Category: Σχολιασμός Επικαιρότητας

Η αυτοπαγίδευση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Η αυτοπαγίδευση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Του Πέτρου Χασάπη
Όπως είναι γνωστό, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, η Τουρκία παραβιάζει συνεχώς τον ελληνικό εναέριο χώρο στο Αιγαίο. Αντίθετα η Ελλάδα (δηλαδή το ελληνικό πολιτικό σύστημα) δεν αντέδρασε, δεν κατέρριψε ποτέ τουρκικό πολεμικό αεροσκάφος και είτε από φόβο είτε από δειλία του πολιτικού συστήματος, είτε από αντικειμενική πολεμική αδυναμία (?), είχε ως δόγμα εξωτερικής πολιτικής προς την Τουρκία, την πολιτική του κατευνασμού και όχι της αντιμετώπισης.

Βλέποντας οι Τούρκοι ότι οι Έλληνες δεν αντιδρούν, άρχισαν εδώ και κάποια χρόνια υπερπτήσεις ακόμα πλέον και πάνω από τα ελληνικά νησιά, διεκδικώντας παράλληλα τόσο θαλάσσιο χώρο, όσο και νησιά. Και πάλι οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν κατέρριψαν κανένα πολεμικό αεροσκάφος, εμπεδώνοντας έτσι στη διεθνή Κοινή Γνώμη την ψευδή αντίληψη για την αλήθεια των τουρκικών ισχυρισμών. Κάτι ανάλογο δηλαδή με τους ισχυρισμούς επί χρόνια των Σκοπιανών περί «Μακεδονίας» στη διεθνή Κοινή Γνώμη, χωρίς ελληνική αντίδραση, μέχρι που στο τέλος το κατάφεραν με τη δική μας άνευ όρων παράδοση. Και για να επανέλθουμε στα ελληνοτουρκικά, όχι μόνο δεν κατέρριψαν οι ελληνικές κυβερνήσεις ποτέ κανένα τουρκικό αεροπλάνο, αλλά παράλληλα «κιότεψαν» στο casus belli των Τούρκων και ούτε την αιγιαλίτιδα ζώνη επέκτειναν στα 12 ν.μ. όπως προβλέπει το διεθνές δίκαιο, ούτε κήρυξαν ποτέ ΑΟΖ, επιτρέποντας στην Τουρκία να έχει το πάνω χέρι παντού.

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρούμε εμβρόντητοι την Τουρκία να προχωρά ένα βήμα ακόμα πιο πέρα και να παραβιάζει πλέον με τα πολεμικά της αεροσκάφη τον χερσαίο ελληνικό εναέριο χώρο πάνω από τον Έβρο και είμαι απόλυτα βέβαιος πως θα προχωρήσει κι άλλο πιο πέρα.

Παραδόξως (?) και πάλι η ελληνική κυβέρνηση Μητσοτάκη (αυτή τη φορά) δεν διατάσσει την κατάρριψη του τουρκικών πολεμικών. Όμως, αυτή τη φορά, τα πράγματα είναι διαφορετικά και γίνονται πολύ σοβαρά για τον εξής λόγο.

Βλέποντας ο Ερντογάν ότι οι Έλληνες δεν αντιδρούμε στις παραβιάσεις στο Αιγαίο, σκέφτηκε προφανώς κάτι πάρα πολύ απλό. Ότι ακόμα και χερσαίο εναέριο χώρο να παραβιάσει, τώρα πλέον οι Έλληνες θα έχουμε αυτοπαγιδευθεί και δεν θα αντιδράσουμε, καθόσον αν αντιδράσουμε τώρα καταρρίπτοντας ένα αεροπλάνο, αυτό θα σημαίνει αυτόματα ότι στο Αιγαίο δεν αντιδρούμε, επειδή οι Τούρκοι εκεί έχουν δήθεν δίκαιο και εμείς το αποδεχόμαστε. Για τον ίδιο λόγο εξάλλου δεν επεκτείνουμε στο Ιόνιο την αιγιαλίτιδα ζώνη στα 12 ν.μ. για να μην δώσουμε λέει επιχειρήματα στους Τούρκους να υποστηρίξουν ότι στο Αιγαίο δεν επεκτείνουμε, γιατί έχουν δίκιο οι Τούρκοι.

Έτσι λοιπόν, η ελληνική εξωτερική πολιτική, μη αντιδρώντας τόσα χρόνια στο Αιγαίο, έδωσε πλέον το δικαίωμα στους Τούρκους να παραβιάζουν τώρα και τον χερσαίο εναέριο χώρο μας. Κι αυτό δεν το κάνουν, όπως προφανώς φαντάζεστε, τυχαία στη Θράκη. Το εντάσσουν στο σχέδιο αυτονόμησης της Θράκης και θα συνεχίσουν να το κάνουν όλο και πιο πολύ πυκνότερα με απώτερο στόχο τη Θράκη, το μισό Αιγαίο και κάτω στη Μεσόγειο μέχρι τη Λιβυκή και Αιγυπτιακή ΑΟΖ. Θέλουν και στεριά και θάλασσα και νησιά.

