Category: Σχολιασμός Επικαιρότητας

Τι θα διεκδικήσουμε εμείς στον διάλογο με την Τουρκία;

Τι θα διεκδικήσουμε εμείς στον διάλογο με την Τουρκία;

Του Πέτρου Χασάπη

Το δόγμα “Δεν διεκδικούμε τίποτα αλλά και δεν παραχωρούμε τίποτα”, που είχαμε μέχρι τώρα απέναντι στην Τουρκία, εφαρμοζόμενο με τη μέθοδο του κατευνασμού, ήδη αποδεικνύεται ότι απέτυχε πλήρως. Η Τουρκία είναι εδώ και διεκδικεί να παραχωρήσουμε αυτά που δεν θα παραχωρούσαμε. Εμείς τώρα τι θα κάνουμε; Θα πούμε «ΟΧΙ», θα εφαρμόσουμε δηλαδή το ότι «δεν παραχωρούμε τίποτα», με κάθε τρόπο και με κάθε κόστος ή πάει περίπατο το ανωτέρω δόγμα και θα υποχωρήσουμε με την «ουρά στα σκέλια»;

Μήπως όμως ήρθε η ώρα να βάλουμε κι εμείς τις δικές μας διεκδικήσεις στο τραπέζι του διαλόγου, όπου μας σέρνουν Γερμανοί και Αμερικανοί; Μήπως ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε κι εμείς ή θα συζητήσουμε μόνο τι θα δώσουμε από τα δικά μας;

Πιο κάτω υπάρχει ένας πρόχειρος κατάλογος με πραγματικές ελληνικές διεκδικήσεις.

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

1) Επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 νμ στο Αιγαίο και παντού

2) Αναγνώριση ολόκληρης της ελληνικής ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο

3) Αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο

4) Εφαρμογή της συνθήκης της Λωζάνης για Ίμβρο και Τένεδο, με επιστροφή των Ελλήνων ή των κληρονόμων τους στις περιουσίες τους και εφαρμογή της αυτοδιοίκησης και με τοπική ελληνική χωροφυλακή.

5) Αποζημίωση και επιστροφή στην Κωνσταντινούπολη των εκδιωχθέντων Ελλήνων ή των κληρονόμων τους.

6) Επιστροφή στο καθεστώς της εκκλησίας όλων των εκκλησιών στην Τουρκία που έχουν μετατραπεί σε τζαμιά.

7) Καθιέρωση της Αγίας Σοφίας ως εκκλησίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

8) Διάλυση της στρατιάς του Αιγαίου που απειλεί τα ελληνικά νησιά, μαζί με τα αεροδρόμια και τις βάσεις εκτόξευσης πυραύλων.

9) Διάλυση του τουρκικού αποβατικού στόλου, που ως μόνο στόχο έχει τα ελληνικά νησιά.

10) Δημιουργία αποστρατικοποιημένης και αποπυραυλοποιημένης ζώνης σε βάθος 500 χλμ από τα ελληνικά σύνορα.

11) Αναγνώριση από την Τουρκία της γενοκτονίας των Ποντίων

12) Αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων

13) Αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μ. Ασίας, αποζημίωση και επιστροφή των κληρονόμων τους στα πατρώα εδάφη και περιουσίες.

14) Αναγνώριση της γενοκτονίας των Ασσυρίων και άλλων χριστιανικών λαών της Μ. Ασίας.

15) Αναγνώριση της γενοκτονίας των Γεζίντι, των Αλεβιτών και άλλων εθνοτικών ή θρησκευτικών ομάδων.

16) Παύση επιτέλους της συνεχιζόμενης γενοκτονίας των Κούρδων.

Η πολιτική εξαπάτηση του κ. Μητσοτάκη με τα 12 ν.μ.

Η πολιτική εξαπάτηση του κ. Μητσοτάκη με τα 12 ν.μ.

Του Πέτρου Χασάπη

Οι πολίτες θα πρέπει να γνωρίζουν την αλήθεια γύρω από τα 12 νμ στο Ιόνιο και όχι μόνο. Ο κ. Μητσοτάκης με την εξαγγελία για επέκταση σε 12 νμ των χωρικών μας υδάτων στο Ιόνιο, μάλλον στέλνει το θέμα στις καλένδες, θέλοντας μόνο να εντυπωσιάσει τους ψηφοφόρους του και να βάλει δήθεν κάτι στο τραπέζι της επερχόμενης διαπραγμάτευσης με τον Ερντογάν για τα μάτια πολιτικά αφελών. Το ίδιο ακριβώς έκανε και ο κ. Τσίπρας, όταν παραιτήθηκε ο κ. Κοτζιάς. Πολλές εξαγγελίες, αλλά από πράξεις τίποτα.

Υπενθυμίζω δύο πράγματα: Πρώτον, με βάση το άρθρο δεύτερο του ν.   2321/1995 που κύρωσε την UNCLOS (Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας), δόθηκε τότε εξουσιοδότηση από τη Βουλή στην κυβέρνηση, να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα σε 12 νμ μόνο με την απλή έκδοση σχετικών ΠΔ και επομένως δεν απαιτείται ξανά νόμος (βλ. ΥΓ. 2). Δεύτερον, αυτά τα ΠΔ (σε ότι αφορά μόνο το Ιόνιο) ήταν έτοιμα και μάλιστα, κατά τον κ. Κοτζιά, είχαν αποσταλεί στον ΠτΔ για υπογραφή, λίγες μέρες πριν την παραίτησή του. Όμως αυτό που έκανε τότε ο κ. Τσίπρας, όταν απέσυρε τα ΠΔ και είπε αναληθώς ότι θα φέρει νομοσχέδιο, το οποίο φυσικά ουδέποτε έφερε, το επανέλαβε τώρα ο κ. Μητσοτάκης, λέγοντας ότι θα φέρει νομοσχέδιο (αντί να προχωρήσει στην έκδοση ΠΔ), προκειμένου προφανώς να υπηρετήσει τους στόχους που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Θεωρώ λοιπόν ότι δεν πρόκειται να το κάνει, αν δεν του δώσουν το πράσινο φως Τουρκία, Γερμανία και ΗΠΑ.

