Category: Αναλύσεις

Οι Ευρωπαίοι προβλέπουν διάλυση της ΕΕ

Οι Ευρωπαίοι προβλέπουν διάλυση της ΕΕ

Δυσοίωνη εικόνα για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την στάση των πολιτών απέναντι σε αυτήν εμφανίζει νέα δημοσκόπηση που διενεργήθηκε σε 14 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μεταξύ αυτών η Ελλάδα, η Γαλλία, η Ουγγαρία,  η Ολλανδία και η Αυστρία. 

Η πλειοψηφία των πολιτών σε αυτές τις χώρες πιστεύουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα διαλυθεί στο προσεχές μέλλον.

Επίσης, σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση, ένα μεγάλο ποσοστό Ευρωπαίων από τις προαναφερθείσες χώρες πιστεύουν ότι τα κράτη που συναποτελούν την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πιθανό να βρεθούν σε σύρραξη μεταξύ τους.

Πηγή: sofokleousin.gr

Η ελληνική ελίτ είναι το πραγματικό εμπόδιο της ανάπτυξης

Η ελληνική ελίτ είναι το πραγματικό εμπόδιο της ανάπτυξης

Του Χασάπη Πέτρου*

Η οικονομική κρίση της χώρας μας δεν οφείλεται στο χρέος ή μόνο στο χρέος. Για την ακρίβεια, το χρέος είναι το αποτέλεσμα. Κυρίως οφείλεται στην έλλειψη παραγωγής και συνακόλουθα στην έλλειψη ρευστότητας. Για να βγει η Ελλάδα από την οικονομική κρίση θα πρέπει να αρχίσει στη χώρα μεγάλη παραγωγική διαδικασία και μεγάλη αύξηση των εξαγωγών.

Όμως για να γίνει αυτό απαιτούνται κεφάλαια (επενδύσεις). Εργατικό δυναμικό υπάρχει. Οι επενδύσεις μπορούν να γίνουν στην Ελλάδα, με τους ακόλουθους τέσσερις τρόπους, ή συνδυασμού αυτών, όπου και στους τέσσερις εμπλέκεται η ελληνική οικονομική ελίτ. Η οποία ελίτ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, διαπλέκεται με το πολιτικό σύστημα που κατά το Σύνταγμα είναι αρμόδιο να παίρνει τις σχετικές αποφάσεις και εκεί τα πράγματα σκοντάφτουν. Ειδικότερα:

1) Ο πρώτος τρόπος είναι να έρθουν, εδώ στη χώρα μας, ξένοι επενδυτές και να φέρουν κεφάλαια για παραγωγικές διαδικασίες, χωρίς ανάμιξη σε αυτές τις επενδύσεις της ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας.

2) Ο δεύτερος τρόπος είναι να επαναφέρουν στην Ελλάδα τα κεφάλαιά τους οι Έλληνες ολιγάρχες και να τα τοποθετήσουν σε παραγωγικές διαδικασίες.

3) Ο τρίτος τρόπος είναι να επιτραπεί να έρθουν οι ξένοι επενδυτές μόνο μέσω κάποιας μορφής «συνεργασίας – συναλλαγής» με παρασιτούντες Έλληνες ελιτιστές.

4) Ο τέταρτος τρόπος είναι να αποφασιστεί να ανοίξουν οι κάνουλες χρηματοδότησης της κοινωνικής βάσης με ταυτόχρονη κατάργηση των γραφειοκρατικών εμποδίων, ώστε να αναζωογονηθεί η ανάπτυξη από τα κάτω από τη βάση της κοινωνίας, χωρίς φυσικά να μπορεί να βάζει τα γνωστά γραφειοκρατικά εμπόδια η ελληνική ολιγαρχία σ’ αυτή τη διαδικασία.

Όπως παρατηρούμε, όλες οι περιπτώσεις εξαρτώνται από τη βούληση της ελληνικής οικονομικής ελίτ, η οποία είναι διαπλεκόμενη και ελέγχει το πολιτικό σύστημα, που είναι τυπικά αρμόδιο να παίρνει τις σχετικές αποφάσεις.