Έτσι, όπως αυτοπαγιδεύθηκε τώρα η ελληνική εξωτερική πολιτική, δεν έχει πλέον καμία άλλη οδό διαφυγής, από το να κοιτάξει το «θηρίο» κατάματα. Να ορίσει επιτέλους τα θαλάσσια σύνορα που μας επιτρέπει το διεθνές δίκαιο, να κηρύξει την δικαιούμενη ΑΟΖ και να διακηρύξει πως κάθε υπέρπτηση σε οποιονδήποτε ελληνικό εναέριο χώρο (θαλάσσιο ή χερσαίο) και κάθε ενέργεια επί της ελληνικής ΑΟΖ, θα σημάνει αυτόματα κατάρριψη των τουρκικών αεροπλάνων και απώθηση ή βύθιση του σχετικού πλοίου. Και αυτό φυσικά να το εννοούμε απόλυτα. Θα το κάνει αυτό η κυβέρνηση Μητσοτάκη; Δεν το πιστεύω.

Αν δεν το κάνουμε όμως αυτό, σύντομα ο λαός της Θράκης θα βλέπει σχεδόν καθημερινά τουρκικά μαχητικά να διασχίζουν τον ελληνικό ουρανό και τους εκεί μουσουλμάνους να ξεσηκώνονται, σε μια συνεχιζόμενη αναπόδραστη πορεία παρακμής του ελληνισμού μέχρι τη διάλυσή μας.

Τώρα είναι η ύστατη ώρα για αποφάσεις.

 

 

Το αύριο δεν θα είναι πλέον αυτό που σχεδιαζόταν να είναι

Το αύριο δεν θα είναι πλέον αυτό που σχεδιαζόταν να είναι

Του Πέτρου Χασάπη
Ο κορωνοϊός ήδη αποκαλείται από πολλούς ως η ασθένεια της παγκοσμιοποίησης και δεν έχουν άδικο. Τώρα έχουμε τον κορωνοϊό, ενδεχομένως όμως στο μέλλον να εμφανιστούν ακόμα πιο ισχυρές πανδημίες, με ακόμα πιο ταχύτατη εξάπλωση και με χειρότερα έως φρικτά αποτελέσματα. Επομένως, εκτός από το να διασωθούμε από τον ιό αυτό τώρα, θα πρέπει ταυτόχρονα να αλλάξουμε και πορεία ως ανθρωπότητα, γιατί κάτι κάνουμε λάθος. Ήδη άρχισαν να ξεθαρρεύουν κάποια «καθαρά» μυαλά που στηλιτεύουν την καρδιά του προβλήματος.

Από τη στιγμή που η «αγελαία» ανθρώπινη φύση, αναγκαστικά εντάσσει το άτομο σε μια οργανωμένη συλλογικότητα, το πρόβλημα που έχουμε να λύσουμε είναι ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας αυτής της συλλογικότητας. Ο κορωνοϊός (αλλά και πάμπολλα άλλα παραδείγματα, όχι μόνο υγείας), απέδειξε ότι οι κοινωνίες μας ήταν ανέτοιμες να τον αντιμετωπίσουν άμεσα και αποτελεσματικά. Κάτι λοιπόν κάνουμε λάθος.

Μέχρι και το 1991, ο μισός σχεδόν πληθυσμός του πλανήτη πίστευε ακόμα, ότι το άτομο και τα δικαιώματά του πρέπει να υποχωρούν μπροστά σε έναν παντοδύναμο κεντρικό (κρατικό) μηχανισμό που μεριμνά για τα πάντα. Αυτό το μοντέλο οργάνωσης μιας μεγάλης κεντρικά κατευθυνόμενης συλλογικότητας κατέρρευσε γιατί απλά αυτοδιαψεύθηκε, αφού υποτίμησε τα ένστικτα του ατόμου.

Η κατάρρευση αυτού του τρόπου οργάνωσης και λειτουργίας των κοινωνιών, απελευθέρωσε και γιγάντωσε την αντίληψη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Οι πολυεθνικές εταιρίες και οι πίσω από αυτές διεθνείς οικονομικοί ολιγάρχες, ασφυκτιούν μέσα σε ένα παγκόσμιο πλέγμα διαφόρων εθνικών κρατών, με διαφορετικούς πολιτισμούς, θρησκείες, πολιτικά συστήματα και κυρίως αυστηρές νομοθεσίες σε ότι αφορά τα εθνικά σύνορα, που βάζουν εμπόδια στους στόχους της διεθνούς ολιγαρχίας για ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων και μεταναστών.