Επομένως και προκειμένου να μην τρώνε πολιτικό «σανό» οι πολίτες, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι από το 1995 και μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, οποιαδήποτε κυβέρνηση και η σημερινή, μπορούσε και μπορεί απλά με την έκδοση ΠΔ (χωρίς ανάγκη ψήφισης πάλι νόμου) να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα σε 12 νμ σε ολόκληρη την επικράτεια και φυσικά και στο Αιγαίο, ώστε να καταστεί ελληνική λίμνη. Το γιατί δεν το έκαναν ή δεν το κάνουν; Ο λόγος είναι προφανής και δεν πρέπει να τον κρύβουμε. Είναι η δειλία εξ αιτίας του casus Belli.

Ακόμα και με το άρθρο δεύτερο της τώρα κυρωθείσας συμφωνίας με Ιταλία, δίνεται πάλι εξουσιοδότηση στην κυβέρνηση να προχωρήσει στην ανακήρυξη της σχετικής ΑΟΖ και άλλων σχετικών θεμάτων στην οριοθετηθείσα θαλάσσια ζώνη, με απλά ΠΔ (βλ. ΥΓ. 2). Επομένως, για ποιο νομοσχέδιο για επέκταση στα 12 νμ στο Ιόνιο μας ομιλεί ο κ. Μητσοτάκης;

Ενδέχεται κάποιοι να βγουν και να πουν διάφορα νομικά σοφίσματα, για να αντικρούσουν τα ανωτέρω και να δικαιολογήσουν τόσο τον κ. Τσίπρα, όσο και τον κ. Μητσοτάκη, όμως η αλήθεια είναι αυτή που αναφέρεται πιο πάνω.

ΥΓ1. Ο κ. Δένδιας μας είπε ότι η κυβέρνηση μελετά να επεκτείνει σε 12 νμ και νότια της Κρήτης στην έκταση που έχει υπογραφεί η συμφωνία με την Αίγυπτο. Μα η συμφωνία με την Αίγυπτο καλύπτει ένας μέρος της Κρήτης, την Κάσο, την Κάρπαθο και τη μισή Ρόδο. Τι θα γίνει λοιπόν γι’ αυτή την περιοχή και γι’ αυτά τα νησιά; Δεν θα επεκταθούν σε 12 νμ τα χωρικά ύδατα για τα νησιά αυτά; Προφανώς κι εδώ επικρατεί η πολιτική δειλία. Γι’  αυτό δεν πρέπει να τρώμε πολιτικό «σανό».

ΥΓ2. Το ανωτέρω άρθρο δεύτερο του ν.   2321/1995, λέει κατά λέξη: «Η Ελλάδα έχει το αναφαίρετο δικαίωμα κατ’ εφαρμογή του άρθρου 3 της κυρούμενης Συμβάσεως να επεκτείνει σε οποιονδήποτε χρόνο το εύρος της χωρικής θάλασσας μέχρι αποστάσεως 12 ν.μ. Για την εφαρμογή στην εσωτερική έννομη τάξη της διατάξεως αυτής και την εφαρμογή ή εκτέλεση των λοιπών διατάξεων που αφορούν την αιγιαλίτιδα ζώνη, καθώς και των σχετικών με τη συνορεύουσα ζώνη, τα στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας και την ερμηνευτική δήλωση που έκανε η χώρα μας σχετικά με αυτά κατά την υπογραφή της Συμβάσεως, την υφαλοκρηπίδα, τη θαλάσσια επιστημονική έρευνα, την προστασία και διαφύλαξη του θαλάσσιου περιβάλλοντος και κάθε άλλης διατάξεως της με τον παρόντα νόμο κυρουμένης Συμβάσεως, εκδίδονται σχετικά προεδρικά διατάγματα μετά από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου.»

Επίσης το άρθρο δεύτερο της συμφωνίας με την Ιταλία που κυρώθηκε τώρα, λέει κατά λέξη:

«1. Για την ανακήρυξη από την Ελληνική Δημοκρατία Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στην οριοθετούμενη με την παρούσα Συμφωνία περιοχή μετά από τη Θέση αυτής σε ισχύ, εκδίδεται προεδρικό διάταγμα μετά από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου.

2. Άλλα θέματα σχετικά με την υλοποίηση της κυρούμενης Συμφωνίας ρυθμίζονται με προεδρικά διατάγματα που εκδίδονται μετά από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου.»

 

 

 

 

 

Γιατί ο Μητσοτάκης έχει κάνει το θέμα της ΑΟΖ διμερές θέμα ενώ μπορεί να το κάνει ευρωπαϊκό;

Γιατί ο Μητσοτάκης έχει κάνει το θέμα της ΑΟΖ διμερές θέμα ενώ μπορεί να το κάνει ευρωπαϊκό;

Του Πέτρου Χασάπη

Η πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών και φυσικά και των Ελλήνων, δεν γνωρίζει πολλά πράγματα για την ΕΕ, γιατί απλά κάποιες δυνάμεις μέσα στην ΕΕ, αλλά και στην Ελλάδα, δεν θέλουν να γνωρίζουν οι πολίτες και πολλά πολλά. Η ΕΕ ξεκίνησε ως ένα όραμα αφενός ειρήνης και οικονομικής ανάπτυξης μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών, αφετέρου δημιουργίας μιας ισχυρής ενιαίας οντότητας με βαρύνουσα συμμετοχή στο διεθνές γίγνεσθαι.

Δυστυχώς όμως, οι εθνικιστικές τάσεις της Γερμανίας, η οποία, εκτιμώ ότι χρησιμοποιεί την υπόλοιπη ΕΕ για τη δική της ενδυνάμωση μέσω της οικονομικής ισχύος αυτή τη φορά (μιας και δεν της έχει επιτραπεί να έχει στρατιωτική ισχύ), έχει καταστρέψει το ευρωπαϊκό όραμα και τελικά παρατηρούνται είτε φυγή (Brexit) είτε τάσεις φυγής (Grexit, Italexit κ.λ.π.). Το παράδειγμα της Γερμανίας, εξάλλου να χρησιμοποιεί την ΕΕ για τη δική της οικονομική ενδυνάμωση και ταυτόχρονα να παρέχει στήριξη σε τρίτα κράτη (π.χ. Τουρκία), με τα οποία έχει η ίδια οικονομικά συμφέροντα, σε βάρος συμφερόντων κρατών μελών (π.χ. Ελλάδας), δίνει το παράδειγμα και στα υπόλοιπα κράτη μέλη, με αποτέλεσμα πλέον, όλα τα κράτη να φροντίζουν, μέσω της ΕΕ, αποκλειστικά τα δικά τους εθνικά συμφέροντα, μη υπολογίζοντας πλέον στο θολό μέλλον της ίδιας της ΕΕ.

