Σύμφωνα με το άρθρο 15 παρ. 2 του Συντάγματος, το κράτος, μέσω της υποτιθέμενης ανεξάρτητης αρχής «ΕΣΡ», ελέγχει τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα και επιβάλει κυρώσεις. Στην ίδια διάταξη επιβάλλεται η αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων.

Στο άρθρο 1 παρ. 1 του Ν. 2328/1995, ορίζεται, μεταξύ άλλων, ότι οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί «υποχρεούνται να μεριμνούν για την … αντικειμενική ενημέρωση, την διασφάλιση της πολυφωνίας…», ενώ στο άρθρο 3 παρ. 22 του ιδίου νόμου ορίζει ότι: «Οι τηλεοπτικοί σταθμοί, στη συνολική διάρθρωση του προγράμματος και ιδίως των ειδησεογραφικών τους εκπομπών και των εκπομπών πολιτικού διαλόγου, έχουν την υποχρέωση να διασφαλίζουν την πολιτική πολυφωνία και την παρουσίαση των απόψεων των πολιτικών κομμάτων, που εκπροσωπούνται στη Βουλή και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, για κάθε ζήτημα που καθίσταται αντικείμενο πολιτικής αντιδικίας».

Υπάρχει και πλήθος άλλων διατάξεων, όπως το ΠΔ 77/2003 με το οποίο κυρώθηκε ο «Κώδικας Δεοντολογίας Ειδησεογραφικών και άλλων Δημοσιογραφικών και Πολιτικών Εκπομπών» και ο οποίος μεταξύ άλλων ορίζει ότι: «Η ραδιοφωνία και η τηλεόραση πρέπει να αναγνωρίζουν και να σέβονται εμπράκτως τη διατύπωση διαφορετικών απόψεων και να υπερασπίζονται την ελευθερία μεταδόσεώς τους. Οι διαφορετικές απόψεις πρέπει να παρουσιάζονται έγκαιρα και με ίσους όρους».

Όλες οι ανωτέρω διατάξεις και αρκετές ακόμα, υποτίθεται ότι κατοχυρώνουν την πολιτική πολυφωνία για τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Το ερώτημα όμως είναι, πως ακριβώς εκφράζεται και συνακόλουθα πως επιβάλλεται αυτή η πολιτική πολυφωνία στην πράξη; Για το θέμα αυτό, το ΕΣΡ εξέδωσε το 2006 την με αρ. 1/21-1-2006 Οδηγία του προς τα ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ, με την οποία όρισε ότι οι τηλεοπτικοί σταθμοί της χώρας οφείλουν, κατά την εκπομπή του κεντρικού δελτίου ειδήσεων, να παρουσιάζουν τις απόψεις των πολιτικών κομμάτων, όσων εκπροσωπούνται στην Ελληνική Βουλή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, επί χρονικό διάστημα το οποίο να προσεγγίζει την αναλογία προτιμήσεως του εκλογικού σώματος, όπως αυτή προκύπτει από τις εκάστοτε κοινοβουλευτικές εκλογές.

Έκτοτε και με βάση αυτή την οδηγία, το ΕΣΡ συντάσσει και καταθέτει στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής τον ετήσιο απολογισμό του, στον οποίο παρουσιάζει την ποσοστιαία χρονική εμφάνιση των κοινοβουλευτικών κομμάτων και των στελεχών τους, σε καθέναν από τους τηλεοπτικούς σταθμούς πανελλήνιας εμβέλειας. Από τους απολογισμούς αυτούς φαίνεται καθαρά, ότι τα μικρότερα κόμματα, σχεδόν εξαφανίζονται από τους τηλεοπτικούς σταθμούς πανελλήνιας εμβέλειας.