Και όπως κάποτε οι μεγαλοαστοί της βιομηχανικής επανάστασης, διέλυσαν τα μικρά κρατίδια για να φτιάξουν μεγαλύτερες ενιαίες αγορές, έτσι και σήμερα οι διεθνείς οικονομικοί ολιγάρχες, επιδιώκουν να διαλύσουν τα εθνικά κράτη (που δημιουργήθηκαν κατά τη βιομηχανική επανάσταση) για να φτιάξουν μια ενιαία παγκόσμια αγορά (παγκοσμιοποίηση), όπου οι ίδιοι θα είναι τα παγκόσμια αφεντικά. Στο κάτω μέρος αυτού του μοντέλου (δύο επιπέδων), θα υπάρχουν τα απομονωμένα άτομα και διάφορες μειονότητες και στην κορυφή η απόμακρη και πανίσχυρη παγκόσμια οικονομική ελίτ και οι πανίσχυρες, ελεγχόμενες από την ελίτ υπερεθνικές δομές. Σ’ αυτό το μοντέλο δεν θα υπάρχει καμία εθνική κρατική εξουσία και κανένας αυτόνομος κρατικός έλεγχος, παρά μονάχα οι παντοδύναμοι κανόνες της αγοράς, που θα ρυθμίζουν τα πάντα, κοινό παγκόσμιο νόμισμα και οι διεθνείς θεσπισμένοι κανόνες, όπως αυτοί του ΠΟΕ, της συνθήκης του Μαρακές κ.λ.π.

Όπως «προφητικά» έχει τονίσει ο Μπίλ Γκέϊτς (ένας από τους ηγήτορες και σχεδιαστές της παγκοσμιοποίησης), αυτό το μελλοντικό μοντέλο δεν θα κινδυνεύει πλέον από έναν πυρηνικό πόλεμο, αλλά θα κινδυνεύει από έναν ιό. Και ξέρει πολύ καλά τι λέει, καθόσον αντιλαμβάνεται ότι χωρίς οργανωμένες κοινωνίες που μπορούν να έχουν ισχυρή εξουσία και να λειτουργούν αποτελεσματικά για να προστατεύσουν τα μέλη τους, ένας μόνο ιός θα είναι αρκετός για να επιφέρει την καταστροφή. Φανταστείτε αυτή τη στιγμή να ήμασταν χωρίς έστω αυτά τα υποτυπώδη εθνικά κράτη που υπάρχουν. Ποιος θα μας προστάτευε;

Αν φτάσουμε λοιπόν κάποια στιγμή σε μια τέτοια Οργουελική κατάσταση, τότε δεν θα υπάρχουν οργανωμένες κοινωνίες να προσπαθήσουν να διασώσουν τα άτομα, αλλά τα άτομα θα πεθαίνουν αβοήθητα και στους δρόμους θα κυκλοφορούν ιδιωτικοί στρατοί, οι οποίοι θα έχουν εντολή από την ελίτ να πυροβολούν όποιον δεν υπακούει να μείνει έγκλειστος για να πεθάνει μόνος του (σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας), καθόσον οι κανόνες της αγοράς δεν θα μπορούν να τον διασώσουν. Δεν έχουμε φτάσει ακόμα σ’ αυτό το σημείο, αλλά κάνουμε τα πάντα για να φτάσουμε, υιοθετώντας άκριτα τα προτάγματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που προωθούν οι «δικαιωματιστές».

Πιο πάνω είδαμε ότι βασικός στόχος της παγκοσμιοποίησης είναι η διάλυση των εθνικών κρατών και η δημιουργία μιας ενιαίας παγκόσμιας αγοράς, με κοινούς κανόνες, κοινό νόμισμα κ.λ.π., όπου υπέρτατος νόμος θα είναι η ελεύθερη λειτουργία της αγοράς. Για να επιτευχθεί όμως αυτό, θα πρέπει πρώτα να καταργηθούν τα εθνικά σύνορα, δηλαδή να εξαφανιστούν τα εθνικά κράτη ως αυθύπαρκτες οντότητες. Αλλά για να διαλυθούν τα εθνικά κράτη, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να διαλυθούν οι εθνικές κοινωνίες. Και για να επιτευχθεί το τελευταίο χρησιμοποιείται ως εκρηκτικός μηχανισμός το άτομο, προκειμένου να δημιουργηθεί «ατομική έκρηξη» που θα ανατινάξει την εθνική κοινωνία.

Ολόκληρη λοιπόν η προπαγάνδα του πανίσχυρου οικονομικά και μιντιακά διεθνούς συστήματος, διαμορφώνει στον εγκέφαλό μας, μια κοινωνική μηχανική, έναν κοινωνικό αυτοματισμό δημιουργίας του πανίσχυρου «δικαιωματικού» ατόμου, τα ατομικά δικαιώματα του οποίου είναι πάνω από κοινωνία, έθνος, κράτος, θρησκεία κ.λ.π. Δηλαδή ατομικά δικαιώματα χωρίς όρια, χωρίς κοινωνικό έλεγχο και κοινωνικούς περιορισμούς. Αν αυτό ακριβώς που προσπαθούν να εμφυτεύσουν στον εγκέφαλό μας, δεν γίνει κατανοητό, δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε.