Γιατί τα είπα όλα αυτά; Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι η ΕΕ έχει νομική προσωπικότητα και αποτελεί αυτοτελή νομική οντότητα;

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί θα αναρωτηθούν, τι είναι αυτό; Το άρθρο 47 λοιπόν της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ), που αποτελεί πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ, αναγνωρίζει ρητά τη νομική προσωπικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθιστώντας την ανεξάρτητη αυτοτελή νομική οντότητα. Συγκεκριμένα το άρθρο 47 λέει: «Η Ένωση έχει νομική προσωπικότητα». Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι: η ΕΕ μπορεί 1) να συνάπτει και να διαπραγματεύεται διεθνείς συμφωνίες, σύμφωνα με τις εξωτερικές αρμοδιότητές της, 2) να γίνεται μέλος διεθνών οργανισμών και 3) να προσχωρεί σε διεθνείς συμβάσεις, όπως για παράδειγμα η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών -γνωστή και ως «Σύμβαση του Montego Bay»- (“UNCLOS”, «United Nations Convention of the Law of the Sea») που υπογράφηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1982 κατά την Διάσκεψη του Montego Bay, στην Τζαμάικα.

Η τελευταία δυνατότητα, δεν έμεινε μόνο δυνατότητα. Ήδη, με βάση το ανωτέρω άρθρο 47, η ΕΕ προσχώρησε αυτοτελώς ως νομικό πρόσωπο, πέραν των Κρατών -Μελών, στην Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, τον Απρίλιο του 1998 και έτσι κατέστησε την UNCLOS Ευρωπαϊκό Κεκτημένο. Τι σημαίνει αυτό;

Όπως εξήγησε στις 25-6-2020, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας και καθηγητής του Δημοσίου Δικαίου κ. Προκόπης Παυλόπουλος, απόλυτος γνώστης τόσο των ευρωπαϊκών θεμάτων, όσο και των θεμάτων της ΑΟΖ, μιλώντας σε διαδικτυακή εκδήλωση του Τομέα Δημόσιου Δικαίου της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ και αναπτύσσοντας το ανωτέρω σκεπτικό, «είναι θεσμικώς αυτονόητο ότι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) των Κρατών-Μελών είναι και ΑΟΖ της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Το ίδιο φυσικά ισχύει για την υφαλοκρηπίδα και τα χωρικά ύδατα.

Η ΕΕ όμως, δεν μπορεί από μόνη της να επέμβει στο θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ κράτους – μέλους και τρίτου κράτους, αλλά έχει υποχρέωση να συμπράξει στην οριοθέτηση της ΑΟΖ, εφόσον προσκληθεί προς τούτο από το ενδιαφερόμενο κράτος – μέλος και μάλιστα «από το προκαταρκτικό στάδιο του προσδιορισμού των εκατέρωθεν ακτών ως το κύριο στάδιο, που καταλήγει στην σύναψη της αντίστοιχης συμφωνίας, ύστερα από την χάραξη, αναλόγως, της μέσης γραμμής ή της μέσης απόστασης μεταξύ των Κρατών, από την εξέταση της ιδιομορφίας της ad hoc περιοχής και από την εντεύθεν αναζήτηση της, επίσης ad hoc, δίκαιης λύσης», όπως χαρακτηριστικά εξήγησε ο κ. Παυλόπουλος.

Διευκρινίζεται ακόμα ότι, προκειμένου να εμπλακεί η ΕΕ στη διαδικασία, θα πρέπει, εκτός από το κράτος – μέλος, να συναινέσει και το τρίτο κράτος. Όμως αν δεν συναινέσει, τότε το κράτος – μέλος διατηρώντας πάντα το δικαίωμα μονομερούς ανακήρυξης ΑΟΖ, οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και επέκτασης των χωρικών υδάτων μέχρι τα 12 νμ, μπορεί να προβεί στις ενέργειες αυτές, να καταστήσει τα ανωτέρω ταυτόχρονα και στοιχεία της ΕΕ, οπότε τότε, αναγκαστικά το τρίτο κράτος θα δεχθεί την ΕΕ ως συμπράττουσα οντότητα. Πολλώ δε μάλλον όταν το τρίτο αυτό κράτος είναι υποψήφιο προς ένταξη στην ΕΕ, όπως είναι η Τουρκία και η Αλβανία.

Εδώ λοιπόν τίθενται ορισμένα καυτά ερωτήματα, στα οποία καλείται να απαντήσει η νεοφιλελεύθερη φιλογερμανική κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Αφού η ΕΕ έχει καταστήσει Ευρωπαϊκό Κεκτημένο τη Σύμβαση του Montego Bay και αφού η ΑΟΖ κάθε κράτους – μέλους της αποτελεί και ΑΟΖ της ΕΕ, γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία σημειωτέον ομνύει στα ευρωπαϊκά ιδεώδη, στο Ευρωπαϊκό Κεκτημένο και στο διεθνές δίκαιο, δεν ζήτησε ούτε ζητά από την ΕΕ να συμμετέχει στις σχετικές διαδικασίες και να συμπράξει στην ορθή οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ που είναι ταυτόχρονα και ευρωπαϊκή ΑΟΖ; Γιατί έχει καταστήσει το θέμα αυτό αποκλειστικά διμερές, μεταξύ της Ελλάδας και των γειτονικών της κρατών; Ποια δύναμη την ωθεί προς αυτή την κατεύθυνση;

Μπορούμε, να υποθέσουμε ότι η Γερμανία, που ηγείται της ΕΕ και την κάνει ό,τι θέλει, πολλώ δε μάλλον την Ελλάδα που την έχει καταστήσει αποικία της χρέους, προφανώς έχει ασκήσει veto στο παρασκήνιο, για την μη ανάμιξη της ΕΕ στο θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ της Ελλάδας με Αίγυπτο, Τουρκία, Λιβύη και Αλβανία (η Ιταλία είναι διαφορετική εσωτερική περίπτωση της ΕΕ).

