Category: Σχολιασμός Επικαιρότητας

Οι “Πρέσπες” θα είναι πταίσμα μπροστά στην υλοποίηση της “Γαλάζιας Πατρίδας” που δρομολογήθηκε χθες στη Βουλή

Οι “Πρέσπες” θα είναι πταίσμα μπροστά στην υλοποίηση της “Γαλάζιας Πατρίδας” που δρομολογήθηκε χθες στη Βουλή

Του Πέτρου Χασάπη
Χθες η «τρόϊκα» εσωτερικού (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ), οι σύγχρονοι «Νοταράδες», άνοιξαν διάπλατα τις Κερκόπορτες στη σημερινή Τουρκία, σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων. Ψήφισαν στη Βουλή των Ελλήνων, μειωμένη επήρεια  για τα νησιά μας, ακόμα και για την Κρήτη. Πριν από οτιδήποτε άλλο, τίθεται ένα αμείλικτο  ερώτημα: Με ποια αιτιολογία πλέον θα αρνηθούμε στην επιθετική Τουρκία μειωμένη επήρεια στα νησιά του Αιγαίου και στο Καστελλόριζο; Με ποια; Δεν υπάρχει πλέον.

Χθες λοιπόν, τα τρία κόμματα, προφανώς προσυνεννοημένα, κατ’ αρχήν απέρριψαν ένσταση αντισυνταγματικότητας για μείωση άσκησης εθνικής κυριαρχίας, που κατέθεσε το κόμμα της Ελληνικής Λύσης και στη συνέχεια προχώρησαν σε ψήφιση μειωμένης επήρειας για τα νησιά που περιλαμβάνονται στις συμφωνίες. Δηλαδή ψήφισαν να έχουν τα νησιά μας μικρότερες ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, από εκείνες που μας δίνει το διεθνές δίκαιο. Αυτά τα κόμματα που επικαλούνται συνεχώς το διεθνές δίκαιο, χθες παραιτήθηκαν των δικαιωμάτων, που μας αναγνωρίζει το διεθνές δίκαιο, υπέρ των αντισυμβαλλομένων τους.

Όμως, η εθνική αυτή μειοδοσία δεν έγινε μόνο προς όφελος των αντισυμβαλλομένων (Ιταλίας και Αιγύπτου) για να μην κοροϊδευόμαστε. Άλλωστε με τα δύο αυτά κράτη ήμασταν σε συνεχείς διαβουλεύσεις για δεκαετίες, ακριβώς γιατί δεν ικανοποιούσαμε τα αιτήματά τους, που χθες κάναμε δεκτά με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς να πάρουμε το παραμικρό ισομερές αντάλλαγμα. Δηλαδή παραβιάσθηκε και αυτή η αρχή της ισότητας που επιβάλει το Σύνταγμα. Αυτή η εθνική μειοδοσία, εκτιμώ ότι έγινε για να ανοίξει ο δρόμος ικανοποίησης των απαιτήσεων της Τουρκίας, κατόπιν εντολών των Γερμανών και των Αμερικανών, με τη σύμφωνη γνώμη και της εδώ ελίτ, που αποτελεί την «πέμπτη φάλαγγα» σε βάρος του ελληνισμού.

Αυτοί που ψήφισαν χθες, δεν είναι ανόητοι. Προφανώς γνώριζαν ότι τώρα πια δεν έχουμε καμία δικαιολογία απέναντι στον Ερντογάν, για μη μειωμένη επήρεια στα νησιά του Αιγαίου και στο Καστελλόριζο. Θεωρώ ότι ψήφισαν μειωμένη επήρεια γιατί είναι τρομοκρατημένοι και έτοιμοι να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των Τούρκων σε Ανατολική Μεσόγειο και Αιγαίο, με αντίστοιχη μείωση της εθνικής μας κυριαρχίας, προκειμένου να αποφύγουν τον ενδεχόμενο πόλεμο που απειλεί ο Ερντογάν.

Χθες ακούστηκε στη Βουλή ως αιτιολογία για την απόρριψη της ένστασης αντισυνταγματικότητας των συμφωνιών με Ιταλία και Αίγυπτο, το αμίμητο, ότι άλλο είναι η άσκηση της εθνικής κυριαρχίας και άλλο τα κυριαρχικά δικαιώματα, λες και ότι η εθνική κυριαρχία δεν ασκείται μέσω των κυριαρχικών δικαιωμάτων ή ότι μπορούν να υπάρχουν κρατικά κυριαρχικά δικαιώματα, χωρίς να υπάρχει κράτος. Με τέτοιες λοιπόν λεκτικές ακροβασίες, μειώνουν τα δικαιώματα της χώρας, εμπαίζοντας πολιτικά τον ελληνικό λαό. Δυστυχώς, η ελληνική ελίτ έχει φροντίσει ώστε η Ελλάδα να είναι το μόνο κράτος που δεν έχει Συνταγματικό Δικαστήριο, που θα ακύρωνε τόσο τις Πρέσπες, όσο και τις συμφωνίες που ψηφίσθηκαν χθες ως αντισυνταγματικές, όπως έπραξε το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας που ακύρωσε την ΑΟΖ Αλβανίας Ελλάδας.