Οι επ’ αμοιβή «δικαιωματιστές», στους οποίους στρατεύθηκαν και οι «πολιτικά άνεργοι» πρώην αριστεροί και νυν αριστεριστές, φυσικά οι νεοφιλελεύθεροι οι οποίοι δηλώνουν πολυπολιτισμικοί και αντινατιβιστές και πολλοί άλλοι, εισήλθαν μαζικά σε ΜΚΟ, σε δήθεν Ανεξάρτητες Αρχές, σε υπερεθνικές δομές, σε συστημικά ΜΜΕ, στο διαδίκτυο κ.λ.π. και με το αζημίωτο πάντα, διαμορφώνουν, όπως ειπώθηκε πιο πάνω, στον εγκέφαλό μας μια νέα αυτοματοποιημένη κοινωνική μηχανική. Μια μηχανική που τοποθετεί το άτομο πάνω από τον ενοχλητικό έλεγχο της κοινωνίας και μαζί με την χρησιμοποίηση διαφόρων κοινωνικών μειονοτήτων, οι οποίες χρηματοδοτούνται και ενθαρρύνονται από το σύστημα, προσπαθεί να ανατινάξει τις εθνικές κοινωνίες εκ των έσω, με τελικό στόχο την διάλυση των «ενοχλητικών» εθνικών κρατών.

Έτσι λοιπόν, οι «δικαιωματιστές» διδάσκουν ότι δημοκρατία δεν είναι η αρχή της πλειοψηφίας, αλλά τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Ότι είναι φασίστας αυτός που θέλει την επιβολή της αρχής της κοινωνικής πλειοψηφίας, η οποία θέτει όρια στα δικαιώματα του ατόμου και αντίθετα δημοκράτης εκείνος που θέτει πάνω από το κοινωνικό σύνολο τα παντός είδους φυσικά ή κατασκευασμένα ατομικά δικαιώματα. Έτσι φτάσαμε στο σημείο να θεωρείται κάτι φυσιολογικό και δημοκρατικό στην αντιπροσωπευτική μας «δημοκρατία» να μην κυβερνά η πλειοψηφία αλλά οι διάφορες ελεγχόμενες από την οικονομική ελίτ κομματικές μειοψηφίες.

Και κάπως έτσι μας βρήκε ο κορωνοϊός. Οι δυτικές κοινωνίες, επηρεασμένες από την ανωτέρω κοινωνική μηχανική, στο δρόμο προς την παγκοσμιοποίηση, δίστασαν και ακόμα διστάζουν να πάρουν άμεσα δραστικά μέτρα για να αποτρέψουν την εξάπλωση αυτού του ιού. Τα εθνικά σύνορα παρέμειναν για πολύ χρόνο ανοικτά, διευκολύνοντας τον ιό να εισέλθει εντός των εθνικών κοινωνιών και να αρχίσει να «σπείρει» θανάτους. Τα κρατικά εθνικά συστήματα υγείας, αποδιοργανωμένα, παραδομένα στον ιδιωτικό τομέα και στη λογική της αγοράς, δεν ήταν έτοιμα να αντιμετωπίσουν μαζικά την πανδημία.

Και εκεί που το άτομο χρησιμοποιούταν από τη διεθνή ελίτ για να ανατινάξει την εθνική κοινωνία και να καταργήσει τα εθνικά σύνορα, ξαφνικά το ίδιο αυτό άτομο έμεινε απροστάτευτο να πεθαίνει κυριολεκτικά στους δρόμους. Η ζωή του κρέμεται κυριολεκτικά από την απόφαση των γιατρών για το εάν θα ζήσει ή θα προτιμήσουν να ζήσει κάποιο άλλο άτομο και αυτό να μείνει να πεθάνει αβοήθητο. Οι επ΄ αμοιβή «δικαιωματιστές» – εθνομηδενιστές, εξαφανίσθηκαν προς το παρόν και δεν νοιάζονται πλέον ούτε διαμαρτύρονται για το βασικότερο δικαίωμα του ατόμου, αυτό της ζωής. Έχουν εξαφανισθεί στα «λαγούμια» τους και περιμένουν να περάσει το κακό, για να βγουν πάλι στην επιφάνεια και να συνεχίσουν το εθνικά διαβρωτικό τους έργο υπέρ της διεθνούς ελίτ.