Δυστυχώς όμως, η εγχώρια κρατικοδίαιτη παρασιτική ολιγαρχία δεν θέλει με τίποτα τον τέταρτο τρόπο ανάπτυξης, γιατί απλά δεν θέλει να ξεπεταχτούν από τα κάτω νέες κοινωνικοοικονομικές δυνάμεις που με μαθηματική ακρίβεια θα αμφισβητήσουν τη σαθρή οικονομικά ηγεμονία της, τα προνόμιά της και τον απόλυτο έλεγχο της κοινωνίας. Δεν θέλει φυσικά ούτε τον δεύτερο τρόπο, δηλαδή να φέρει η ίδια τα κεφάλαιά της που έχει βγάλει στο εξωτερικό και να τα ρισκάρει. Εδώ δεν αναλάμβανε ποτέ επιχειρηματικό ρίσκο τις καλές εποχές και προφανώς δεν είναι κάποιος αφελής να περιμένει να αναλάβει το πολλαπλάσιο ρίσκο σήμερα. Δεν θέλει ακόμα ούτε τον πρώτο τρόπο, καθόσον χωρίς τον δικό της απόλυτο έλεγχο πάνω στις ξένες επενδύσεις, είναι φυσικό ότι θα παραγκωνιστεί από τους ξένους και θα παρακμάσει.

Όπως γίνεται αντιληπτό, η ελληνική οικονομική ελίτ προφανώς θέλει τον τρίτο τρόπο. Δηλαδή να έρθουν οι ξένοι επενδυτές να φέρουν τα κεφάλαιά τους και η εδώ παρασιτική μεταπρατική ολιγαρχία να πουλάει «νταβατζιλίκι» και να παίρνει τα ποσοστά της χωρίς να συμμετέχει η ίδια σε κάποιο επιχειρηματικό ρίσκο. Όμως οι ξένοι κεφαλαιοκράτες δεν είναι ηλίθιοι και προφανώς δεν το θέλουν αυτό. Επειδή από την άλλη, η εγχώρια ελίτ επηρεάζει ή και ελέγχει απόλυτα τις αποφάσεις του πολιτικού συστήματος, δημιουργείται έτσι μια συνεχής πολιτική αστάθεια με ταυτόχρονη έλλειψη παραγωγικών επενδύσεων και ξεζούμισμα της μεσαίας τάξης για να εξευρεθούν τα χρήματα. Όσο λοιπόν δεν γίνεται κάτι ή μάλλον όσο η ελληνική ολιγαρχία δεν αποφασίζει να αφήσει το πολιτικό σύστημα «ελεύθερο» να λειτουργήσει δημοκρατικά, έξοδος από την κρίση δεν πρόκειται να υπάρξει.

Μόνο ανόητοι φυσικά θα ανέμεναν από την ελληνική παρασιτική και κρατικοδίαιτη ελίτ να επιτρέψει στο πολιτικό σύστημα να λειτουργήσει ελεύθερα, δηλαδή στην ουσία να τεθεί αυτό υπό την άμεση καθοδήγηση και τον δημοκρατικό έλεγχο του λαού. Για το λόγο αυτό και προκειμένου να μπορέσουμε να πάμε στον τέταρτο ανωτέρω τρόπο ανάπτυξης που είναι ο πιο σωστός, θα πρέπει όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας στις επερχόμενες εκλογές και να δώσουμε στήριξη σε κόμματα που έχουν το σθένος να τα βάλουν με την ελληνική παρασιτική ελίτ.

Βλέπουμε τελικά, ότι το πρόβλημα δεν είναι ούτε οικονομικό, ούτε καν πολιτικό. Είναι θέμα λειτουργίας του πολιτεύματος. Πρέπει δηλαδή το πολιτικό σύστημα να απεξαρτηθεί από τον έλεγχο της οικονομικής ολιγαρχίας και να περάσει στον κοινωνικό έλεγχο μέσω του εκδημοκρατισμού του.