Εδώ ακριβώς εισέρχεται στη διαδικασία το ΣτΕ. Συγκεκριμένα, και έπειτα από συνεχείς καταγγελίες, των μικρότερων κυρίως κομμάτων, το ΕΣΡ έχει επιβάλει στο παρελθόν, σε βάρος των τηλεοπτικών καναλιών, κάποιες ποινές, τις περισσότερες φορές απλά «χάδια». Παρόλα αυτά, οι τηλεοπτικοί σταθμοί έχουν προσφύγει στο ΣτΕ εναντίον των αποφάσεων του ΕΣΡ. Το δε ΣτΕ, με μια σειρά αποφάσεων, που αποτελούν πλέον νομολογία του (ΣτΕ 3620, 3621/2008, 240, 243, 245, 248, 249, 250, 255/2012, 4152/2015, 1962, 2139/2019, 27/2020), έχει απορρίψει σχεδόν όλες τις αποφάσεις του ΕΣΡ, καθόσον δεν αναγνωρίζει το ποσοτικό κριτήριο του ΕΣΡ για τον χρόνο εμφάνισης των κομμάτων και των στελεχών τους στους τηλεοπτικούς σταθμούς, ως στοιχείο της πολιτικής πολυφωνίας, αλλά απαιτεί ποιοτικά κριτήρια, όπως αυτό το ίδιο ερμηνεύει τις ανωτέρω νομοθετικές διατάξεις.

Θα απαιτούταν πολύ χώρος για να αναπτυχθεί επακριβώς το σκεπτικό του ΣτΕ για τα απαιτούμενα από το ίδιο ποιοτικά κριτήρια. Με λίγα λόγια όμως, στην ουσία επιτρέπει στους τηλεοπτικούς σταθμούς να κρίνουν εκείνοι αυθαίρετα τι πρέπει να μεταδοθεί και τι όχι, καθώς και ποιο πολιτικό πρόσωπο πρέπει να καλέσουν και ποιο όχι. Απαιτεί επιπλέον ότι, η όποια παραβατική συμπεριφορά, του όποιου τηλεοπτικού σταθμού, να επαναλαμβάνεται επί μακρό χρονικό διάστημα, εναντίον του διαμαρτυρηθέντος κόμματος και να περιέχονται στην απόφαση του ΕΣΡ, συγκεκριμένα γεγονότα που να παρουσιάζουν πολιτικό ενδιαφέρον και τα οποία γεγονότα δεν μετέδωσε ο συγκεκριμένος τηλεοπτικός σταθμός. Αλλά και πάλι και αυτό να γίνει, θα κριθεί από το ΣτΕ εάν τα μη μεταδοθέντα γεγονότα και οι μη μεταδοθείσες πολιτικές απόψεις, ήταν άξια λόγου θέματα για να τα μεταδώσει ο τηλεοπτικός σταθμός. Και όλα αυτά, για να επιβληθεί στο τέλος ίσως κάποια απλή σύσταση.

Δεν απαιτούνται φυσικά ειδικές νομικές γνώσεις, αλλά απλή κοινή λογική, για να αντιληφθεί κάποιος, ότι εδώ πέρα, στην ουσία οι τηλεοπτικοί σταθμοί τίθενται στο απυρόβλητο από το ίδιο το ΣτΕ και μπορούν πλέον να χειρίζονται εκείνοι, όπως νομίζουν, την λεγόμενη πολιτική πολυφωνία.

Το ΕΣΡ από την πλευρά του, ωσάν να μην λαμβάνει υπόψη του τις αποφάσεις του ΣτΕ, εξακολουθεί αφενός να εκδίδει αποφάσεις εναντίον των τηλεοπτικών σταθμών με βάση το ίδιο ποσοτικό κριτήριο, για την μη τήρηση της πολιτικής πολυφωνίας (το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι απόλυτα ορθό), ενώ γνωρίζει εκ των προτέρων ότι θα ακυρωθούν οι αποφάσεις του, αφετέρου εξακολουθεί να παρουσιάζει στη Βουλή απολογισμούς βασιζόμενες στο ανωτέρω ποσοτικό κριτήριο και να ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο για να πράξει διαφορετικά.