Τι θα γίνει τώρα; Απλά θα υλοποιηθεί η «Γαλάζια Πατρίδα» του Ερντογάν σε βάρος του ελληνικού Αιγαίου. Με τη χθεσινή ψηφοφορία από ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, ανοίγει ο δρόμος να αποκοπεί η σύνδεση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου μεταξύ τους, με μειωμένη ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, με αποτέλεσμα να ανοίξουν δίαυλοι εισροής της τουρκικής ΑΟΖ και της τουρκικής υφαλοκρηπίδας στο κεντρικό Αιγαίο, μέχρι τον 25ο Μεσημβρινό στη μέση του Αιγαίου. Αυτή θα είναι η πρώτη φάση, γιατί δεν νομίζω να είναι κάποιος βλάκας, που να μην πιστεύει ότι αργότερα οι Τούρκοι δεν θα απομονώσουν και δεν θα αποκόψουν τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, τα οποία ήδη γεμίζουν με Ισλαμιστές λαθροεισβολείς και αφού προηγουμένως πιέσουν για την αποστρατικοποίησή τους. Δεν συζητάμε φυσικά για Καστελλόριζο και Ανατολική Μεσόγειο. Εκεί απλά θα πάμε από τον 27,59 Μεσημβρινό, στον 28ο για να φανεί ως τεράστια νίκη.

Η προπαγάνδα της «τρόϊκας» εσωτερικού, μας λέει ότι με τη συμφωνία με την Αίγυπτο ακυρώσαμε το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Τίποτα δεν ακυρώσαμε. Απλά τώρα υπάρχουν δύο διασταυρούμενες συμφωνίες, οι οποίες θα κριθούν είτε με τα όπλα όπως και πριν, είτε με τη Χάγη. Και σε ότι αφορά τα όπλα ξεχάστε το, μόνο για καμία παρέλαση θα τα έχουμε πλέον. Όπως προφανώς γίνεται αντιληπτό από τα πιο πάνω, μάλλον όλα είναι προσυμφωνημένα και προαποφασισμένα πάνω στη παλιότερη γραμμή των «εκσυγχρονιστών» και κανένας πόλεμος δεν πρόκειται να γίνει.

Η ελληνική κρατικοδίαιτη, σάπια και παρασιτική ελίτ, δεν θα αφήσει με τίποτα την εκμετάλλευση του ελληνικού λαού, τον οποίο θεωρεί πολύ βολικό και τον κάνει ό,τι θέλει. Ένας πόλεμος θα ανέτρεπε αυτή την ελίτ, θα διέλυε το ανήμπορο πολιτικό σύστημα, θα άλλαζε Σύνταγμα και θα οδηγούσε σε κοινωνικές ανατροπές. Αυτό προφανώς δεν το διακινδυνεύει αυτή η εθνομηδενιστική ελίτ με τίποτα. Επομένως πιθανολογώ ότι πόλεμος δεν πρόκειται να γίνει, ό,τι και να ζητήσει ο Ερντογάν, ο οποίος γνωρίζει τα “χούγια” της ελληνικής ελίτ, καλύτερα απ’ ότι ο ελληνικός λαός.

 

 

Υπαρκτός νεοφιλελευθερισμός, ο κομμουνισμός των ολιγαρχών

Υπαρκτός νεοφιλελευθερισμός, ο κομμουνισμός των ολιγαρχών

Του Πέτρου Χασάπη

Η Νέα Δημοκρατία, δεν διστάζει δια του νεοφιλελεύθερου αρχηγού της να δηλώνει προς κάθε κατεύθυνση ότι είναι ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα. Ο νεοφιλελευθερισμός όμως, δεν είναι μια ακραία μορφή φιλελευθερισμού. Είναι το αντίθετό του.

Ενώ ο φιλελευθερισμός, ως γέννημα του Διαφωτισμού, ήταν μια διακήρυξη κατοχύρωσης των δικαιωμάτων του ατόμου έναντι της τότε καταπιεστικής κοινωνίας, αντίθετα ο σημερινός νεοφιλελευθερισμός απαιτεί από το άτομο αιματηρές θυσίες, προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της οικονομικής μεγέθυνσης, δήθεν για το κοινό καλό. Και λέω δήθεν, καθόσον ο σημερινός νεοφιλελευθερισμός αναγνωρίζει ηθικά την υπεροχή του ατόμου που αποκτά πλούτο. Έτσι αντί να μάχεται για τα δικαιώματα του ατόμου, όπως ο φιλελευθερισμός, ενδιαφέρεται μόνο για τους οικονομικά ικανούς και ισχυρούς.

Στην σύγχρονη δε εποχή της παγκοσμιοποίησης, όπου το οικονομικό στοιχείο έφυγε έξω από τα εθνικά όρια και έγινε παγκόσμιο, ενώ το πολιτικό έμεινε περιορισμένο εντός των εθνικών ορίων, ο νεοφιλελευθερισμός αφορά πλέον στη διεθνή οικονομική ολιγαρχία.

Νεοφιλελευθερισμός και παγκοσμιοποίηση είναι τώρα δύο πραγματικότητες άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι στην ουσία η σκληρή ταξική επιδίωξη για την αναδιανομή του πλούτου από τις κατώτερες τάξεις προς τους «ικανούς» ολιγάρχες. Η μέχρι τώρα γνωστή αναδιανομή του πλούτου από πάνω προς τα κάτω, που επιδιωκόταν μέσα στο εθνικό κράτος, τώρα, επί παγκοσμιοποίησης, αλλάζει κατεύθυνση. Και η παγκοσμιοποίηση είναι ο τρόπος επίτευξης αυτού του στόχου, σε παγκόσμιο επίπεδο, κατ’ αρχήν με τη χρήση των κρατικών μηχανισμών των εθνικών κρατών και στη συνέχεια με τη διάλυση των ίδιων των εθνικών κρατών. Ο νεοφιλελευθερισμός με άλλα λόγια, είναι ο κομμουνισμός των πλουσίων.