Όπως αναφέρθηκε στην αρχή, η Γερμανία ουδόλως ενδιαφέρεται για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την ευημερία των κρατών – μελών της ΕΕ. Εκείνο που την ενδιαφέρει είναι η οικονομική τους αφαίμαξη για ισχυροποίηση της ίδιας. Όμως η κυβέρνηση Μητσοτάκη, γιατί υπακούει τυφλά στις εντολές της Γερμανίας και ακρωτηριάζει την Ελλάδα. Υπάρχει λογική εξήγηση;

Και κάτι τελευταίο. Ποιος όρισε τη Γερμανία διαμεσολαβητή της υποτιθέμενης «κρίσης» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας; Το γεγονός ότι τυχαίνει να προεδρεύει της ΕΕ (και κατά «σύμπτωση» τώρα άρχισαν οι επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας), δεν της δίνει αυτό το δικαίωμα, εάν τα δύο ενδιαφερόμενα κράτη δεν το επιθυμούν. Γιατί λοιπόν η φιλογερμανική κυβέρνηση Μητσοτάκη της δίνει αυτό το δικαίωμα, αλλά όμως δεν την καλεί να συμπράξει ως ΕΕ στο θέμα της οριοθέτησης της ευρωπαϊκής ΑΟΖ; Τι παίζεται εδώ;

Οι “Πρέσπες” θα είναι πταίσμα μπροστά στην υλοποίηση της “Γαλάζιας Πατρίδας” που δρομολογήθηκε χθες στη Βουλή

Οι “Πρέσπες” θα είναι πταίσμα μπροστά στην υλοποίηση της “Γαλάζιας Πατρίδας” που δρομολογήθηκε χθες στη Βουλή

Του Πέτρου Χασάπη
Χθες η «τρόϊκα» εσωτερικού (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ), οι σύγχρονοι «Νοταράδες», άνοιξαν διάπλατα τις Κερκόπορτες στη σημερινή Τουρκία, σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων. Ψήφισαν στη Βουλή των Ελλήνων, μειωμένη επήρεια  για τα νησιά μας, ακόμα και για την Κρήτη. Πριν από οτιδήποτε άλλο, τίθεται ένα αμείλικτο  ερώτημα: Με ποια αιτιολογία πλέον θα αρνηθούμε στην επιθετική Τουρκία μειωμένη επήρεια στα νησιά του Αιγαίου και στο Καστελλόριζο; Με ποια; Δεν υπάρχει πλέον.

Χθες λοιπόν, τα τρία κόμματα, προφανώς προσυνεννοημένα, κατ’ αρχήν απέρριψαν ένσταση αντισυνταγματικότητας για μείωση άσκησης εθνικής κυριαρχίας, που κατέθεσε το κόμμα της Ελληνικής Λύσης και στη συνέχεια προχώρησαν σε ψήφιση μειωμένης επήρειας για τα νησιά που περιλαμβάνονται στις συμφωνίες. Δηλαδή ψήφισαν να έχουν τα νησιά μας μικρότερες ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, από εκείνες που μας δίνει το διεθνές δίκαιο. Αυτά τα κόμματα που επικαλούνται συνεχώς το διεθνές δίκαιο, χθες παραιτήθηκαν των δικαιωμάτων, που μας αναγνωρίζει το διεθνές δίκαιο, υπέρ των αντισυμβαλλομένων τους.

Όμως, η εθνική αυτή μειοδοσία δεν έγινε μόνο προς όφελος των αντισυμβαλλομένων (Ιταλίας και Αιγύπτου) για να μην κοροϊδευόμαστε. Άλλωστε με τα δύο αυτά κράτη ήμασταν σε συνεχείς διαβουλεύσεις για δεκαετίες, ακριβώς γιατί δεν ικανοποιούσαμε τα αιτήματά τους, που χθες κάναμε δεκτά με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς να πάρουμε το παραμικρό ισομερές αντάλλαγμα. Δηλαδή παραβιάσθηκε και αυτή η αρχή της ισότητας που επιβάλει το Σύνταγμα. Αυτή η εθνική μειοδοσία, εκτιμώ ότι έγινε για να ανοίξει ο δρόμος ικανοποίησης των απαιτήσεων της Τουρκίας, κατόπιν εντολών των Γερμανών και των Αμερικανών, με τη σύμφωνη γνώμη και της εδώ ελίτ, που αποτελεί την «πέμπτη φάλαγγα» σε βάρος του ελληνισμού.

Αυτοί που ψήφισαν χθες, δεν είναι ανόητοι. Προφανώς γνώριζαν ότι τώρα πια δεν έχουμε καμία δικαιολογία απέναντι στον Ερντογάν, για μη μειωμένη επήρεια στα νησιά του Αιγαίου και στο Καστελλόριζο. Θεωρώ ότι ψήφισαν μειωμένη επήρεια γιατί είναι τρομοκρατημένοι και έτοιμοι να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των Τούρκων σε Ανατολική Μεσόγειο και Αιγαίο, με αντίστοιχη μείωση της εθνικής μας κυριαρχίας, προκειμένου να αποφύγουν τον ενδεχόμενο πόλεμο που απειλεί ο Ερντογάν.

Χθες ακούστηκε στη Βουλή ως αιτιολογία για την απόρριψη της ένστασης αντισυνταγματικότητας των συμφωνιών με Ιταλία και Αίγυπτο, το αμίμητο, ότι άλλο είναι η άσκηση της εθνικής κυριαρχίας και άλλο τα κυριαρχικά δικαιώματα, λες και ότι η εθνική κυριαρχία δεν ασκείται μέσω των κυριαρχικών δικαιωμάτων ή ότι μπορούν να υπάρχουν κρατικά κυριαρχικά δικαιώματα, χωρίς να υπάρχει κράτος. Με τέτοιες λοιπόν λεκτικές ακροβασίες, μειώνουν τα δικαιώματα της χώρας, εμπαίζοντας πολιτικά τον ελληνικό λαό. Δυστυχώς, η ελληνική ελίτ έχει φροντίσει ώστε η Ελλάδα να είναι το μόνο κράτος που δεν έχει Συνταγματικό Δικαστήριο, που θα ακύρωνε τόσο τις Πρέσπες, όσο και τις συμφωνίες που ψηφίσθηκαν χθες ως αντισυνταγματικές, όπως έπραξε το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας που ακύρωσε την ΑΟΖ Αλβανίας Ελλάδας.

