Category: Απόψεις

Προς ένα διαδίκτυο των λαών και όχι των ολιγαρχών

Προς ένα διαδίκτυο των λαών και όχι των ολιγαρχών

Του Χασάπη Πέτρου

Το διαδίκτυο είναι η αιχμή του δόρατος της παγκοσμιοποίησης. Είναι εικόνα και ομοίωσή της. Στην ουσία, μας φανερώνει το πως θα είναι η κοινωνία του μέλλοντος, όπως δηλαδή την οραματίζονται οι γκλομπαλιστές.

Μερικοί ολιγάρχες έχουν αιχμαλωτισμένους στις διαδικτυακές πλατφόρμες τους δισεκατομμύρια ανθρώπους. Έχουν αποθηκευμένα, στις τεράστιες ψηφιακές αποθήκες τους, τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών, όλες τις δραστηριότητές τους και τις επικοινωνίες τους, τις φωτογραφίες τους, τα βίντεό τους, με λίγα λόγια ολόκληρη τη ζωή τους. Μπορούν όποτε θέλουν να κάνουν χρήση αυτών των στοιχείων και προς το παρόν έχουν μετατρέψει τους χρήστες σε εμπορεύσιμο προϊόν τους μέσω της στοχευμένης διαφήμισης.

Έτσι ακριβώς θα είναι και η συνολική παγκοσμιοποίηση. Λίγοι διεθνείς ολιγάρχες, θα έχουν εξουσία επί ζωής και θανάτου πάνω στους ανθρώπους, σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία – ανθρώπινο «χυλό»,  χωρίς εθνικές, θρησκευτικές ή πολιτισμικές αναφορές. Χωρίς εθνική ανεξαρτησία και επομένως λαϊκή κυριαρχία. Χωρίς δηλαδή συνεκτικά στοιχεία μεταξύ των ανθρώπων και ως εκ τούτου χωρίς φυσικά δυνατότητα μαζικής αντίδρασης και αμφισβήτησης του παγκόσμιου συστήματος.

Για να επανέλθουμε στο διαδίκτυο, αυτή η κατάσταση πρέπει να σπάσει. Το διαδίκτυο, δηλαδή η ηλεκτρονική ψηφιακή επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, είναι κοινωνικό αγαθό και δεν μπορεί να είναι μονοπώλιο κάποιων ελίτ, για την εκμετάλλευση ανθρώπων. Στο συγκεκριμένο θέμα επικρατούν αυτή τη στιγμή δύο διαφορετικές αντιλήψεις. Η μία λέει ότι θα πρέπει να βρεθούν τρόποι χρήσης των διαδικτυακών υποδομών που ήδη υπάρχουν, ενώ η δεύτερη λέει ότι θα πρέπει να γίνει ένα παράλληλο διαδίκτυο έξω από το υπάρχον.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρώτης άποψης είναι το ψηφιακό νόμισμα. Οι εφευρέτες του ψηφιακού νομίσματος, χρησιμοποιούν την ήδη υπάρχουσα υποδομή σε δίκτυα, σε hardware και σε software και μέσα από αυτά, κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα νόμισμα, παρακάμπτοντας τα τραπεζικά συστήματα. Κάποιον παρόμοιο τρόπο, με εφαρμογή πιο εξελιγμένης μορφής της τεχνολογίας του blockchain, σκέφτονται οι υποστηρικτές αυτής της άποψης, για να καταφέρουν τελικά οι άνθρωποι να παρακάμψουν τις υπάρχουσες ψηφιακές πλατφόρμες και τον κεντρικό έλεγχο και να κινηθούν έξω από αυτές, χωρίς δυνατότητα ελέγχου από κανέναν και με απόλυτη προστασία των προσωπικών τους δεδομένων.