——————————————————————————————————-
*Δικηγόρος και Οικονομολόγος, Μελετητής του Συνταγματικού Δικαίου.
Υποψήφιος βουλευτής Β΄ Αθηνών – Β1 Βόρειος Τομέας, με την Ελληνική Λύση 

Η πολιτική χρεοκοπία της Ελλάδας

Η πολιτική χρεοκοπία της Ελλάδας

Τα κόμματα έχουν υποβαθμίσει σε τέτοιο βαθμό τη Βουλή και τον πολιτικό λόγο που νομίζει πλέον κανείς ότι, παρακολουθεί συζητήσεις σε μία τριτοκοσμική χώρα – σε ένα απολίτιστο κράτος που κυβερνάται από άτομα του υποκόσμου που δεν σέβονται κανέναν και τίποτα. Εάν συνεχιστεί η παρωδία, η Ελλάδα θα καταστραφεί εντελώς – όχι επειδή δεν έχει τις δυνατότητες να ξεφύγει από την κρίση και να ανακτήσει την ευημερία της, αλλά εξαιτίας της αθλιότητας αυτών που έχουμε ψηφίσει εμείς οι Έλληνες.

Επικαιρότητα

Με όσο πιο απλά λόγια γίνεται, η εξουσία της ΕΕ και του πλανήτη έχει αναληφθεί από τις χρηματαγορές (ανάλυση) – οι οποίες έχουν υπερχρεώσει χώρες και Πολίτες, επέβαλλαν την παγκοσμιοποίηση, θέλουν να καταργήσουν τα εθνικά κράτη και να ανοίξουν εντελώς τα σύνορα της Δύσης, μεταξύ άλλων μέσω της συμφωνίας του Μαρόκου, για να μετατρέψουν τους εργαζομένους σε φθηνούς σκλάβους χρέους στην υπηρεσία τους.
Ποια είναι η λύση του προβλήματος για την πλειοψηφία των ανθρώπων; Η διάχυση της πολιτικής εξουσίας προς τα κάτω, για να πάψει να τις υπηρετεί – η άμεση δημοκρατία δηλαδή, έτσι ώστε να μην εκβιάζονται και να μην διαφθείρονται οι πολιτικοί, αφού οι Πολίτες πλέον θα αποφασίζουν για τους νόμους που τους αφορούν, ελέγχοντας αυστηρά τα κόμματα που καλούνται να τους εφαρμόσουν.
Περαιτέρω, οι φετινές εκλογές για την Ευρωβουλή είναι εξαιρετικά κρίσιμες – εν πρώτοις επειδή στην Ευρώπη (ΕΕ και η Ευρωζώνη) κυριαρχεί πλέον η Γερμανία, επιδιώκοντας να υφαρπάξει τις δύο θέσεις-κλειδιά που δεν ελέγχει ακόμη: την προεδρία της Κομισιόν μέσω του ακραία συντηρητικού κ. Weber (CSU) που δυστυχώς στηρίζει η αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας μας, καθώς επίσης της ΕΚΤ μέσω του επικεφαλής της δικής της κεντρικής τράπεζας.
Κατά δεύτερο λόγο εξαιτίας του ότι, η πολιτική της ηγεσία υπηρετεί πιστά τη βιομηχανική ελίτ της χώρας και τις χρηματαγορές – αρνούμενη στην ουσία τα αρχικά σχέδια ολοκλήρωσης της ΕΕ, με τη σύγκλιση των επί μέρους οικονομιών της, καθώς επίσης την τραπεζική, δημοσιονομική και πολιτική ένωση της, την έκδοση ευρωομολόγων, τον εκδημοκρατισμό της κοκ.
Ως εκ τούτου, έχει σχηματιστεί ένα μέτωπο εναντίον της Γερμανίας, από χώρες όπως η Ιταλία, η Πολωνία ή η Ουγγαρία – ενώ θα ενισχυθεί από τη Μ. Βρετανία που θα συμμετέχει στις Ευρωεκλογές αφού αναβλήθηκε το BREXIT. Παράλληλα φαίνεται πως ο στόχος του προέδρου Trump είναι η διάλυση της Ευρωζώνης και της ΕΕ, έχοντας συνειδητοποιήσει τα σχέδια της Γερμανίας, όσον αφορά τη δημιουργία του 4ου Ράιχ – όπου στη συνέχεια θα συμμαχούσε με τη Ρωσία ή την Κίνα, ανακτώντας τη χαμένη εθνική της ανεξαρτησία με την εκδίωξη των Η.Π.Α. από την Ευρώπη.
Δυστυχώς όμως, τα περισσότερα ελληνικά κόμματα ασχολούνται μόνο με τις ανόητες συγκρούσεις μεταξύ τους, αδιαφορώντας στην ουσία για τα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα – παρά το ότι γνωρίζουν πως οι σημαντικότερες αποφάσεις (80%) λαμβάνονται στην Ευρώπη, καθώς επίσης μη συνειδητοποιώντας την κρισιμότητα της εποχής και των Ευρωεκλογών.
Ακόμη χειρότερα, έχουν υποβαθμίσει σε τέτοιο βαθμό τη Βουλή και τον πολιτικό λόγο που νομίζει πλέον κανείς ότι παρακολουθεί συζητήσεις σε μία τριτοκοσμική χώρα – σε ένα απολίτιστο κράτος που κυβερνάται από άτομα του υποκόσμου, τα οποία δεν σέβονται κανέναν και τίποτα. Εάν συνεχιστεί η παρωδία, η Ελλάδα θα καταστραφεί εντελώς – όχι επειδή δεν έχει τις δυνατότητες να ξεφύγει από την κρίση και να ανακτήσει την ευημερία της, αλλά εξαιτίας της αθλιότητας των κομμάτων που έχουμε ψηφίσει εμείς οι Έλληνες.
Φυσικά θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως όλοι κάνουν λάθη, έχοντας ίσως δίκιο αφού επιλέχθηκαν διαδοχικά στο παρελθόν διαφορετικές πολιτικές παρατάξεις – το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και τέλος ο ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Κάτι τέτοιο όμως μπορεί να ισχύει για το παρελθόν, αλλά ασφαλώς όχι για το μέλλον – γεγονός που σημαίνει ότι, εάν επιλέξουν αυτή τη φορά τα θύματα τους τεκμηριωμένα θύτες τους, δεν θα είναι καθόλου άδικο να κατηγορηθούν ως συλλογικά ανόητοι, εάν όχι δειλοί ή προδότες της πατρίδας τους και των παιδιών τους, καθώς επίσης ως άξιοι της επόμενης τραγωδίας που θα βιώσουν. Με απλά λόγια, στις επόμενες εκλογές δεν θα υπάρχει καμία δικαιολογία για αυτούς που θα ψηφίσουν – ενώ εάν επαληθευτούν οι δημοσκοπήσεις, θα είναι άξιοι της μοίρας τους.
Πηγή:  analyst.gr
Ο ΣΥΡΙΖΑ ΑΦΑΙΜΑΖΕΙ ΤΗ ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΤΑΪΖΕΙ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥ

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΑΦΑΙΜΑΖΕΙ ΤΗ ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΤΑΪΖΕΙ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥ

Παρατηρείται λοιπόν στα χρόνια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης το φαινόμενο της απόλυτης ταύτισης της νεοριστεράς με τη νεοφιλελεύθερη δεξιά σε ένα στόχο. Και αυτός ο στόχος είναι η κατάργηση του εθνικού κράτους που είναι εμπόδιο στα σχέδια και των δύο.

Διαβάστε Περισσότερα

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ

Ζούμε σε μια εποχή που δεν μοιάζει με άλλες προηγούμενες. Έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και θέλει τα δικά της αντίδοτα. Δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις νέες προκλήσεις με γιατροσόφια του χθες. Τι συμβαίνει όμως ακριβώς σήμερα και τι πρέπει να γίνει;

Η ιστορία μας διδάσκει πως
όποιος έχει την εξουσία έχει το πάνω χέρι. Είναι αυτός που ρυθμίζει τα πράγματα και τις ζωές των ανθρώπων. Η εξουσία στις διάφορες εποχές πηγάζει κυρίως από τις κυρίαρχες οικονομικές διαδικασίες. Όσοι είναι κάτοχοι αυτών των κυρίαρχων οικονομικών διαδικασιών είναι και οι πραγματικοί εξουσιαστές.