Αν κρίνω όμως, από διάφορες φωνές που ακούγονται τελευταία, αν και δειλά και φοβισμένα ακόμα, το αύριο δεν θα είναι ποτέ το ίδιο και κυρίως δεν θα είναι αυτό που σχεδιάσθηκε μέχρι τώρα.

Η Λύση είναι μια οργανωμένη ισχυρή εθνική κοινωνία που θα την αποτελούν ελεύθερα άτομα, τα οποία όμως θα λειτουργούν με πραγματικά δημοκρατικούς πλειοψηφικούς κανόνες, θα «ζυμώνονται» και θα ολοκληρώνονται ως προσωπικότητες μέσα σ’ αυτή την κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση, όπως έλεγε ο Αϊνστάϊν, ούτε η κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ελευθερόφρονες προσωπικότητες, ούτε ο εγκέφαλος του ατόμου, μπορεί να λειτουργήσει χωρίς το θρεπτικό λίπασμα της κοινωνίας. Πρέπει να πάμε σε οργανωμένες εθνικές κοινωνίες, οι οποίες θα βρίσκονται σε παγκόσμια συνεργασία για την προστασία της ζωής και των δικαιωμάτων των ατόμων και όχι για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των διεθνών ολιγαρχών.

Εάν αυτό δεν γίνει, τότε αναγκαστικά θα πάμε σε πολυδιάσπαση, προς δημοκρατικά πάντα οργανωμένες τοπικές κοινότητες, όπως προβλέπει ο Άλβιν Τόφλερ. Πάντως, μετά τον κορωναϊό, το αύριο που ξημερώνει, σε καμία περίπτωση δεν θα είναι το ίδιο με το σήμερα, ούτε με αυτό που σχεδιαζόταν να είναι.

 

Η κρέμα του Βελόπουλου για τον Κορωναϊό

Η κρέμα του Βελόπουλου για τον Κορωναϊό

Του Πέτρου Χασάπη
Μετά την τελευταία δημοσκόπηση του ΣΚΑΙ, η οποία με αναγωγή δίνει στην Ελληνική Λύση πάνω από 7%, το σύστημα έδωσε αμέσως εντολή στα μίσθαρνα δημοσιογραφικά του πιόνια να κτυπήσουν την Ελληνική Λύση.

Και επειδή φυσικά δεν μπορούν, ούτε κατά διάνοια να ακουμπήσουν την ιδεολογία και τις προτάσεις του κόμματος, τις οποίες αντιγράφει ασθμαίνοντας ο κ. Μητσοτάκης γιατί έτσι τον βολεύει ψηφοθηρικά τώρα (χωρίς φυσικά να τις πιστεύει), άρχισαν πάλι να κτυπούν το επάγγελμα του Προέδρου του κόμματος κ. Βελόπουλου. Αφορμή γι’ αυτό, έδωσε μια αντισηπτική αρωματική κρέμα που πουλάει ο τελευταίος και διαφημίζει μέσα από τις εκπομπές του, η οποία φυσικά βοηθά στην απολύμανση των χεριών και του προσώπου από τα διάφορα βακτήρια και ιούς, πολύ πριν εμφανισθεί ο κορωναϊός και φυσικά τώρα και από τον κορωναϊό. Εξάλλου οι επίσημες οδηγίες από το κράτος είναι να χρησιμοποιούμε όλοι συνεχώς διάφορα αντισηπτικά, χωρίς να καθορίζουν φυσικά συγκεκριμένη μάρκα. Εν προκειμένω, το “Βυζαντινόν” είναι ένα αντισηπτικό προϊόν που αποτελείται από ένα συνδυασμό ισχυρών συστατικών και βοτάνων.

Παρότι φυσικά ο ίδιος πάντα λέει ότι τα προϊόντα που πουλάει είναι συμπληρώματα και δεν είναι φάρμακα και παρότι το τόνισε στις εκπομπές του ότι η συγκεκριμένη κρέμα είναι κατασκευασμένη από βότανα (δεν είναι με χημικές επεξεργασίες) και ότι δεν χρησιμεύει για ίαση από τον κορωναϊό αλλά μόνο ως αντισηπτικό για τα χέρια, δηλαδή για προστασία, τα εντεταλμένα δημοσιογραφικά μίσθαρνα των νταβατζήδων του συστήματος έπιασαν αμέσως δουλειά εναντίον του κόμματος της Ελληνικής Λύσης, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, και προπαγανδίζοντας ότι τάχα ο Βελόπουλος πουλάει φάρμακο για τον Κορωναϊό.