Τι θα γίνει τώρα; Απλά θα υλοποιηθεί η «Γαλάζια Πατρίδα» του Ερντογάν σε βάρος του ελληνικού Αιγαίου. Με τη χθεσινή ψηφοφορία από ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, ανοίγει ο δρόμος να αποκοπεί η σύνδεση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου μεταξύ τους, με μειωμένη ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, με αποτέλεσμα να ανοίξουν δίαυλοι εισροής της τουρκικής ΑΟΖ και της τουρκικής υφαλοκρηπίδας στο κεντρικό Αιγαίο, μέχρι τον 25ο Μεσημβρινό στη μέση του Αιγαίου. Αυτή θα είναι η πρώτη φάση, γιατί δεν νομίζω να είναι κάποιος βλάκας, που να μην πιστεύει ότι αργότερα οι Τούρκοι δεν θα απομονώσουν και δεν θα αποκόψουν τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, τα οποία ήδη γεμίζουν με Ισλαμιστές λαθροεισβολείς και αφού προηγουμένως πιέσουν για την αποστρατικοποίησή τους. Δεν συζητάμε φυσικά για Καστελλόριζο και Ανατολική Μεσόγειο. Εκεί απλά θα πάμε από τον 27,59 Μεσημβρινό, στον 28ο για να φανεί ως τεράστια νίκη.

Η προπαγάνδα της «τρόϊκας» εσωτερικού, μας λέει ότι με τη συμφωνία με την Αίγυπτο ακυρώσαμε το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Τίποτα δεν ακυρώσαμε. Απλά τώρα υπάρχουν δύο διασταυρούμενες συμφωνίες, οι οποίες θα κριθούν είτε με τα όπλα όπως και πριν, είτε με τη Χάγη. Και σε ότι αφορά τα όπλα ξεχάστε το, μόνο για καμία παρέλαση θα τα έχουμε πλέον. Όπως προφανώς γίνεται αντιληπτό από τα πιο πάνω, μάλλον όλα είναι προσυμφωνημένα και προαποφασισμένα πάνω στη παλιότερη γραμμή των «εκσυγχρονιστών» και κανένας πόλεμος δεν πρόκειται να γίνει.

Η ελληνική κρατικοδίαιτη, σάπια και παρασιτική ελίτ, δεν θα αφήσει με τίποτα την εκμετάλλευση του ελληνικού λαού, τον οποίο θεωρεί πολύ βολικό και τον κάνει ό,τι θέλει. Ένας πόλεμος θα ανέτρεπε αυτή την ελίτ, θα διέλυε το ανήμπορο πολιτικό σύστημα, θα άλλαζε Σύνταγμα και θα οδηγούσε σε κοινωνικές ανατροπές. Αυτό προφανώς δεν το διακινδυνεύει αυτή η εθνομηδενιστική ελίτ με τίποτα. Επομένως πιθανολογώ ότι πόλεμος δεν πρόκειται να γίνει, ό,τι και να ζητήσει ο Ερντογάν, ο οποίος γνωρίζει τα “χούγια” της ελληνικής ελίτ, καλύτερα απ’ ότι ο ελληνικός λαός.

 

 

Υπαρκτός νεοφιλελευθερισμός, ο κομμουνισμός των ολιγαρχών

Υπαρκτός νεοφιλελευθερισμός, ο κομμουνισμός των ολιγαρχών

Του Πέτρου Χασάπη

Η Νέα Δημοκρατία, δεν διστάζει δια του νεοφιλελεύθερου αρχηγού της να δηλώνει προς κάθε κατεύθυνση ότι είναι ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα. Ο νεοφιλελευθερισμός όμως, δεν είναι μια ακραία μορφή φιλελευθερισμού. Είναι το αντίθετό του.

Ενώ ο φιλελευθερισμός, ως γέννημα του Διαφωτισμού, ήταν μια διακήρυξη κατοχύρωσης των δικαιωμάτων του ατόμου έναντι της τότε καταπιεστικής κοινωνίας, αντίθετα ο σημερινός νεοφιλελευθερισμός απαιτεί από το άτομο αιματηρές θυσίες, προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της οικονομικής μεγέθυνσης, δήθεν για το κοινό καλό. Και λέω δήθεν, καθόσον ο σημερινός νεοφιλελευθερισμός αναγνωρίζει ηθικά την υπεροχή του ατόμου που αποκτά πλούτο. Έτσι αντί να μάχεται για τα δικαιώματα του ατόμου, όπως ο φιλελευθερισμός, ενδιαφέρεται μόνο για τους οικονομικά ικανούς και ισχυρούς.

Στην σύγχρονη δε εποχή της παγκοσμιοποίησης, όπου το οικονομικό στοιχείο έφυγε έξω από τα εθνικά όρια και έγινε παγκόσμιο, ενώ το πολιτικό έμεινε περιορισμένο εντός των εθνικών ορίων, ο νεοφιλελευθερισμός αφορά πλέον στη διεθνή οικονομική ολιγαρχία.

Νεοφιλελευθερισμός και παγκοσμιοποίηση είναι τώρα δύο πραγματικότητες άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι στην ουσία η σκληρή ταξική επιδίωξη για την αναδιανομή του πλούτου από τις κατώτερες τάξεις προς τους «ικανούς» ολιγάρχες. Η μέχρι τώρα γνωστή αναδιανομή του πλούτου από πάνω προς τα κάτω, που επιδιωκόταν μέσα στο εθνικό κράτος, τώρα, επί παγκοσμιοποίησης, αλλάζει κατεύθυνση. Και η παγκοσμιοποίηση είναι ο τρόπος επίτευξης αυτού του στόχου, σε παγκόσμιο επίπεδο, κατ’ αρχήν με τη χρήση των κρατικών μηχανισμών των εθνικών κρατών και στη συνέχεια με τη διάλυση των ίδιων των εθνικών κρατών. Ο νεοφιλελευθερισμός με άλλα λόγια, είναι ο κομμουνισμός των πλουσίων.