Και κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι και η εκάστοτε κυβέρνηση, η οποία, ως προερχόμενη από μεγάλο κόμμα εξουσίας, ουδόλως ενδιαφέρεται να δώσει τηλεοπτική εμφάνιση στα μικρότερα κόμματα. Έτσι, αφήνει ανέπαφο το πιο πάνω θολό νομικό τοπίο και δεν θεσμοθετεί με νόμο το ποσοτικό κριτήριο του ΕΣΡ, ώστε να δεσμεύσει νομικά τόσο το ΕΣΡ, όσο και τους τηλεοπτικούς σταθμούς και το ΣτΕ.

Ανάμεσα λοιπόν στο ανωτέρω τρίγωνο, όπου βολεύονται όλοι με το υπάρχον καθεστώς, η δύστυχη πολιτική πολυφωνία έχει κάπου χαθεί. Η κυβέρνηση, δεν νομοθετεί ποσοτικά κριτήρια, το ΕΣΡ βολεύεται να εκδίδει συνεχώς αποφάσεις που ακυρώνονται από το ΣτΕ και τελικά το ΣτΕ, διαθέτοντας από το Σύνταγμα και το νόμο το ανεύθυνο και το ανέλεγκτο της κρίσης του, δεν υιοθετεί το ποσοτικό κριτήριο του ΕΣΡ, αλλά με κάποια αόριστα δήθεν ποιοτικά κριτήρια, επιτρέπει στην ουσία στα ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ να φιμώνουν τα μικρότερα κόμματα και να καταργούν την αιτούμενη πολιτική πολυφωνία. Και οι τρεις ανωτέρω παράγοντες, αν τους ρωτήσεις, θα απαντήσουν ότι κάνουν νόμιμα τη δουλειά τους. Και όντως την κάνουν. Η κυβέρνηση θα πει ότι διαθέτει νομικό πλαίσιο (άσχετα του τι είναι αυτό), το ΕΣΡ, ως ανεύθυνη “ανεξάρτητη” αρχή, θα πει ότι έχει εκδώσει την ανωτέρω οδηγία και αποφασίζει με βάση αυτή και το ΣτΕ θα πει ότι, ως ανεύθυνο και ανέλεγκτο στην κρίση του ανώτατο δικαστήριο, ερμηνεύει τα πράγματα όπως εκείνο νομίζει.

Και οι τρεις λοιπόν κάνουν τη δουλειά τους, όμως το αποτέλεσμα της δουλειάς τους, σε ότι αφορά στην προαγωγή και προστασία της πολιτικής πολυφωνίας, είναι μηδέν. Έτσι ακριβώς δουλεύει ολόκληρο το σύστημα της Ελλάδας, γι’ αυτό και είμαστε στη σημερινή κατάσταση. Τελικά, ποιος άραγε κυβερνά αυτόν τον τόπο;

 

Ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να συνεχίσει, θα πάει σε εκλογές.

Ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να συνεχίσει, θα πάει σε εκλογές.

Του Χασάπη Πέτρου

Έχουν πλέον αντιληφθεί οι πάντες ότι ο πρόσφατος ανασχηματισμός, στον οποίο προέβη ο κ. Μητσοτάκης είναι εκλογικό σχήμα και είναι εκλογικό σχήμα έτοιμο για εκλογές εντός του 2021. Τούτο φαίνεται τόσο από τη βιασύνη του ανασχηματισμού από την αρχή του έτους, όσο και από τα πρόσωπα που τοποθέτησε στα διάφορα υπουργεία και ειδικά αυτό των Εσωτερικών.

Υπάρχουν τρία βασικά μέτωπα τα οποία η κυβέρνηση της ΝΔ πρέπει να αντιμετωπίσει και τουλάχιστον τα δύο από αυτά, δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει μόνη της ή έστω χωρίς σχετική λαϊκή εντολή. Πανδημία, ελληνοτουρκικά και οικονομία είναι τα τρία κεντρικά μέτωπα. Από αυτά, σε εκείνο που προσδοκά να δει κάποιο φως στο τούνελ ο κ. Μητσοτάκης, είναι η πανδημία. Στα άλλα δύο μόνο να χάσει αναμένει.