Θα πρέπει όμως όλοι μας, εμείς οι πολίτες, να απαιτούμε ο σωστός πολιτικός να έχει επάγγελμα και να μην είναι ανεπάγγελτος. Οι ανεπάγγελτοι πολιτικοί έφτασαν τη χώρα μας στο σημερινό χάλι. Να μην είναι ανεπάγγελτος πολιτικός γόνος ή ανεπάγγελτο παιδί του κομματικού σωλήνα που μας εξουσιάζουν μόνιμα. Επάγγελμα λοιπόν είναι και αυτό του παραγωγού – εμπόρου, ο οποίος μάλιστα ζει εκατοντάδες απασχολούμενους στις επιχειρήσεις του. Από τα χρήματα της δουλειάς του μπορεί και διακινεί τις απόψεις του και από αυτά τα χρήματα έφτασε μέχρι σήμερα το κόμμα εδώ που το έφτασε. Κανείς άλλος δεν προσέφερε ούτε ένα ευρώ για το κόμμα, ούτε έχει χρηματοδότες που θα τον εξουσίαζαν. Θέλει να νοιώθει ελεύθερος και να λέει αυτά που πιστεύει για την πατρίδα και τους συμπατριώτες του.

Εγώ για παράδειγμα είμαι δικηγόρος και ενδεχομένως να μην αρέσει σε κάποιους ο χειρισμός των υποθέσεων που κάνω, όπως δεν αρέσει σε κάποιους ο τρόπος που ασκεί το επάγγελμά του ο κ. Βελόπουλος, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποβληθώ από την πολιτική και να είναι εκεί μόνο ο ανεπάγγελτος πολιτικός γόνος ή το ανεπάγγελτο παιδί του κομματικού σωλήνα. Ας συνέλθουμε λίγο.

Ο κ. Βελόπουλος λοιπόν πουλά συμπληρώματα και διάφορες ανακουφιστικές κρέμες από βότανα. Βότανα από την ελληνική γη καθώς και δοκιμασμένα βότανα των πατέρων του Αγίου Όρους, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλύτερα από εμάς να επιβιώνουν από αυτά τα βότανα και να φτάνουν μέχρι τα βαθιά γεράματα. Μερικά από αυτά τα προϊόντα τα έχω δοκιμάσει κι εγώ με ευεργετικά αποτελέσματα. Έχει δε ταυτόχρονα τρομερή αγάπη προς την ελληνική γλώσσα και θέλει τα προϊόντα του να φέρουν ελληνικά ονόματα. Δεν είναι ξενολάγνος. Δεν τον ενδιαφέρει πως ακούγονται στα αυτιά του καθενός αυτές οι ονομασίες, που έχουν να κάνουν με τα διάφορα μέρη ή παθήσεις του ανθρωπίνου σώματος. Αυτό μπορεί να ενοχλεί τα αυτιά μας, που έχουμε μάθει να ακούμε ξένες ονομασίες. Εκείνος όμως επιμένει ελληνικά και θα συνεχίσει να επιμένει για όποιον αγαπάει και πιστεύει αυτό που κάνει.

Δείτε για παράδειγμα πόσα συμπληρώματα διαφόρων εταιριών (σαν αυτών του κ. Βελόπουλου) ακούτε καθημερινά να διαφημίζονται από ελληνικά κανάλια και όλα αυτά έχουν ξενικά ονόματα. Ξενικά ονόματα, που για μερικούς ξιπασμένους από εμάς ακούγονται όμορφα στα αυτιά μας. Εκείνος όμως επιμένει στην ελληνική γλώσσα, αυτό είναι το μαρκετίστικο «μειονέκτημά» του, αλλά αυτό είναι το επάγγελμά του και σας διαβεβαιώ, χαίρεται πολύ που το ασκεί με αυτόν τον τρόπο. Ξέρει πως η πολιτική είναι κάτι ευμετάβλητο, όμως η δουλειά, ο ελληνισμός και η βοήθεια στην υγεία των ανθρώπων είναι μόνιμα και δεν θα τον προδώσουν ποτέ.

 

Ο «προδευτικός» ατομοκεντρισμός το εργαλείο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης

Ο «προδευτικός» ατομοκεντρισμός το εργαλείο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης

Του Πέτρου Χασάπη

Η δήθεν «προοδευτική» ιδεολογία που χρησιμοποιεί η παγκοσμιοποίηση και τα όργανά της εντός των εθνικών κρατών, στην ουσία εισάγει βόμβα στα θεμέλια των ισχυρών συλλογικοτήτων εθνικών και κοινωνικών. Η ιδεολογία αυτή που εμφανίζεται με το προσωπείο του ψευδοανθρωπισμού, χαρακτηρίζεται ως «προοδευτικός» ατομοκεντρισμός.

Στην νέα «προοδευτική» – χαλαρή συλλογικότητα που θέλει να κατασκευάσει η ιδεολογία αυτή, τίποτα δεν πρέπει να είναι δεδομένο. Δεν θα υπάρχουν σταθερές αξίες ούτε συλλογικές στοχεύσεις. Τα πάντα θα ξεκινούν από τις επιθυμίες και τις επιλογές του ατόμου που βαφτίζονται «ατομικά δικαιώματα». Οι «δικαιωματιστές» φτιάχνουν νόμους όπου το άτομο θα έχει πλήρη ελευθερία να επιλέγει για τον εαυτό του, αυτό που μέχρι τώρα θεωρούταν εθνικά και κοινωνικά μη αποδεκτό ή και πρακτικά αφύσικο.