Στην εποχή της Φεουδαρχίας, για παράδειγμα, κυρίαρχη οικονομική διαδικασία ήταν η γεωργική παραγωγή, δηλαδή η βασική οικονομική ενασχόληση ήταν αυτή του πρωτογενούς οικονομικού τομέα. Επομένως οι ιδιοκτήτες μεγάλων εκτάσεων γης, οι φεουδάρχες, ήταν αυτόματα οι πραγματικοί εξουσιαστές και το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα ήταν η μοναρχία. Η δε εξουσία του μονάρχη δεν πήγαζε από την βούληση των δουλοπάροικων, αλλά από τη στήριξη που του παρείχαν οι φεουδάρχες. Διάφορες εξεγέρσεις των δουλοπάροικων για καλυτέρευση της ζωής τους, δεν αναιρούσαν την κυρίαρχη οικονομική διαδικασία και επομένως απέτυχαν.

Η κατάσταση άλλαξε όταν η κυρίαρχη οικονομική διαδικασία άλλαξε και έγινε πλέον η βιομηχανική παραγωγή. Πραγματικοί εξουσιαστές τώρα έγιναν οι μεγαλοβιομήχανοι μεγαλοαστοί του δευτερογενούς οικονομικού τομέα, οι οποίοι είχαν πραγματική αντιπρόταση που αναιρούσε την μέχρι τότε κυρίαρχη οικονομική διαδικασία και φυσικά νίκησαν, με τον τεράστιο πλούτο και τα μέσα που διέθεταν, το παλιό καθεστώς και το υπέταξαν. Ως κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, που αντικατέστησε τη μοναρχία, έκανε την εμφάνισή του η ολιγαρχία των προυχόντων μεγαλοαστών οι οποίοι διεκδίκησαν από τον μονάρχη τη δυνατότητα να αποφασίζουν μόνοι τους σε κοινοβούλιο. Η μορφή αυτή εξελίχθηκε σε αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική «δημοκρατία», στην αρχή με περιορισμένο δικαίωμα ψήφου για την εκλογή των αντιπροσώπων, μόνο μεταξύ των μεγαλοαστών και αργότερα διευρύνθηκε, αποκοιμίζοντας τους πολίτες, με τη δημιουργία κομμάτων χρηματοδοτούμενων όμως και ελεγχόμενων από τους μεγαλοαστούς.

Οι ανάγκες για πρώτες ύλες και φθηνότερο εργατικό δυναμικό για τις βιομηχανίες, οδήγησαν τα διοικούμενα από τους μεγαλοβιομήχανους νέα αστικά εθνικά κράτη, σε αποικιοκρατίες και έλεγχο του διεθνούς εμπορίου. Οι διάφορες εξεγέρσεις των εργαζόμενων στα εργοστάσια και αργότερα η δημιουργία οργανωμένου εργατικού κινήματος δεν μπόρεσαν να αναιρέσουν και να αντικαταστήσουν την κυρίαρχη οικονομική διαδικασία, ώστε να αποτελέσουν αντιπρόταση, παρά μόνο να την εξανθρωπίσουν μέχρι ένα ορισμένο μέτρο.

Σήμερα έχουμε φύγει από την βιομηχανική εποχή. Η κατάσταση άλλαξε πάλι και ήδη βρισκόμαστε σε μια μεταβιομηχανική περίοδο. Ποια όμως είναι η κυρίαρχη οικονομική διαδικασία σήμερα; Ποιοι ασκούν πραγματική εξουσία; Και τι πολιτικό σύστημα έχουμε ή πρέπει να έχουμε;

Είναι γενική παραδοχή ότι κυρίαρχη πλέον οικονομική διαδικασία είναι η χρηματοπιστωτική διαδικασία. Μια διαδικασία του τριτογενούς οικονομικού τομέα. Οι πραγματικοί εξουσιαστές τώρα είναι οι ιδιοκτήτες του χρήματος και κυρίως οι παραγωγοί χρήματος μέσω του δανεισμού και διαφόρων άλλων μεθόδων πλασματικής αύξησης του χρήματος.