Ο πρωθυπουργός θα ήθελε να μπορούσε να γυρίσει το χρόνο πίσω, στις αρχές του Καλοκαιριού του 2020, όταν φαινόταν πως η πανδημία αποτελούσε παρελθόν και ο ίδιος θεωρούταν ο «Μωυσής» που πέρασε το λαό μέσα από την πανδημία στην απέναντι όχθη. Τώρα προσπαθεί εναγωνίως να βρει αντίστοιχη συγκυρία και αυτή δεν είναι άλλη από μια χαραμάδα ελπίδας εξόδου από την πανδημία. Έτσι έχει ποντάρει όλα τα πολιτικά χαρτιά του, τόσο στον περιορισμό εξάπλωσης της πανδημίας, όσο και στον εμβολιασμό του κόσμου για να εμφανισθεί αυτή η χαραμάδα που προσδοκά.

Στα άλλα δύο μέτωπα δεν περιμένει καμία νίκη. Τα μέτωπα αυτά, ελληνοτουρκικά και οικονομία, θα τον φθείρουν μέχρι πολιτικής καταστροφής. Σε ότι αφορά στα ελληνοτουρκικά, μόνο να χάσει έχει η Ελλάδα, από αυτά που έχει κερδίσει με αίμα σε πολέμους και όχι να κερδίσει μέσα από τις διερευνητικές, τις διαπραγματεύσεις και τις πιέσεις Γερμανών και Αμερικανών. Σε ότι αφορά στην οικονομία, αυτή ήδη είχε πάρει την κάτω βόλτα πριν την πανδημία, η δε πανδημία την συνέτριψε εντελώς. Και καθώς η Ελλάδα δεν έχει παραγωγική μηχανή για να τη βάλει μπροστά και να ανακάμψει, θα αναγκαστεί να πάει σε νέο μνημόνιο, είτε αυτοβούλως (βλ. έκθεση Πισσαρίδη) είτε εκβιαστικά από τους δανειστές.

Αν λοιπόν ο κ. Μητσοτάκης, δεν πάει σε εκλογές τώρα, μετά την πολυαναμενόμενη χαραμάδα, που αναφέρθηκε πιο πάνω, αλλά αποφασίσει να πάει στο τέλος της τετραετίας, τότε, όχι απλά οι εκλογές αυτές θα είναι μια τυπική παράδοση της εξουσίας από τον ίδιο, αλλά και πλήρη συντριβή της ίδιας της ΝΔ (κάτι σαν ΚΙΝΑΛ ένα πράγμα) και αυτό δεν θα το επιτρέψουν οι πολιτικές οικογένειες της ΝΔ να συμβεί. Επομένως οι εκλογές, όχι μόνο θα γίνουν, αλλά θε έπρεπε να έχουν γίνει χθες.

Το ερώτημα όμως που εύλογα τίθεται είναι, και τι καινούργιο θα φέρουν οι εκλογές; Μήπως θα δώσουν μεγαλύτερη δύναμη στη ΝΔ και στον κ. Μητσοτάκη; Αλλά κι αυτό να γίνει, η αντιμετώπιση των ανωτέρω μετώπων πάλι θα καταστρέψει τη ΝΔ. Η απάντηση είναι ότι οι εκλογές θα φέρουν συγκυβέρνηση.

Κανένα κόμμα και κανένας πρωθυπουργός δεν θα αναλάβουν μόνοι τους το βάρος της προδοσίας, που αναγκαστικά θα τους φορτωθεί στην παραμικρή παραχώρηση εθνικών δικαίων προς την Τουρκία, παρά το εθνομηδενιστικό μπλοκ που δρα στη χώρα. Κανένα κόμμα και κανένας πρωθυπουργός δεν θα αναλάβουν μόνοι τους το βάρος της επιβολής νέων μνημονίων έπειτα από δέκα χρόνια εξοντωτικών μνημονίων που οδήγησαν στο πουθενά, κατέστρεψαν οικονομικά και κούρασαν το λαό.