Για να επιτύχει τον απόλυτο στρατηγικό του στόχο ο παγκόσμιος νεοφιλελευθερισμός θέτει τέσσερις τακτικούς στόχους:

α) Την αφαίρεση κάθε περιουσίας και οικονομικής δραστηριότητας από το κράτος και εκχώρησή τους στην οικονομική ελίτ.

β) Την κατάργηση των εθνικών ορίων και την ενσωμάτωση της εθνικής οικονομικής ολιγαρχίας στη διεθνή ολιγαρχία, σε μια ενιαία παγκοσμιοποιημένη κατάσταση, με ελεύθερο και ανεμπόδιστο οικονομικό παιχνίδι, μέσω της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων και μεταναστών σε παγκόσμιο επίπεδο.

γ) Τη διάλυση των εθνικών κοινωνιών, με τη δημιουργία πολυπολιτισμικών κοινωνιών και την καλλιέργεια του ατομικισμού μέσω του δικαιωματισμού, ώστε να μην υπάρχουν κοινά ενοποιητικά στοιχεία για ενιαία κοινωνική αντίδραση.

δ) Τη δημιουργία ενός σκληρού αποεθνικοποιημένου κρατικού – περιφερειακού μηχανισμού βίας (επιτελικού κράτους) για να νομοθετεί σχετικά και να ελέγχει τις λαϊκές αντιδράσεις, κατά τη μεταφορά του λαϊκού πλούτου προς την ελίτ.

Ενώ όμως ο νεοφιλελευθερισμός ξέρει πολύ καλά τι θέλει και πως να το επιτύχει, αντίθετα η νεοαριστερά αντιμετωπίζει προβλήματα στον προσανατολισμό της. Κυρίως, μετά την διάψευση και κατάρρευση του κομμουνισμού, τα «πολιτικά άνεργα» στελέχη της τότε αριστεράς, έψαξαν να βρουν καινούργια πολιτική έκφραση και ενασχόληση. Έτσι η νεοαριστερά:

α) Επιδόθηκε με πάθος στον δικαιωματισμό, ανάγοντας κάθε ατομική διαφοροποίηση φυσική ή αφύσικη και κάθε είδους μειονότητα σε βασικό ιδεολογικό αντικείμενο του αγώνα της, για εξασφάλιση φυσικά κομματικής πελατείας. Έτσι εδώ συμπίπτει απόλυτα με τον νεοφιλελευθερισμό. Γι΄ αυτό βλέπουμε δικαιωματιστές και αντίστοιχες ΜΚΟ και από αριστερά και από δεξιά να μάχονται για τους ίδιους λόγους.

β) Αξιοποιώντας ιδεολογικά τον παλιό αριστερό διεθνισμό, ο οποίος είχε εισαχθεί από τη σοβιετική προπαγάνδα, ως όχημα για την επικράτηση παγκοσμίως της Σοβιετικής Ένωσης, μέσω του διεθνιστικού κομμουνιστικού κινήματος, τον έχει μετατρέψει σε έναν ισχυρό εθνομηδενισμό, με την σχεδόν απαίτηση εδώ και τώρα για την κατάργηση των εθνικών ορίων και τη δημιουργία ανοικτών κοινωνιών. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιεί τον δικαιωματισμό και την υπεράσπιση κάθε κοινωνικής διαφορετικότητας, με απόλυτο στόχο τη διάλυση των εθνικών κοινωνιών και ως εκ τούτου την διάλυση των εθνικών κρατών. Όμως κι εδώ εξυπηρετεί απόλυτα τα σχέδια του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος επίσης στοχεύει στην κατάργηση των εθνικών συνόρων και τη μετατροπή των κρατών σε περιφερειακούς μηχανισμούς επιβολής στις λαϊκές μάζες.

γ) Γαλουχημένη όμως από το σοβιετικό μονοκομματικό μοντέλο, θέλει την δια παντός επικράτηση της δικής της κρατικοκομματικής νομενκλατούρας (όπως όλα τα κομμουνιστικά καθεστώτα) μέσω της απόλυτης κατοχής της κρατικής εξουσίας και της βίας του κρατικού μηχανισμού, για την αφαίμαξη και τον έλεγχο της κοινωνίας υπέρ του φιλοτομαρισμού των στελεχών της.

Στο σημείο αυτό βλέπουμε ότι τόσο ο νεοφιλελευθερισμός, όσο και η νεοαριστερά συμφωνούν στην κατοχή της κρατικής εξουσίας και τη χρήση της βίας των κρατικών μηχανισμών εναντίον της κοινωνίας, η διαφορά τους όμως έγκειται στο εξής: Ο μεν νεοφιλελευθερισμός δεν θέλει την ύπαρξη του εθνικού κράτους, αλλά θέλει όμως τον κρατικό μηχανισμό (επιτελικό κράτος), για να τον χρησιμοποιεί ως περιφερειακό χωροφύλακα προάσπισης των συμφερόντων της διεθνούς ολιγαρχίας. Η δε νεοαριστερά, μπλεγμένη στη διεθνιστική ιδεολογία της, δεν θέλει κι αυτή το εθνικό κράτος, θέλει όμως επίσης τον κρατικό μηχανισμό για να εξασφαλίζει το status quo της δικής της κρατικοκομματικής νομενκλατούρας.