Σύμφωνα με υπολογισμούς το διεθνές πλασματικό χρηματιστηριακό κεφάλαιο είναι 100 φορές μεγαλύτερο από τον όγκο του χρήματος που διακινείται παγκοσμίως στο πραγματικό εμπόριο. Μια τεράστια χρηματιστηριακή φούσκα που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματική παραγωγή. Οι παραδοσιακοί εθνικοί μεγαλοβιομήχανοι έχουν χάσει την παλιά δύναμή τους και είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τους δανειστές του χρήματος. Η παραδοσιακή εθνική μεγαλοαστική τάξη υποτάχθηκε σε μια ευρύτερη διεθνή, χωρίς σύνορα, χρηματοπιστωτική τάξη. Οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν είναι πλέον εθνικές, είναι κυρίως πολυεθνικές χωρίς συγκεκριμένους μεγαλοϊδιοκτήτες. Η πιο πλουσιοπάροχα αμειβόμενη τάξη είναι σήμερα αυτή των golden boys, δηλαδή των εφευρετών νέων διαδικασιών μεγιστοποίησης της ποσότητας του πλασματικού χρήματος.

Οι απλοί πολίτες, αλλά και ολόκληρα κράτη έχουν καταστεί δούλοι των τόκων, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο σε επιπλέον παραγωγή χρήματος υπέρ των ιδιοκτητών του.

Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα της αντιπροσωπευτικής αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, που περιορίζεται στα όρια του εθνικού κράτους, έχει πάψει πλέον να υφίσταται, έστω και ως ολιγαρχία μεγαλοαστών. Ούτε μπορεί να πάρει αποφάσεις τέτοιες που θα επηρεάσουν τη δράση της διεθνούς οικονομικής ελίτ. Στην πράξη το πολιτικό προσωπικό των σύγχρονων αντιπροσωπευτικών κοινοβουλευτικών «δημοκρατιών» είναι εντολοδόχοι και αχυράνθρωποι των (πάνω πλέον από αυτό) πραγματικών εξουσιαστών, δηλαδή των διεθνών ιδιοκτητών του χρήματος. Δεν πρέπει επομένως να μας παραξενεύουν καθόλου οι απότομες πολιτικές κυβιστήσεις των πολιτικών μας εκπροσώπων, οι οποίες υπαγορεύονται από άγνωστες και κοινωνικά ανέλεγκτες άνωθεν εντολές. Το αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα ως πολιτειακή μορφή, που εξακολουθεί να υπάρχει, είναι φυσικά σύστημα μιας άλλης περασμένης εποχής, της βιομηχανικής εποχής και επομένως δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες της νέας εποχής της παγκοσμιοποίησης. Έτσι κι αλλιώς θα αλλάξει. Είτε θα μετεξελιχθεί σε “Μεγάλο Αδελφό” είτε θα ακολουθηθεί ο αρχαιοελληνικός κύκλος. Πάντως, αναγκαστικά θα αλλάξει.

Αν πιστέψουμε τον αρχαιοελληνικό κύκλο των πολιτευμάτων και αφού ολοκληρώθηκαν ήδη οι φάσεις της μοναρχίας και της ολιγαρχίας, νομοτελειακά οδηγούμαστε προς την τρίτη φάση, αυτή της δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει άλλη λύση. Ο “Μεγάλος Αδελφός” προφανώς δεν είναι η λύση. Οι σύγχρονοι πραγματικοί εξουσιαστές θα ήθελαν τη λύση του «Μεγάλου Αδελφού» και έχουν πλέον μεγάλη δύναμη για να το επιτύχουν. Όμως έχουν και μια μεγάλη αδυναμία.