Για να επιτύχει τον απόλυτο στρατηγικό του στόχο ο παγκόσμιος νεοφιλελευθερισμός θέτει τέσσερις τακτικούς στόχους:

α) Την αφαίρεση κάθε περιουσίας και οικονομικής δραστηριότητας από το κράτος και εκχώρησή τους στην οικονομική ελίτ.

β) Την κατάργηση των εθνικών ορίων και την ενσωμάτωση της εθνικής οικονομικής ολιγαρχίας στη διεθνή ολιγαρχία, σε μια ενιαία παγκοσμιοποιημένη κατάσταση, με ελεύθερο και ανεμπόδιστο οικονομικό παιχνίδι, μέσω της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων και μεταναστών σε παγκόσμιο επίπεδο.

γ) Τη διάλυση των εθνικών κοινωνιών, με τη δημιουργία πολυπολιτισμικών κοινωνιών και την καλλιέργεια του ατομικισμού μέσω του δικαιωματισμού, ώστε να μην υπάρχουν κοινά ενοποιητικά στοιχεία για ενιαία κοινωνική αντίδραση.

δ) Τη δημιουργία ενός σκληρού αποεθνικοποιημένου κρατικού – περιφερειακού μηχανισμού βίας (επιτελικού κράτους) για να νομοθετεί σχετικά και να ελέγχει τις λαϊκές αντιδράσεις, κατά τη μεταφορά του λαϊκού πλούτου προς την ελίτ.

Ενώ όμως ο νεοφιλελευθερισμός ξέρει πολύ καλά τι θέλει και πως να το επιτύχει, αντίθετα η νεοαριστερά αντιμετωπίζει προβλήματα στον προσανατολισμό της. Κυρίως, μετά την διάψευση και κατάρρευση του κομμουνισμού, τα «πολιτικά άνεργα» στελέχη της τότε αριστεράς, έψαξαν να βρουν καινούργια πολιτική έκφραση και ενασχόληση. Έτσι η νεοαριστερά:

α) Επιδόθηκε με πάθος στον δικαιωματισμό, ανάγοντας κάθε ατομική διαφοροποίηση φυσική ή αφύσικη και κάθε είδους μειονότητα σε βασικό ιδεολογικό αντικείμενο του αγώνα της, για εξασφάλιση φυσικά κομματικής πελατείας. Έτσι εδώ συμπίπτει απόλυτα με τον νεοφιλελευθερισμό. Γι΄ αυτό βλέπουμε δικαιωματιστές και αντίστοιχες ΜΚΟ και από αριστερά και από δεξιά να μάχονται για τους ίδιους λόγους.

β) Αξιοποιώντας ιδεολογικά τον παλιό αριστερό διεθνισμό, ο οποίος είχε εισαχθεί από τη σοβιετική προπαγάνδα, ως όχημα για την επικράτηση παγκοσμίως της Σοβιετικής Ένωσης, μέσω του διεθνιστικού κομμουνιστικού κινήματος, τον έχει μετατρέψει σε έναν ισχυρό εθνομηδενισμό, με την σχεδόν απαίτηση εδώ και τώρα για την κατάργηση των εθνικών ορίων και τη δημιουργία ανοικτών κοινωνιών. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιεί τον δικαιωματισμό και την υπεράσπιση κάθε κοινωνικής διαφορετικότητας, με απόλυτο στόχο τη διάλυση των εθνικών κοινωνιών και ως εκ τούτου την διάλυση των εθνικών κρατών. Όμως κι εδώ εξυπηρετεί απόλυτα τα σχέδια του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος επίσης στοχεύει στην κατάργηση των εθνικών συνόρων και τη μετατροπή των κρατών σε περιφερειακούς μηχανισμούς επιβολής στις λαϊκές μάζες.

γ) Γαλουχημένη όμως από το σοβιετικό μονοκομματικό μοντέλο, θέλει την δια παντός επικράτηση της δικής της κρατικοκομματικής νομενκλατούρας (όπως όλα τα κομμουνιστικά καθεστώτα) μέσω της απόλυτης κατοχής της κρατικής εξουσίας και της βίας του κρατικού μηχανισμού, για την αφαίμαξη και τον έλεγχο της κοινωνίας υπέρ του φιλοτομαρισμού των στελεχών της.

Στο σημείο αυτό βλέπουμε ότι τόσο ο νεοφιλελευθερισμός, όσο και η νεοαριστερά συμφωνούν στην κατοχή της κρατικής εξουσίας και τη χρήση της βίας των κρατικών μηχανισμών εναντίον της κοινωνίας, η διαφορά τους όμως έγκειται στο εξής: Ο μεν νεοφιλελευθερισμός δεν θέλει την ύπαρξη του εθνικού κράτους, αλλά θέλει όμως τον κρατικό μηχανισμό (επιτελικό κράτος), για να τον χρησιμοποιεί ως περιφερειακό χωροφύλακα προάσπισης των συμφερόντων της διεθνούς ολιγαρχίας. Η δε νεοαριστερά, μπλεγμένη στη διεθνιστική ιδεολογία της, δεν θέλει κι αυτή το εθνικό κράτος, θέλει όμως επίσης τον κρατικό μηχανισμό για να εξασφαλίζει το status quo της δικής της κρατικοκομματικής νομενκλατούρας.

Εδώ ακριβώς είναι και το αδιέξοδο της νεοαριστεράς. Οι μεν νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί γνωρίζουν ότι είναι τοποτηρητές – υπάλληλοι της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας και αποδέχονται πλήρως και ενσυνείδητα το ρόλο τους, οι δε νεοαριστεροί θέλουν να υπηρετούν τα δικά τους προσωπικά και κομματικά συμφέροντα ή και ιδεολογήματα, μέσα στο ανωτέρω παγκοσμιοποιημένο πλαίσιο. Αυτό όμως, εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να γίνει και έτσι στην ουσία πριονίζουν το κλαδί (εθνικό κράτος) πάνω στο οποίο κάθονται, καταλήγοντας στο τέλος να γίνονται εξωνημένες «πόρνες» της διεθνούς ολιγαρχίας, για να παραμείνουν στην εξουσία. Τρανό παράδειγμα είναι αυτό που έπαθε ο ΣΥΡΙΖΑ με την τρόϊκα, η οποία, όπως έχουν αντιληφθεί οι πάντες, προστατεύει τα συμφέροντα της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας και όχι φυσικά του ελληνικού λαού. Αντίθετα, η ΝΔ, πλήρως συνειδητοποιημένη εντολοδόχος του παγκόσμιου συστήματος, στην ουσία πρωτοστάτησε στην αλλαγή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος του 2015 και σήμερα ως κυβέρνηση δεν έχει κανέναν απολύτως ενδοιασμό να εξυφαίνει πίσω από την πλάτη του λαού εθνικές παραχωρήσεις.