Εδώ ακριβώς είναι και το αδιέξοδο της νεοαριστεράς. Οι μεν νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί γνωρίζουν ότι είναι τοποτηρητές – υπάλληλοι της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας και αποδέχονται πλήρως και ενσυνείδητα το ρόλο τους, οι δε νεοαριστεροί θέλουν να υπηρετούν τα δικά τους προσωπικά και κομματικά συμφέροντα ή και ιδεολογήματα, μέσα στο ανωτέρω παγκοσμιοποιημένο πλαίσιο. Αυτό όμως, εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να γίνει και έτσι στην ουσία πριονίζουν το κλαδί (εθνικό κράτος) πάνω στο οποίο κάθονται, καταλήγοντας στο τέλος να γίνονται εξωνημένες «πόρνες» της διεθνούς ολιγαρχίας, για να παραμείνουν στην εξουσία. Τρανό παράδειγμα είναι αυτό που έπαθε ο ΣΥΡΙΖΑ με την τρόϊκα, η οποία, όπως έχουν αντιληφθεί οι πάντες, προστατεύει τα συμφέροντα της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας και όχι φυσικά του ελληνικού λαού. Αντίθετα, η ΝΔ, πλήρως συνειδητοποιημένη εντολοδόχος του παγκόσμιου συστήματος, στην ουσία πρωτοστάτησε στην αλλαγή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος του 2015 και σήμερα ως κυβέρνηση δεν έχει κανέναν απολύτως ενδοιασμό να εξυφαίνει πίσω από την πλάτη του λαού εθνικές παραχωρήσεις.

Έτσι λοιπόν, μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον οι μεν νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί είναι εκεί για να διεκπεραιώσουν ενσυνείδητα, ως εντολοδόχοι, την «αποστολή» που τους έχει ανατεθεί από την διεθνή οικονομική ολιγαρχία, οι δε πολιτικοί της νεοαριστεράς στην ουσία είναι ζήτουλες προσωπικής εξουσίας και γίνονται έτσι αντικείμενα εκμετάλλευσης και πιόνια της διεθνούς ολιγαρχίας.

Το λογικό λοιπόν θα ήταν, τα στελέχη της νεοαριστεράς να μάχονται υπέρ της διατήρησης του εθνικού κράτους, όπου μόνο μέσα σ’ αυτό μπορούν να έχουν αυτόνομο λόγο ύπαρξης. Όμως εκεί γνωρίζουν ότι, λόγω της αποτυχίας του αριστερού πειράματος, δεν μπορούν να αντλήσουν εκλογική πελατεία πάνω από 3-5% γι’ αυτό ζητιανεύουν όπου μπορούν λίγη εξουσία. Παρατηρούμε ήδη προσχωρήσεις πρώην στελεχών της εκσυγχρονιστικής αριστεράς στη νεοφιλελεύθερη ΝΔ, όπου τουλάχιστον θα βρουν σίγουρα κάποια κομμάτια εξουσίας. Μιλάμε για μια νεοαριστερά – παράσιτο που χρησιμοποιείται από το διεθνές Κεφάλαιο ως όπλο του κατά των λαών, μόνο και μόνο για να έχουν τα στελέχη της καρέκλες εξουσίας.

Για να επανέλθουμε στο παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ, αν και το κόμμα αυτό διαμαρτυρόταν γιατί πήρε μόνο την κυβέρνηση αλλά όχι και την εξουσία και θρηνούσε γιατί αναγκάστηκε να αλλάξει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2015, εντούτοις δεν έκανε τις θεσμικές εκείνες αλλαγές, εντός του εθνικού κράτους, προκειμένου να ενισχύσει τη δημοκρατία στη χώρα και να αντλήσει απευθείας εξουσία από το λαό. Εξουσία όμως που αναγκαστικά θα ήταν συνεχώς υπό λαϊκό έλεγχο, ενάντια στην κομματική νομενκλατούρα του. Προτίμησε να παρακάμψει το εθνικό κράτος και το λαό και να αντλεί εξουσία απέξω, αντιγράφοντας τη ΝΔ και ευελπιστώντας σε ένα πολιτικό δίπολο εντολοδόχο της διεθνούς ελίτ.

Απόλυτος στόχος του παγκοσποιημένου «υπαρκτού» νεοφιλελευθερισμού, που προωθείται (με τη συγγνωστή ή ασύγγνωστη ανωτέρω βοήθεια και της φιλοτομαριστικής νεοαριστεράς) είναι η οριστική κυριαρχία των λίγων «ικανών» επί των πολλών. Η απόλυτη κυριαρχία του 1% επί του 99% του πλανήτη. Προκειμένου όμως να επιτευχθεί αυτό, θα πρέπει, όπως είδαμε, να διαλυθούν οι οργανωμένες κοινωνίες, διαφορετικά, αργά ή γρήγορα οι πολλοί και οργανωμένοι θα αντιδράσουν. Θα πρέπει δηλαδή να διαβρωθούν από μέσα οι εθνικές κοινωνίες, με στόχο να ατονήσουν τα εθνικά κράτη, να ανοίξουν τα εθνικά σύνορα και οι εθνικοί λαοί να μετατραπούν σε ανοργάνωτες μάζες, με εσωτερικές συγκρούσεις, τις οποίες θα ελέγχουν και θα εξουσιάζουν οι λίγοι με την προπαγάνδα των ΜΜΕ, τη βία και την ισχύ που θα τους δίνει ο συνεχώς συσσωρευόμενος πλούτος που θα παράγεται από τα λαϊκά στρώματα.