Επομένως, θα επιχειρηθεί να φορτωθούν όλα αυτά (με την πίεση του εξωτερικού παράγοντα), σε όσο το δυνατόν ευρύτερα τμήματα του κομματικού συστήματος, με την ελπίδα της πολιτικής επιβίωσης, όλων αυτών που μας έφεραν στο σημερινό κατάντημα. Εξάλλου, το τέχνασμα αυτό δοκιμάστηκε πολλές φορές στο παρελθόν, με πιο πρόσφατα παραδείγματα την κυβέρνηση Παπαδήμου, και τις συγκυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ ή τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ με στήριξη και από ΠΟΤΑΜΙ. Αυτό σημαίνει ότι δεν αποκλείεται να δούμε συγκυβέρνηση από ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, με ενίσχυση στις ψηφοφορίες και από ΜΕΡΑ25 σίγουρα και σε ορισμένα θέματα και από ΚΚΕ. Η επιτηδευμένη μεθόδευση του κ. Μητσοτάκη να εμφανισθεί ως κεντρώος και η ΝΔ ως κεντρώο πολυπολιτισμικό και αντινατιβιστικό κόμμα, μέσα σε ένα γενικότερο πνεύμα παγκοσμιοποίησης, δεν είναι άσχετη με αυτό που έρχεται.

Μένει μόνο να απαντηθεί το πότε θα γίνουν οι αναγκαστικές εκλογές. Όπως είπα πιο πάνω, θα γίνουν μόλις ο κ. Μητσοτάκης διαπιστώσει κάποια χαραμάδα ελπίδας στην πανδημία, την οποία ολόκληρο το μιντιακό σύστημα θα προσπαθήσει ψηφοθηρικά να του την πιστώσει. Αυτό δεν μπορεί όμως να πάει μακριά, καθόσον τα άλλα δύο μέτωπα είναι εδώ και πιέζουν για λύση εδώ και τώρα. Συνεπώς, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, όπως το να κάνει ξαφνικά η Τουρκία πίσω ή να αναστηθεί από το πουθενά η οικονομία, οι εκλογές μπορεί να γίνουν από στιγμή σε στιγμή και σε κάθε περίπτωση μόλις κάνει την εμφάνισή της η πιο πάνω χαραμάδα. Μέχρι τότε, θα υφιστάμεθα όλοι αυστηρό εγκλεισμό, ποινές και εμβολιασμούς, μέχρι να «φέξει» πολιτικά του κ. Μητσοτάκη.

Ένα τελευταίο θέμα είναι, μονές ή διπλές εκλογές για να καεί η απλή αναλογική; Με δεδομένο ότι παρήλθε πλέον η δυνατότητα διενέργειας εκλογών με λίστα, αυτό σημαίνει ότι οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική και σταυρό προτίμησης. Όμως αυτό έχει μια άλλη παρενέργεια. Τη δημιουργία ισχυρών προσωπικών βουλευτικών εδρών, που θα περιορίσουν τη δύναμη των πολιτικών αρχηγών. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που λογικά θα πρέπει να οδηγήσει σε διπλές βουλευτικές εκλογές. Όμως, με την ψήφο τώρα πλέον και της Ομογένειας, το κόστος των εκλογών θα είναι δυσβάστακτο και οι διπλές εκλογές θα γονατίσουν πλήρως την οικονομία. Αλλά αυτό μην το λαμβάνετε και τόσο υπόψη, μπροστά στην προσδοκία πολιτικής επικράτησης. Προσωπικά δεν αποκλείω να δω ακόμα και «πάνδημη» τροπολογία του εκλογικού νόμου, σε ότι αφορά στο δεκαοκτάμηνο της λίστας.

ΥΓ. Συγκρατείστε ακόμα αυτό που είπε ο νέος Υπουργός Εσωτερικών κ. Βορίδης σε συνέντευξή του στο Ρ/Σ ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, ότι «στην παρούσα φάση της πανδημίας οι εκλογές είναι άκαιρες και άκυρες». «ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΦΑΣΗ».