Λειτουργούν σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και με αυτή την έννοια είναι πανίσχυροι και πιο δυνατοί από τα επιμέρους κράτη, τις οικονομίες των οποίων ελέγχουν και μπορούν να καταστρέψουν ανά πάσα στιγμή, όμως δεν μπορούν να επέμβουν άμεσα σε επίπεδο πολιτών. Τους πολίτες τους ελέγχουν έμμεσα, ελέγχοντας τους πολιτικούς αντιπροσώπους τους, που όπως είδαμε είναι μαριονέτες των πραγματικών εξουσιαστών. Δεν διαθέτουν δηλαδή την αμεσότητα επιβολής που είχε παλιά ένας μονάρχης ή μια εθνική αστική ολιγαρχία σε ένα κλειστό εθνικό κράτος. Κινούνται σε διεθνές επίπεδο και χρησιμοποιούν αναγκαστικά πολιτικούς επιστάτες, πολιτικούς κοτζαμπάσηδες, σε όλα τα κράτη. Βέβαια, τόσο μέσω της τεχνολογίας και του διαδικτύου, όσο και μέσω της διαφήμισης και των προϊόντων, επηρεάζουν τον “καταναλωτή άνθρωπο”, αλλά δεν μπορούν να επηρεάσουν τον “πολιτικό άνθρωπο”.

Αυτή ακριβώς είναι η μεγάλη αδυναμία τους και αργά ή γρήγορα οι λαοί θα το αντιληφθούν και θα αναγκαστούν εκ των πραγμάτων να αυτοοργανωθούν και να δράσουν συλλογικά άμεσα, συμμετέχοντας οι ίδιοι πλέον στη λήψη σημαντικών πολιτικών αποφάσεων. Αναγκαστικά οι λαοί θα περιορίσουν τις εξουσίες των ευάλωτων αντιπροσώπων τους, προκειμένου να αμυνθούν με τον τρόπο αυτό, απέναντι στις επιθέσεις των διεθνών εξουσιαστών. Αυτή η αυτοοργάνωση και συλλογική δράση προϋποθέτει την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας ως τρίτης φάσης στον κύκλο των πολιτευμάτων.

Με λίγα λόγια, το πολιτικό υπερόπλο με το οποίο το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο ελέγχει τους λαούς, τις ζωές και τις περιουσίες των απλών πολιτών, είναι ο έλεγχος που ασκούν πάνω στις κυβερνήσεις και το πολιτικό προσωπικό, των απαρχαιωμένων ήδη αντιπροσωπευτικών «δημοκρατιών». Είναι τα ενεργούμενα υποχείριά τους. Από τη στιγμή που οι λαοί θα περιορίσουν τις εξουσίες των δικών τους πολιτικών τους αντιπροσώπων και θα αναλάβουν οι ίδιοι τη λήψη σημαντικών αποφάσεων, ο ενδιάμεσος σύνδεσμος μεταξύ πραγματικών διεθνών εξουσιαστών και των λαών θα σπάσει και αυτόματα η κυρίαρχη οικονομική διαδικασία θα μεταλλαχθεί.

Επομένως, για να απαντήσουμε στο αρχικό ερώτημα, το μόνο αντίδοτο στη σύγχρονη εποχή, ενάντια στην καταπίεση των πραγματικών εξουσιαστών, δεν είναι κάποιο τοπικό εργατικό κίνημα ή κάτι τέτοιο ελεγχόμενο από τα εντολοδόχα των πραγματικών εξουσιαστών πολιτικά πρόσωπα, ούτε κάποια τοπική εξέγερση κατά του διεθνούς συστήματος, αλλά οι δημοκρατικά αυτοοργανωμένες και συλλογικά δρώσες κοινωνίες. Μόνο έτσι θα αλλάξει η κυρίαρχη οικονομική διαδικασία της διεθνούς δουλείας των τόκων.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, προς τα εκεί θα πάμε αναγκαστικά και όσο πιο γρήγορα το αρχίσουμε εμείς οι Έλληνες, που τώρα είμαστε στο επίκεντρο του πειραματισμού της παγκοσμιοποίησης, αλλάζοντας ριζικά το πολιτειακό μας σύστημα προς την πιο πάνω δημοκρατική κατεύθυνση, τόσο πιο γρήγορα θα εξέλθουμε από την κρίση και ταυτόχρονα θα μπούμε στην πρωτοπορία των διεθνών αλλαγών. Αν κάνουμε απλά τα καλά και υπάκουα “παιδιά” και χάσουμε αυτή την ευκαιρία, τότε θα πεταχτούμε στο καλάθι των αχρήστων της ιστορίας ευτελίζοντας ακόμα και την ίδια την μέχρι τώρα ιστορική μας διαδρομή.