Όμως το μέσον για να φτάσουμε σ’ αυτόν τον υπαρκτό νεοφιλελευθερισμό, είναι οι κρατικοί μηχανισμοί, είναι το ίδιο το σημερινό εθνικό κράτος, το οποίο αποψιλώνεται συνεχώς από δημοκρατικούς θεσμούς, από κοινωνικό έλεγχο, από δημόσια περιουσία, από ιστορία, πολιτισμό, θρησκεία και άλλα και αντικαθίσταται από ΜΚΟ, από δήθεν Ανεξάρτητες Αρχές κ.λ.π. χρησιμοποιούμενο στεγνά για την αντίστροφη αναδιανομή του πλούτου, από τους πολλούς στους λίγους, μέχρι στο τέλος να επέλθει και η αυτοκατάργησή του.

Το κράτος, είτε δεν θα έχει πλέον το δικό του νόμισμα, όπως γίνεται στην Ευρωζώνη, είτε θα έχει μεν τυπικά δικό του νόμισμα, αλλά για να εξασφαλίζει συναλλαγματικά αποθέματα που θα το στηρίζουν, θα πρέπει να δανείζεται από τους ολιγάρχες ιδιώτες – τραπεζίτες και να είναι μονίμως χρεωμένο σ’ αυτούς, καθόσον οι κοινωνικές ανάγκες ενός σύγχρονου κράτους συνεχώς αυξάνονται και πρέπει να καλυφθούν. Η ελεύθερη στη συνέχεια διεθνή διακίνηση κεφαλαίων και εμπορευμάτων ενισχύει την ατόνηση των κρατικών χαρακτηριστικών. Τέλος, η κατάργηση των εθνικών συνόρων, με την υιοθέτηση των ανοικτών κοινωνιών (Open Society), η οποία υλοποιείται με την ελεύθερη διακίνηση μεταναστών (βλ. συμφωνία του Μαρακές), ολοκληρώνει το σχέδιο, με την διακίνηση σχεδόν αποκλειστικά μουσουλμάνων και μάλιστα σκληροπυρηνικών, των οποίων η ιδιαιτερότητα περιέργως υπερπροστατεύεται σκανδαλωδώς, μέσω δικαιωματιστών (δεξιών και αριστερών, όπως είδαμε πιο πάνω), ακριβώς για να μην υπάρξει αφομοίωση και ηρεμία, αλλά για να υπάρχουν κοινωνικές εντάσεις και διάλυση εκ των έσω.

Το ερώτημα τώρα είναι, ποια θα είναι η κατάσταση στο μέλλον στην περίπτωση του υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού;

Προβλέπω ότι θα καταλήξουμε στο μέλλον, σε μια κατάσταση όπου τις ασυντόνιστες ανθρώπινες μάζες, θα ελέγχουν ιδιωτικοί στρατοί των ολιγαρχών. Όπου όλα αυτά που λέμε τώρα ατομικά δικαιώματα και προσωπικά δεδομένα, όχι μόνο δεν θα ισχύουν, αλλά οι άνθρωποι θα είναι εκμεταλλεύσιμοι και αναλώσιμοι ανά πάσα στιγμή. Σε ότι αφορά στη δημιουργία ιδιωτικών στρατών, ήδη έχουν κάνει την εμφάνισή τους τέτοιοι στρατοί στη Λιβύη, από όλες τις πλευρές. Και μπορεί τώρα να κρύβεται πίσω τους κάποια κυβέρνηση, αλλά στο μέλλον θα ανεξαρτητοποιηθούν και θα είναι μισθοφορικοί στρατοί ιδιωτών ολιγαρχών.

Θα καταλήξουμε, πέρα από την κατάργηση κάθε ατομικού δικαιώματος και κάθε προσωπικού δεδομένου, στην χωρίς οίκτο εκτέλεση των διαφωνούντων, των αντιφρονούντων προς το σύστημα και των νοσούντων εκείνων που δεν θα συμμορφώνονται προς τις υποδείξεις των ειδικών, καθόσον κανένας οικονομικός ολιγάρχης δεν θα νοιάζεται για τη ζωή ανθρώπων χωρίς καμία αξία ή επιζήμιων για το σύστημα.

Προς αυτή την κατεύθυνση, πολλοί διακεκριμένοι διεθνολόγοι, βλέπουν ως επιδιωκόμενη την εξάπλωση του Ισλάμ για ευνόητους λόγους, προς αντικατάσταση κάθε θρησκείας ή προς ισχυρή σύγκρουση προς κάθε θρησκεία και έντονη κοινωνική εσωστρέφεια. Ήδη η επιλεγμένη εξάπλωση προσφύγων και λάθρα μεταναστών σχεδόν μόνο από μουσουλμανικές χώρες, δεν είναι χωρίς λόγο. Η αραβική άνοιξη ήταν το ιδεολογικό επικάλυμμα για τη σύγκρουση και την διατεταγμένη εξάπλωση μουσουλμάνων κυρίως προς την Ευρώπη, η οποία, πέρα από την οικονομική ευμάρεια, αποτελεί την εστία παραδοσιακών εθνικών κρατών, όπου και θα δοκιμαστεί η νέα συνταγή. Μέσα σ΄ αυτά, η Ελλάδα είναι το κατ’ εξοχήν παραδοσιακό εθνικό κράτος, λόγω εθνικών παραδόσεων κυρίως και όχι λόγω αστισμού και επομένως ένα ικανό εργαστήρι πειραματισμού.