 

 

Προσωπικά δεδομένα. Ο μεγάλος εμπαιγμός.

Προσωπικά δεδομένα. Ο μεγάλος εμπαιγμός.

Του Χασάπη Πέτρου

Το σύστημα, μας έχει στη κυριολεξία «βομβαρδίσει» αλλά ταυτόχρονα και αποπροσανατολίσει με τις τόσες πολλές διατάξεις για τα προσωπικά δεδομένα. Πολυάριθμοι νόμοι, Οδηγίες της ΕΕ, διεθνείς συμφωνίες, ακόμα και δημιουργία  ειδικής «Ανεξάρτητης» Αρχής και πάει λέγοντας.

Τη στιγμή που η ολοκληρωτική παγκοσμιοποίηση επιτίθεται αδίστακτα εναντίον των εθνικών κοινωνιών, μετατρέποντάς τες σε μάζες, καθιστώντας ταυτόχρονα το άτομο συνεχώς όλο και πιο πολύ «διάφανο» στον έλεγχο των διαφόρων συμφερόντων και απομονωμένο μέσω του δικαιωματικού ατομοκεντρισμού, ο όλο και πιο πολύ πολύπλοκος μηχανισμός δήθεν προστασίας των προσωπικών δεδομένων, ρίχνει στάχτη στα μάτια και αποπροσανατολίζει. Θεωρώ επίτηδες.

Στην πράξη, η ιστορία «προσωπικά δεδομένα» είναι μια μεγάλη εξαπάτηση και εμπαιγμός του κόσμου, τόσο στο νομικό όσο και στο πραγματικό πεδίο και εξηγούμαι.

Στο νομικό πεδίο, ολόκληρο αυτό το πολύπλοκο νομοθετικό κατασκεύασμα, εξαφανίζεται μονομιάς, λες και δεν υπάρχει, μόνο τη χρήση δύο απλών εννοιών. «Δημόσιο Συμφέρον» και «Συναίνεση».

Σε όλες τις διατάξεις που υποτίθεται ότι προστατεύουν τα προσωπικά δεδομένα του καθενός μας, τίθεται πάντα ως επιφύλαξη, ότι η προστασία αίρεται σε περίπτωση δημοσίου συμφέροντος. Ποιο είναι αυτό το δημόσιο συμφέρον και πότε εξ αιτίας του αίρεται η προστασία των προσωπικών δεδομένων, συνήθως δεν διευκρινίζεται. Επομένως, τα προσωπικά δεδομένα πάνε στην κυριολεξία περίπατο, όταν η όποια δημόσια αρχή κρίνει ότι πρέπει περιέλθουν σε γνώση της τα προσωπικά δεδομένα του στοχοποιημένου ατόμου.

Σε ότι αφορά στην άλλη έννοια της «συναίνεσης», αυτή ζητείται συνήθως από ιδιωτικούς φορείς, προκειμένου να συναλλαχθεί το άτομο μαζί τους. Οι τράπεζες ζητούν εκ των προτέρων δικαίωμα πρόσβασης σε προσωπικά δεδομένα. Το ίδιο οι παντός είδους πάροχοι, internet, κινητής τηλεφωνίας κ.λ.π. Το ίδιο και κάθε διαδικτυακή ψηφιακή πλατφόρμα στην οποία το άτομο ανοίγει λογαριασμό κ.λ.π. Ολόκληρη λοιπόν η οικονομική ελίτ, ζητά τη συναίνεση του ατόμου για πρόσβαση στα προσωπικά του δεδομένα, προκειμένου το άτομο να τύχει των ανωτέρω υπηρεσιών.