Έτσι λοιπόν, μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον οι μεν νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί είναι εκεί για να διεκπεραιώσουν ενσυνείδητα, ως εντολοδόχοι, την «αποστολή» που τους έχει ανατεθεί από την διεθνή οικονομική ολιγαρχία, οι δε πολιτικοί της νεοαριστεράς στην ουσία είναι ζήτουλες προσωπικής εξουσίας και γίνονται έτσι αντικείμενα εκμετάλλευσης και πιόνια της διεθνούς ολιγαρχίας.

Το λογικό λοιπόν θα ήταν, τα στελέχη της νεοαριστεράς να μάχονται υπέρ της διατήρησης του εθνικού κράτους, όπου μόνο μέσα σ’ αυτό μπορούν να έχουν αυτόνομο λόγο ύπαρξης. Όμως εκεί γνωρίζουν ότι, λόγω της αποτυχίας του αριστερού πειράματος, δεν μπορούν να αντλήσουν εκλογική πελατεία πάνω από 3-5% γι’ αυτό ζητιανεύουν όπου μπορούν λίγη εξουσία. Παρατηρούμε ήδη προσχωρήσεις πρώην στελεχών της εκσυγχρονιστικής αριστεράς στη νεοφιλελεύθερη ΝΔ, όπου τουλάχιστον θα βρουν σίγουρα κάποια κομμάτια εξουσίας. Μιλάμε για μια νεοαριστερά – παράσιτο που χρησιμοποιείται από το διεθνές Κεφάλαιο ως όπλο του κατά των λαών, μόνο και μόνο για να έχουν τα στελέχη της καρέκλες εξουσίας.

Για να επανέλθουμε στο παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ, αν και το κόμμα αυτό διαμαρτυρόταν γιατί πήρε μόνο την κυβέρνηση αλλά όχι και την εξουσία και θρηνούσε γιατί αναγκάστηκε να αλλάξει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2015, εντούτοις δεν έκανε τις θεσμικές εκείνες αλλαγές, εντός του εθνικού κράτους, προκειμένου να ενισχύσει τη δημοκρατία στη χώρα και να αντλήσει απευθείας εξουσία από το λαό. Εξουσία όμως που αναγκαστικά θα ήταν συνεχώς υπό λαϊκό έλεγχο, ενάντια στην κομματική νομενκλατούρα του. Προτίμησε να παρακάμψει το εθνικό κράτος και το λαό και να αντλεί εξουσία απέξω, αντιγράφοντας τη ΝΔ και ευελπιστώντας σε ένα πολιτικό δίπολο εντολοδόχο της διεθνούς ελίτ.

Απόλυτος στόχος του παγκοσποιημένου «υπαρκτού» νεοφιλελευθερισμού, που προωθείται (με τη συγγνωστή ή ασύγγνωστη ανωτέρω βοήθεια και της φιλοτομαριστικής νεοαριστεράς) είναι η οριστική κυριαρχία των λίγων «ικανών» επί των πολλών. Η απόλυτη κυριαρχία του 1% επί του 99% του πλανήτη. Προκειμένου όμως να επιτευχθεί αυτό, θα πρέπει, όπως είδαμε, να διαλυθούν οι οργανωμένες κοινωνίες, διαφορετικά, αργά ή γρήγορα οι πολλοί και οργανωμένοι θα αντιδράσουν. Θα πρέπει δηλαδή να διαβρωθούν από μέσα οι εθνικές κοινωνίες, με στόχο να ατονήσουν τα εθνικά κράτη, να ανοίξουν τα εθνικά σύνορα και οι εθνικοί λαοί να μετατραπούν σε ανοργάνωτες μάζες, με εσωτερικές συγκρούσεις, τις οποίες θα ελέγχουν και θα εξουσιάζουν οι λίγοι με την προπαγάνδα των ΜΜΕ, τη βία και την ισχύ που θα τους δίνει ο συνεχώς συσσωρευόμενος πλούτος που θα παράγεται από τα λαϊκά στρώματα.

Όμως το μέσον για να φτάσουμε σ’ αυτόν τον υπαρκτό νεοφιλελευθερισμό, είναι οι κρατικοί μηχανισμοί, είναι το ίδιο το σημερινό εθνικό κράτος, το οποίο αποψιλώνεται συνεχώς από δημοκρατικούς θεσμούς, από κοινωνικό έλεγχο, από δημόσια περιουσία, από ιστορία, πολιτισμό, θρησκεία και άλλα και αντικαθίσταται από ΜΚΟ, από δήθεν Ανεξάρτητες Αρχές κ.λ.π. χρησιμοποιούμενο στεγνά για την αντίστροφη αναδιανομή του πλούτου, από τους πολλούς στους λίγους, μέχρι στο τέλος να επέλθει και η αυτοκατάργησή του.