Κάποια στιγμή, οι εκλογές θα απαγορευθούν ή θα καταστούν απόλυτα ετεροκατευθυνόμενες. Όσο όμως ακόμα επιτρέπονται, θα πρέπει οι ψηφοφόροι να αναζητούν πολιτικούς πατριώτες. Να μην ακούν μόνο το μυαλό τους που ετεροκατευθύνεται από την προπαγάνδα του συστήματος, αλλά την καρδιά τους. Να αναζητήσουν κόμματα και πολιτικούς που πιστεύουν στο εθνικό κράτος, στη μικτή οικονομία, στη δημοκρατία, στην απεξάρτησή τους από τα οικονομικά κέντρα και αντιθέτως στην πρόσδεσή τους στα λαϊκά συμφέροντα. Να ζητήσουν να πάρουν τον έλεγχο της ιστορικής Πατρίδα τους πίσω.

Μη φοβόμαστε ότι θα χάσουμε τον κοσμοπολιτισμό. Είμαστε ήδη πολίτες του κόσμου, αλλά δεν χρειάζεται να καταργήσουμε και το εθνικό κράτος. Η πρόοδος και η τεχνολογία, δεν επιτρέπει πλέον την εθνική απομόνωση έτσι κι αλλιώς και επομένως δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Το θέμα όμως είναι να φροντίσουμε να έχουμε δημοκρατικά οργανωμένες εθνικές κοινωνίες ώστε μέσα σ΄ αυτές να μπορεί να είναι προστατευμένο, ασφαλές και ολοκληρωμένο το άτομο.

Πρώτα το άτομο ή πρώτα την κοινωνία; Στο ερώτημα αυτό ο Αϊνστάϊν είχε απαντήσει ως εξής: «Χωρίς δημιουργικές, ελευθερόφρονες προσωπικότητες, η εξέλιξη της κοινωνίας είναι το ίδιο ακατανόητη, όπως η εξέλιξη της ατομικής προσωπικότητας χωρίς το θρεπτικό λίπασμα της κοινωνίας».

ΥΓ. Μόλις τελείωνα το άρθρο, όταν πριν από λίγο έφτασε η είδηση, που ενισχύει τις ανωτέρω απόψεις, πως 7 μόνο από τους ηγέτες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του 1%, αύξησαν τα πλούτη τους, μόλις από τις 18 Μαρτίου, κατά 219 δις δολάρια.

 

«Η ΕΕ είναι οικονομικός γίγαντας, πολιτικός νάνος και στρατιωτικό σκουλήκι»

«Η ΕΕ είναι οικονομικός γίγαντας, πολιτικός νάνος και στρατιωτικό σκουλήκι»

Του Πέτρου Χασάπη

«Η ΕΕ είναι οικονομικός γίγαντας, πολιτικός νάνος και στρατιωτικό σκουλήκι». Η πιο πάνω φράση ανήκει στον πρώην υπουργό εξωτερικών του Βελγίου Μαρκ Εϊσκένς, ο οποίος, με τη φράση αυτή, φωτογράφησε με απόλυτη ακρίβεια την κατάσταση της ΕΕ.

Και μάλιστα αυτό το είπε το 1991, όταν μόλις τότε κατέρρεε η Σοβιετική Ένωση και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, εναντίον των οποίων τα κράτη της ΕΕ διατηρούσαν κάποιο στρατιωτικό δυναμικό. Έκτοτε, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, τα κράτη της ΕΕ μείωσαν ακόμα περισσότερο τις αμυντικές τους δαπάνες, θεωρώντας ότι δεν υπάρχει πλέον κάποια εν ενεργεία στρατιωτική απειλή. Ενώ θέματα γεωπολιτικής και στρατηγικής δεν απασχόλησαν πλέον την ΕΕ.

Στο ανωτέρω πνεύμα και η χώρα μας ατόνησε στον τομέα των εξοπλισμών και της πολεμικής βιομηχανίας και αν δεν υπήρχε λανθάνον ο εξ ανατολών κίνδυνος, δεν θα φροντίζαμε να έχουμε ούτε σφαίρα. Οι δε διάφορες εξοπλιστικές αγορές που έγιναν, τελικά απασχόλησαν την Κοινή Γνώμη και τη Δικαιοσύνη περισσότερο λόγω σκανδάλων.

Στη χώρα μας, καλλιεργήθηκε επιπλέον από την ελίτ, μια ψεύτικη εικόνα. Ότι δηλαδή δεν πρέπει να ανησυχούμε καθόλου ούτε να εξοπλιζόμαστε, καθόσον η ΕΕ θα φυλάξει τα σύνορά μας, τα οποία προφανώς στο μυαλό μας μόνο εμείς τα θεωρούμε ευρωπαϊκά σύνορα. Αντίθετα, κανένα άλλο ευρωπαϊκό κράτος δεν θεωρεί τα ελληνικά σύνορα και ευρωπαϊκά σύνορα. Η εικόνα αυτή ήταν κυρίαρχη κατά την είσοδό μας στην τότε ΕΟΚ και εξακολούθησε να καλλιεργείται έκτοτε συνεχώς, προκειμένου να απομονωθούν οι ευρωσκεπτικιστές στη χώρα μας.