Οι «δικαιωματιστές» ισχυρίζονται ότι είναι ανθρωπιστές, αλλά φυσικά δεν είναι, δεν είναι ο ανθρωπισμός η ιδεολογία τους. Άλλο πράγμα είναι ο ανθρωπισμός. Στην πράξη, εισάγουν έναν άκρατο ατομοκεντρισμό, που διαμορφώνει έναν απόλυτο εγωκεντρισμό, ενάντια σε κάθε συλλογική δέσμευση και ηθικό κανόνα, επίτηδες για να διαλύσουν τις παραδοσιακές και ειδικά τις εθνικές συλλογικότητες. Στην ουσία αγνοούν τον άνθρωπο και χρησιμοποιούν το άτομο, αναδεικνύοντας την ενστικτώδη ατομική ηδονοθηρία του ατόμου, προκειμένου να προκαλέσουν «ατομική αντίδραση» εντός των κοινωνιών για τη διάλυσή τους εκ των έσω. Ο απώτερος στόχος τους είναι να οδηγηθούν τελικά τα άτομα απροστάτευτα κάτω από την εξουσία νέων ιδιωτικών οργανισμών με τους οικονομικούς ολιγάρχες στην κορυφή, οι οποίοι και θα διαθέτουν ακόμα και ιδιωτικούς μισθοφορικούς στρατούς. Είναι η υπέρτατη κατάσταση του νεοφιλελευθερισμού, σε αντίθεση με την υπέρτατη κατάσταση του κομμουνισμού, όπου παρατηρείται συντριβή του ατόμου και δημιουργία μιας υπέρτατης κρατικής οντότητας με μια συγκεκριμένη κομματική νομενκλατούρα στην εξουσία.

Παρατηρείστε ότι, ενώ οι «δικαιωματιστές» προσπαθούν να προστατέψουν την κάθε ατομική επιλογή και ατομική απόκλιση ως δικαίωμα και μάλιστα προστατευμένο με ισχυρές νομοθεσίες περί «προσωπικών δεδομένων» και με ισχυρές μη κρατικές δήθεν «Ανεξάρτητες» Αρχές και ΜΚΟ, την ίδια στιγμή δεν αναγνωρίζουν κανένα πολιτικό δικαίωμα στο άτομο. Πολιτικό δικαίωμα που θα του έδινε πραγματική εξουσία στα χέρια του για να συμμετέχει δημοκρατικά στο γίγνεσθαι της εθνικής συλλογικότητας στην οποία ανήκει και να καθορίζει το ίδιο το μέλλον του. Αν μη τι άλλο αυτό πρέπει να προβληματίσει για τους πραγματικούς στόχους των «δικαιωματιστών». Προφανώς η εκλογή απόμακρων πολιτικών αντιπροσώπων, η οποία ισχύει ακόμα σήμερα μέχρι να καταργηθεί κι αυτή, και στην οποία το άτομο οδηγείται στις κάλπες ετερροκατευθυνόμενο από την ισχυρή προπαγάνδα του συστήματος, δεν αποτελεί σοβαρό πολιτικό δικαίωμα.

Βλέπουμε λοιπόν, πως οι «δικαιωματιστές» της παγκοσμιοποίησης δεν σέβονται στην ουσία το άτομο. Αντίθετα το εκμεταλλεύονται και το χρησιμοποιούν ωμά για να διαλύσουν τις εθνικές κυρίως συλλογικότητες, που είναι το βασικό εμπόδιο της παγκοσμιοποίησης. Αυτό θα το παρατηρήσετε σε κάθε νομοσχέδιο που εισάγεται στην κάθε Βουλή. Αν σας ξενίζει και παραξενεύει το γεγονός ότι οι «δικαιωματιστές» μάχονται σήμερα ξεδιάντροπα στην Ελλάδα, εκτός των άλλων, για να προστατεύσουν ως ατομικό δικαίωμα την κάθε παρανομία των λάθρα εισβαλλόντων στη χώρα μας και ταυτόχρονα στρέφονται με βία εναντίον των Ελλήνων που ανησυχούν, χαρακτηρίζοντάς τους ως εθνικιστές, ρατσιστές και φασίστες, για να τους ακυρώσουν μέσω της ψυχολογικής τρομοκρατίας, ελπίζω τώρα να έχετε τις απαντήσεις σας.