Το κράτος, είτε δεν θα έχει πλέον το δικό του νόμισμα, όπως γίνεται στην Ευρωζώνη, είτε θα έχει μεν τυπικά δικό του νόμισμα, αλλά για να εξασφαλίζει συναλλαγματικά αποθέματα που θα το στηρίζουν, θα πρέπει να δανείζεται από τους ολιγάρχες ιδιώτες – τραπεζίτες και να είναι μονίμως χρεωμένο σ’ αυτούς, καθόσον οι κοινωνικές ανάγκες ενός σύγχρονου κράτους συνεχώς αυξάνονται και πρέπει να καλυφθούν. Η ελεύθερη στη συνέχεια διεθνή διακίνηση κεφαλαίων και εμπορευμάτων ενισχύει την ατόνηση των κρατικών χαρακτηριστικών. Τέλος, η κατάργηση των εθνικών συνόρων, με την υιοθέτηση των ανοικτών κοινωνιών (Open Society), η οποία υλοποιείται με την ελεύθερη διακίνηση μεταναστών (βλ. συμφωνία του Μαρακές), ολοκληρώνει το σχέδιο, με την διακίνηση σχεδόν αποκλειστικά μουσουλμάνων και μάλιστα σκληροπυρηνικών, των οποίων η ιδιαιτερότητα περιέργως υπερπροστατεύεται σκανδαλωδώς, μέσω δικαιωματιστών (δεξιών και αριστερών, όπως είδαμε πιο πάνω), ακριβώς για να μην υπάρξει αφομοίωση και ηρεμία, αλλά για να υπάρχουν κοινωνικές εντάσεις και διάλυση εκ των έσω.

Το ερώτημα τώρα είναι, ποια θα είναι η κατάσταση στο μέλλον στην περίπτωση του υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού;

Προβλέπω ότι θα καταλήξουμε στο μέλλον, σε μια κατάσταση όπου τις ασυντόνιστες ανθρώπινες μάζες, θα ελέγχουν ιδιωτικοί στρατοί των ολιγαρχών. Όπου όλα αυτά που λέμε τώρα ατομικά δικαιώματα και προσωπικά δεδομένα, όχι μόνο δεν θα ισχύουν, αλλά οι άνθρωποι θα είναι εκμεταλλεύσιμοι και αναλώσιμοι ανά πάσα στιγμή. Σε ότι αφορά στη δημιουργία ιδιωτικών στρατών, ήδη έχουν κάνει την εμφάνισή τους τέτοιοι στρατοί στη Λιβύη, από όλες τις πλευρές. Και μπορεί τώρα να κρύβεται πίσω τους κάποια κυβέρνηση, αλλά στο μέλλον θα ανεξαρτητοποιηθούν και θα είναι μισθοφορικοί στρατοί ιδιωτών ολιγαρχών.

Θα καταλήξουμε, πέρα από την κατάργηση κάθε ατομικού δικαιώματος και κάθε προσωπικού δεδομένου, στην χωρίς οίκτο εκτέλεση των διαφωνούντων, των αντιφρονούντων προς το σύστημα και των νοσούντων εκείνων που δεν θα συμμορφώνονται προς τις υποδείξεις των ειδικών, καθόσον κανένας οικονομικός ολιγάρχης δεν θα νοιάζεται για τη ζωή ανθρώπων χωρίς καμία αξία ή επιζήμιων για το σύστημα.

Προς αυτή την κατεύθυνση, πολλοί διακεκριμένοι διεθνολόγοι, βλέπουν ως επιδιωκόμενη την εξάπλωση του Ισλάμ για ευνόητους λόγους, προς αντικατάσταση κάθε θρησκείας ή προς ισχυρή σύγκρουση προς κάθε θρησκεία και έντονη κοινωνική εσωστρέφεια. Ήδη η επιλεγμένη εξάπλωση προσφύγων και λάθρα μεταναστών σχεδόν μόνο από μουσουλμανικές χώρες, δεν είναι χωρίς λόγο. Η αραβική άνοιξη ήταν το ιδεολογικό επικάλυμμα για τη σύγκρουση και την διατεταγμένη εξάπλωση μουσουλμάνων κυρίως προς την Ευρώπη, η οποία, πέρα από την οικονομική ευμάρεια, αποτελεί την εστία παραδοσιακών εθνικών κρατών, όπου και θα δοκιμαστεί η νέα συνταγή. Μέσα σ΄ αυτά, η Ελλάδα είναι το κατ’ εξοχήν παραδοσιακό εθνικό κράτος, λόγω εθνικών παραδόσεων κυρίως και όχι λόγω αστισμού και επομένως ένα ικανό εργαστήρι πειραματισμού.

Κάποια στιγμή, οι εκλογές θα απαγορευθούν ή θα καταστούν απόλυτα ετεροκατευθυνόμενες. Όσο όμως ακόμα επιτρέπονται, θα πρέπει οι ψηφοφόροι να αναζητούν πολιτικούς πατριώτες. Να μην ακούν μόνο το μυαλό τους που ετεροκατευθύνεται από την προπαγάνδα του συστήματος, αλλά την καρδιά τους. Να αναζητήσουν κόμματα και πολιτικούς που πιστεύουν στο εθνικό κράτος, στη μικτή οικονομία, στη δημοκρατία, στην απεξάρτησή τους από τα οικονομικά κέντρα και αντιθέτως στην πρόσδεσή τους στα λαϊκά συμφέροντα. Να ζητήσουν να πάρουν τον έλεγχο της ιστορικής Πατρίδα τους πίσω.

Μη φοβόμαστε ότι θα χάσουμε τον κοσμοπολιτισμό. Είμαστε ήδη πολίτες του κόσμου, αλλά δεν χρειάζεται να καταργήσουμε και το εθνικό κράτος. Η πρόοδος και η τεχνολογία, δεν επιτρέπει πλέον την εθνική απομόνωση έτσι κι αλλιώς και επομένως δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Το θέμα όμως είναι να φροντίσουμε να έχουμε δημοκρατικά οργανωμένες εθνικές κοινωνίες ώστε μέσα σ΄ αυτές να μπορεί να είναι προστατευμένο, ασφαλές και ολοκληρωμένο το άτομο.

Πρώτα το άτομο ή πρώτα την κοινωνία; Στο ερώτημα αυτό ο Αϊνστάϊν είχε απαντήσει ως εξής: «Χωρίς δημιουργικές, ελευθερόφρονες προσωπικότητες, η εξέλιξη της κοινωνίας είναι το ίδιο ακατανόητη, όπως η εξέλιξη της ατομικής προσωπικότητας χωρίς το θρεπτικό λίπασμα της κοινωνίας».

ΥΓ. Μόλις τελείωνα το άρθρο, όταν πριν από λίγο έφτασε η είδηση, που ενισχύει τις ανωτέρω απόψεις, πως 7 μόνο από τους ηγέτες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του 1%, αύξησαν τα πλούτη τους, μόλις από τις 18 Μαρτίου, κατά 219 δις δολάρια.