Καλλιεργήθηκε λοιπόν η εσφαλμένη εικόνα ότι, αφενός θα ζούμε με ευρωπαϊκή ασφάλεια, αφετέρου η Ευρώπη θα μας ταϊζει και θα μας τροφοδοτεί με επιδοτήσεις, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψουμε τον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα και να αναπτύξουμε (και μάλιστα στρεβλά) τον τουριστικό τομέα και τον τομέα των υπηρεσιών.

Φτάσαμε λοιπόν σήμερα, αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, σ’ αυτό που δεν περίμεναν να συμβεί οι ανυποψίαστοι Έλληνες, οι οποίοι αναμασούσαν την πιο πάνω προπαγάνδα της σάπιας ξενόδουλης ελίτ. Στην εκδήλωση της πολεμικής επιθετικότητας εκ μέρους της Τουρκίας, η οποία Τουρκία, στην πραγματικότητα δεν θέλει ούτε καν συνεκμετάλλευση (που εσφαλμένα εξακολουθεί να καλλιεργεί στο λαό η ελίτ για να τον καθησυχάζει), αλλά θέλει να επεκτείνει την τουρκική επικράτεια σε βάρος της δικής μας. Δηλαδή οι Τούρκοι θέλουν να κατακτήσουν τμήματα της Ελλάδας. Αν ρίξετε μια ματιά στον ανωτέρω χάρτη της ίδιας της τουρκικής κυβέρνησης περί «Γαλάζιας Πατρίδας», θα αντιληφθείτε τι ακριβώς θέλουν και αυτό προφανώς σε πρώτη φάση, καθόσον η τουρκική βουλιμία δεν θα σταματήσει ποτέ, αν δεν την σταματήσουμε εδώ και τώρα. Θα ακολουθήσουν Θράκη, Κρήτη κ.λ.π.

Η εγχώρια ελίτ μας προετοιμάζει ψυχολογικά για διάλογο, αλλά ρίχνοντας και πάλι μια ματιά στον ανωτέρω χάρτη, που δηλώνει ξεκάθαρα τις διεκδικήσεις της Τουρκίας, αναρωτιέμαι για ποιο θέμα θα γίνει διάλογος, αφού μόνο να δώσουμε θα πρέπει και όχι να πάρουμε.

Στο χθεσινό λοιπόν άτυπο Συμβούλιο των ΥΠΕΞ της ΕΕ, αποδείχθηκαν όλα τα ανωτέρω. Κανένα κράτος της ΕΕ δεν θεωρεί ότι προσβάλλονται τα δικά του ή τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, από την εισβολή της Τουρκίας εντός της ελληνικής επικράτειας. Αντίθετα, αποδέχονται τους ισχυρισμούς της Τουρκίας και θεωρούν «αμφισβητήσιμα ύδατα» την ελληνική ΑΟΖ και την ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Ελπίζω, ότι τώρα πλέον, ακόμα και στους πιο εύπιστους στην προπαγάνδα του συστήματος, περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, να καταρρίφθηκε μέσα τους αυτός ο μύθος και να αντιλήφθηκαν ότι είμαστε μόνοι μας. Η ΕΕ στρατιωτικά ήταν είναι και θα είναι «σκουλήκι».

Πρέπει επομένως, το ταχύτερο να αγνοήσουμε την φανταστική προστασία της ΕΕ και να αναζητήσουμε εντός και εκτός ΕΕ διακρατικές στρατιωτικές συμμαχίες, εάν θέλουμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Δυστυχώς το ΝΑΤΟ, που έγινε για να αποκρούσει τη Σοβιετική απειλή και τώρα, ως μη έχων λόγο ύπαρξης, έχει μετατραπεί σε στρατιωτικό βραχίονα της παγκοσμιοποίησης, ουδόλως νοιάζεται για μας. Το αντίθετο θα έλεγα. Οι δε ΗΠΑ που σταδιακά αποσύρονται στρατιωτικά από τις διάφορες περιοχές της υδρογείου, προτιμούν να θεωρούν την Τουρκία ως τοποτηρητή τους στην περιοχή και προφανώς, σε καμία περίπτωση, δεν θα την πολεμήσουν για χάρη μας. Επαναλαμβάνω ότι είμαστε μόνοι μας.

Ήδη χθες στο συμβούλιο των ΥΠΕΞ, Γερμανία, Ιταλία, Ουγγαρία, Βουλγαρία, Ισπανία και Μάλτα δήλωσαν εχθροί της Ελλάδας, σ’ αυτή τη δύσκολη για μας συγκυρία, αφού δεν δέχθηκαν ούτε για τους τύπους, ένα κοινό κείμενο που πρότεινε η ελληνική κυβέρνηση και έτσι πρέπει να αποφύγουμε κάθε συνδιαλλαγή μαζί τους στο μέλλον. Η Γαλλία, η οποία έχει θέματα με τη Γερμανία, είναι αυτή τη στιγμή το μόνο κράτος, που στέκεται μαζί μας, άσχετα με το τι επιδιώκει. Αυτό πρέπει να το αξιοποιήσουμε και να πάψουμε άμεσα κάθε εξάρτηση από την τουρκόφιλη Γερμανία και τα λοιπά τουρκόφιλα ευρωπαϊκά κράτη.

Πρέπει λοιπόν να πάρουμε τον έλεγχο της Πατρίδας μας πίσω.