Η ιδεολογία του «προοδευτικού» ατομοκεντρισμού είναι θελκτική μεν και παρασύρει εύκολα το άτομο, καθόσον διευκολύνει την αχαλίνωτη ικανοποίηση των ενστίκτων του και την κάθε είδους ηδονοθηρία και έτσι καλλιεργεί μια ψευδαίσθηση ελευθερίας σε ατομικό επίπεδο, συνδυαζόμενη με μια ψευδοευδαιμονία μέσω της κατανάλωσης, αλλά εδώ ακριβώς παραμονεύει ο κίνδυνος της έκθεσης του ατόμου στη δουλεία των σύγχρονων δουλεμπόρων, μετά τη διάλυση ή την ατόνηση της συλλογικότητας στην οποία ανήκει ο καθένας μας και στην οποία ολοκληρώνεται ως άτομο και ως άνθρωπος.

ΥΓ. Κάποιοι πατριώτες στη χώρα μας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και φωνάζουν «πρώτα η Ελλάδα πρώτα οι Έλληνες» έχοντας πλήρη επίγνωση του τι παίζεται. Αυτούς τους πατριώτες πρέπει να τους ακούσουμε πριν να είναι αργά. Η Λύση είναι μια ισχυρή εθνική κοινωνία, την οποία θα συγκροτούν και θα συγκαθορίζουν δημοκρατικά ελεύθεροι άνθρωποι.

 

 

Που οφείλεται η συνεχής άνοδος της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ;

Που οφείλεται η συνεχής άνοδος της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ;

Του Πέτρου Χασάπη
Μετά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, όλα τα κόμματα σημειώνουν πτώση, πλην ενός, αυτού της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ. Το κόμμα της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ ανεβαίνει σταθερά και σύμφωνα με εσωτερική πληροφόρηση, στην πραγματικότητα (η οποία δεν εμφανίζεται στις συστημικές δημοσκοπήσεις, που πάντως δεν μπορούν να κρύψουν αυτή την άνοδο) έχει ήδη ξεπεράσει τη δύναμη του ΚΚΕ, συναγωνιζόμενο πλέον με το ΚΙΝΑΛ, το οποίο ενδεχομένως και να έχει ήδη υπερβεί.

Που οφείλεται όμως αυτή η συνεχής άνοδος, παρά τον πόλεμο που δέχεται από το σύστημα και όλα τα συστημικά ΜΜΕ, τα οποία προσπαθούν να το εξαφανίσουν;

Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στις πολιτικές ατζέντες που ακολουθούν τα ελληνικά κόμματα. Ειδικότερα, υπάρχουν τριών ειδών πολιτικές ατζέντες που ακολουθούνται στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή:

Η πρώτη είναι η ατζέντα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, την οποία ακολουθούν ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ και ΜΕΡΑ25. Η ατζέντα αυτή υλοποιεί τα κελεύσματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, για κατάργηση των εθνικών συνόρων και ελεύθερη διακίνηση Κεφαλαίων, εμπορευμάτων και μεταναστών χωρίς έλεγχο.

Η δεύτερη είναι η προπολεμική σταλινική ατζέντα που ακολουθεί το ΚΚΕ, το οποίο ίσως και να είναι το μοναδικό αυτή τη στιγμή κόμμα στον πλανήτη, που ακολουθεί αυτή την ατζέντα. Όμως και το ΚΚΕ, συμφωνεί τουλάχιστον με το σκέλος της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, που έχει να κάνει με την ανεξέλεγκτη διακίνηση μεταναστών και έτσι στην ουσία έχει καταστεί το «αγαπημένο παιδί» του συστήματος και έχει τεθεί στο απυρόβλητο.

Η τρίτη είναι η πατριωτική ατζέντα της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ. Είναι ένα απλό και εύληπτο μήνυμα που λέει “πρώτα η Ελλάδα, πρώτα οι Έλληνες”. Είναι η ατζέντα της προστασίας των εθνικών συνόρων, της αυτονομίας και αυθυπαρξίας του εθνικού κράτους, της προστασίας και της ασφάλειας του ελληνικού λαού, της εσωτερικής οικονομικής ανάπτυξης, της διατήρησης της ελληνικής ιστορίας, του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής παράδοσης. Είναι λοιπόν επόμενο να βάλλεται από τα υπόλοιπα συστημικά κόμματα, καθώς και από τους πάτρωνές τους στα ΜΜΕ και στην οικονομική ολιγαρχία του τόπου.

Όπως όμως παρατηρούμε, τόσο στην υπόλοιπη Ευρώπη, όσο και στις ΗΠΑ, αλλά και παντού στον κόσμο, κάτι που φάνηκε με τον πλέον έντονο τρόπο με το Brexit, οι δυνάμεις της προστασίας των εθνικών κρατών και των εθνικών κοινωνιών ανέρχονται συνεχώς, ενώ χάνουν έδαφος οι δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (οι λαοί παύουν να πέφτουν στην παγίδα της), παρά τα άπειρα μέσα που διαθέτει για τη στήριξή της η παγκόσμια οικονομική ολιγαρχία.