Επομένως, από ποιον ακριβώς προστατεύονται τα προσωπικά δεδομένα; Προφανώς, μόνο μεταξύ απλών ατόμων υπάρχει προστασία, κάτι εξυπηρετεί ακόμα πιο πολύ την απομόνωση και την ατομική εξόντωση. Δεν μπορεί για παράδειγμα ένα άτομο να πληροφορηθεί τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη του, προκειμένου να προβεί σε αναγκαστική εκτέλεση, ενώ μπορούν οι τράπεζες, το δημόσιο και οι άρχοντες της οικονομικής ελίτ, μέσω του Ε9 και του ελέγχου των τραπεζικών καταθέσεων. Δεν μπορεί επίσης ο εκμισθωτής να γνωρίζει την προηγούμενη συμπεριφορά του μελλοντικού μισθωτή του και τη φερεγγυότητά του, ενώ μπορούν οι τράπεζες, μέσω «Τειρεσία» να τα γνωρίζουν αυτά τα στοιχεία. Τα παραδείγματα είναι πολλά.

Με λίγα λόγια, τα προσωπικά δεδομένα, φυλάσσονται και προστατεύονται, έναντι των υπολοίπων κοινωνών, μόνο για να τα εκμεταλλεύονται εκ του ασφαλούς, το κράτος και η οικονομική ολιγαρχία, καθώς επίσης, τα τελευταία χρόνια και η γνωστή τρόϊκα. Για ποια λοιπόν προσωπικά δεδομένα μιλάμε;

Στο πραγματικό πεδίο τώρα της σύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας, τα προσωπικά δεδομένα έχουν πλέον ψηφιοποιηθεί και όσο προχωρούν τα πράγματα συγκεντρώνονται όλο και πιο πολύ σε μια βασική «Ψηφιακή Πύλη». Επομένως: Πρώτον μπορεί με ένα κλικ, κάθε δημόσια αρχή και κάθε οικονομικός ολιγάρχης στον οποίο έχει παρασχεθεί συναίνεση, να δουν όλα τα προσωπικά μας δεδομένα. Δεύτερον, με ποικίλους ψηφιακούς αλγόριθμους που διατρέχουν τις διάφορες πλατφόρμες, μπορούν οι ανωτέρω να δουν οτιδήποτε αφορά ένα άτομο, με ένα μόνο απλό κλίκ. Τρίτον και πέραν των ανωτέρω, υπάρχουν οι χειριστές των ψηφιακών μηχανών, όπου φυλάσσονται προσωπικά μας δεδομένα, που μπορούν ενδεχομένως να τα ερευνήσουν και Τέταρτον, υπάρχουν παντός είδους χάκερς οι οποίοι έχουν τις κατάλληλες γνώσεις και τα εργαλεία και να «σπάσουν» κάθε ψηφιακή γωνιά και να συλλέξουν κάθε είδους προσωπικά δεδομένα.

Μετά από όλα τα ανωτέρω, ποιος άραγε εξακολουθεί ακόμα να πιστεύει στην προστασία των προσωπικών μας δεδομένων; Δυστυχώς, όλα αυτά επιτυγχάνουν το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή τώρα πλέον και όσο αναπτύσσεται η ψηφιακή τεχνολογία, το άτομο είναι και θα είναι παντελώς απροστάτευτο και «διάφανο» σε κάθε εκμεταλλευτή.

Οι δικαιωματιστές δεν κάνουν κουβέντα για τα θέματα αυτά. Αντίθετα, ως μίσθαρνα όργανα της παγκοσμιοποίησης ή παρασυρόμενοι αφελείς, προσπαθούν να απομονώσουν το άτομο από την προστασία που του παρέχει το οργανωμένο κοινωνικό σύνολο και η δημοκρατία, και με την καλλιέργεια του ατομοκεντρισμού να μετατρέψουν την κοινωνία σε μάζα, όπου τελικά το άτομο θα είναι εντελώς απροστάτευτο.

ΥΓ. Μέσα στον καινούργιο ψηφιακό κόσμο του διαδικτύου, η μέχρι στιγμής πραγματική προστασία των ψηφιακών δεδομένων των ανθρώπων, μπορεί να παρέχεται μόνο μέσα από την τεχνολογία του blockchain, την οποία και θα πρέπει να αναπτύξουμε. Στο θέμα αυτό θα ήθελα να δω πραγματικά τη γνώμη των γκλομπαλιστών δικαιωματιστών.