Κορωνοϊός: Το σύστημα κατηγορεί τα άτομα για έλλειψη ατομικής ευθύνης

Κορωνοϊός: Το σύστημα κατηγορεί τα άτομα για έλλειψη ατομικής ευθύνης

Του Πέτρου Χασάπη

Σε ότι αφορά το θέμα της εξάπλωσης του κορωνοϊού, διάφοροι βαστάζοι του συστήματος, ωσάν να μην έχουν αντιληφθεί τίποτα, επιρρίπτουν ευθύνες στα άτομα για ατομική αδιαφορία και επικίνδυνη ατομική συμπεριφορά που θέτει σε κίνδυνο το κοινωνικό σύνολο. Κατηγορούν δηλαδή τα άτομα ως ανεύθυνα απέναντι στην κοινωνία.

Δυστυχώς κύριοι, το κατεστημένο σύστημά των δικαιωματιστών που εκτρέφετε, δίδαξε και διδάσκει στα άτομα και ειδικά στους νέους, έναν άκρατο ατομικισμό. Όπου τα παντός είδους «δικαιώματα» φυσικά, αφύσικα και τεχνητά και κάθε είδους ατομική ευδαιμονία, είναι πάνω από το κοινωνικό σύνολο και το κοινωνικό συμφέρον, πάνω από Πατρίδα και Έθνος. Η διάβρωση της εθνικής κοινωνίας και ο εθνομηδενισμός έγιναν ατομικά δικαιώματα.

Τώρα λοιπόν, είστε μέγιστοι υποκριτές, όταν επιρρίπτετε ευθύνες στα άτομα, επειδή ορισμένα δεν φροντίζουν να προστατέψουν το κοινωνικό σύνολο από την εξάπλωση του κορωνοϊού.

Συμφωνώ φυσικά ότι όλα τα άτομα ανεξαιρέτως θα πρέπει να φροντίσουν, τόσο τον εαυτό τους, όσο και να προστατέψουν το κοινωνικό σύνολο από την εξάπλωση του κορωνοϊού. Όμως ομολογείστε επιτέλους ότι είναι λάθος σας ο άκρατος ατομικισμός και η διάβρωση της κοινωνίας που καλλιεργείτε, μέσω ιδεών περί ανοικτής και χαλαρής κοινωνίας, όπου το όποιο ατομικό δικαίωμα αναγορεύεται σε υπέρτατη αξία απέναντι στο κοινωνικό συμφέρον.

 

Μια λογική εξήγηση επιτέλους…

Μια λογική εξήγηση επιτέλους…

Του Πέτρου Χασάπη

Σκεφτείτε σας παρακαλώ: Τι δουλειά έχει η Αίγυπτος με το Καστελόριζο, αφού αν υπογράφαμε εμείς ΑΟΖ με Κύπρο (δύο κράτη της ΕΕ) και γινόταν ένωση των δύο ΑΟΖ, η ΑΟΖ της Αιγύπτου αποκόπτεται και πάει από κάτω, χωρίς να έχει κανέναν λόγο για Καστελόριζο κ.λ.π. (βλ. κόκκινη γραμμή στον εικονιζόμενο χάρτη). Ταυτόχρονα μάλιστα αποκόπταμε και το τουρκολιβυκό σύμφωνο.

Γιατί έκανε η κυβέρνηση αυτό το έγκλημα; Γιατί; Ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να το εξηγήσει; Τι κερδίσαμε; Αποτρέψαμε μήπως τον Ερντογάν; Ο Ερντογάν θα έκανε και τότε ότι κάνει και τώρα, αλλά τότε εμείς, αφενός θα είχαμε το διεθνές δίκαιο με το μέρος μας, αφετέρου και στο κάτω κάτω θα είχαμε και νόμιμο δικαίωμα άμυνας.

Τι περιμέναμε δηλαδή, να έρθει η Αίγυπτος να μας σώσει στρατιωτικά; Μάλιστα βάλαμε και όρο στη συμφωνία, πως για να υπογράψουμε τώρα με Κύπρο, θα πρέπει να συμφωνήσει και η Αίγυπτος, ενώ δώσαμε και το μεγαλύτερο κοίτασμά μας του Ηροδότου δώρο στην Αίγυπτο, αφαιρώντας ταυτόχρονα επήρεια από τα νησιά μας και δίνοντας επιχειρήματα στην Τουρκία. Τόσο ανόητα πράγματα…

Γιατί το έκανε αυτό ο κ. Μητσοτάκης; Τόσο πολιτικά ανίκανος ή πολιτικά ηττοπαθής είναι; Τι συμβαίνει εδώ; Μήπως είναι όλα προσυμφωνημένα για μείωση της Ελλάδας, προκειμένου να διατηρηθεί στην κοινωνική εξουσία η ίδια παρακμιακή ελίτ;

Δεν το χωράει το μυαλό μου φίλοι μου , όπως δεν το χωράει το μυαλό και εκατομμυρίων Ελλήνων. Μια λογική εξήγηση επιτέλους… Θα τη δώσει κάποιος;

ΥΓ. Πρέπει να προχωρήσουμε άμεσα σε συμφωνία με Κύπρο για ΑΟΖ, όπως στον εικονιζόμενο χάρτη (κόκκινη γραμμή). Η Αίγυπτος δεν πρόκειται να αντιδράσει. Πρώτον γιατί η συμφωνία δεν έχει κυρωθεί ακόμα από τα κοινοβούλια, άρα δεν δεσμεύει και δεύτερον, γιατί αν κάνει πίσω, θα χάσει τα οφέλη της συμφωνίας.