Η δεύτερη αντίληψη, δεν θέλει καμία εξάρτηση από τους ιδιοκτήτες του διαδικτύου και συστήνει κάτι καινούργιο. Μια απευθείας διασύνδεση των ανθρώπων, με ελεύθερους browsers και χωρίς παρόχους. Ένα διαδίκτυο ελεύθερο, όπου το κάθε τερματικό (pc, laptop, smartfone κ.λ.π.), θα λειτουργεί ως σταθμός διαμεσολάβησης, παρακάμπτοντας όχι μόνο τις μεγάλες ψηφιακές πλατφόρμες, αλλά και τους παρόχους internet και τηλεφωνίας, με ταυτόχρονη χρήση της τεχνολογίας του  blockchain για να προστατεύεται από hackers του συστήματος. Ένα νέο παράλληλο δίκτυο, έξω από το υπάρχουν δίκτυο, χρησιμοποιώντας είτε τα καλώδια του ηλεκτρισμού, είτε μικρές κεραίες προσαρμοσμένες στις κεραίες των τηλεοράσεων, για δημιουργία τοπικών ή εθνικών κοινοτήτων, είτε και τα υπάρχοντα δίκτυα του διαδικτύου, για παγκόσμια αποκεντρωμένη και ελεύθερη επικοινωνία. Θυμάμαι μάλιστα στις αρχές, όταν ακόμα το διαδίκτυο έκανε τα πρώτα του βήματα, κάποιοι ξεκίνησαν μια προσπάθεια με ατομικές κεραίες από σπίτι σε σπίτι. Κάτι δηλαδή σαν την τεχνολογία 5G σε μικρογραφία. Όμως αυτό δεν περπάτησε τότε, κυρίως γιατί οι ευκολίες που έφερε το υπάρχον συγκεντρωτικό διαδίκτυο, ήταν πολύ ελκυστικές και η προσπάθεια εγκαταλείφθηκε. Όμως όσο πιο ασφυκτική και ελεγχόμενη γίνεται η κατάσταση, τόσο και οι σκέψεις αυτές επανέρχονται.

Οι άνθρωποι δεν θα πάψουν ποτέ να επαναστατούν, αυτή είναι ευτυχώς η ανθρώπινη φύση μας. Και οι ανωτέρω δύο αντιλήψεις είναι σκέψεις και προσπάθειες σύγχρονων επαναστατών ενάντια σε μια υπερσυγκεντρωτική ψηφιακή παγκοσμιοποίηση, όπως αντίστοιχα τέτοιες προσπάθειες γίνονται και στον πολιτικό χώρο, από κόμματα και προσωπικότητες που μάχονται υπέρ της ελευθερίας και αυτοδιάθεσης των λαών, δηλαδή υπέρ των ελεύθερων εθνικών κρατών, κατά της υπερσυγκεντρωτικής παγκόσμιας διακυβέρνησης που εισάγει η παγκοσμιοποίηση.

 

 

Εθνομηδενιστική Νεοαριστερά και νεοφιλελεύθερη Νεοδεξιά, δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Εθνομηδενιστική Νεοαριστερά και νεοφιλελεύθερη Νεοδεξιά, δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Του Χασάπη Πέτρου

Η διεθνής οικονομική ελίτ ασφυκτιά σήμερα, από τα εμπόδια που προβάλουν τα «ατίθασα» εθνικά κράτη και οι μη ελεγχόμενες απόλυτα εθνικές κυβερνήσεις, στους νεοφιλελεύθερους στόχους της, που είναι η ανεξέλεγκτη διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων και εργασίας, χωρίς κανένα εθνικό νομικό εμπόδιο. Μπορούμε φυσικά άνετα να προσθέσουμε πλέον και την ανεξέλεγκτη διακίνηση της πληροφορίας και κυρίως της ψηφιακής πληροφορίας και των υπηρεσιών που προσφέρουν τα αφεντικά του διαδικτύου.

Όταν το internet είναι σε κάθε σπίτι, όταν το κινητό είναι σε κάθε χέρι, όταν το GPS από το διάστημα χαράζει την πορεία του ατόμου στη γη, όταν το άτομο μπορεί να καταναλώνει προϊόντα από κάθε γωνιά της γης κ.λ.π. τότε η διεθνής οικονομική ελίτ, που τα κινεί και τα χειρίζεται όλα αυτά, βλέπει ως απόλυτο εμπόδιο στα συμφέροντά της τον κάθε (ασήμαντο γι΄ αυτήν) εθνικό πολιτικό που προτάσσει τη βούληση και το συμφέρον της εθνικής κοινωνικής του ομάδας.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται σήμερα με άλλα δεδομένα. Τότε, στην αυγή της βιομηχανικής επανάστασης, ασφυκτιούσαν οι ανερχόμενοι αστοί κεφαλαιοκράτες, εμποδιζόμενοι από τα φεουδαρχικά κρατίδια, στην ικανοποίηση του στόχου τους, που ήταν η μεγέθυνση και η νομική ενοποίηση της αγοράς για τη διοχέτευση της μαζικής παραγωγής τους. Τελικά κατάφεραν να διαλύσουν τα φεουδαρχικά κρατίδια, χρησιμοποιώντας ως επαναστατική μάζα, τους ίδιους τους εργαζόμενους σ’ αυτά δουλοπάροικους, τους οποίους στη συνέχεια απέσπασαν από τα κτήματα των φεουδαρχών για να τους οδηγήσουν στις δικές τους φάμπρικες, στα δικά τους εργοστάσια στα αστικά κέντρα. Προκειμένου τώρα, να εξουδετερώσουν το εμπόδιο των εθνικών κρατών (όπως τότε των φεουδαρχικών κρατιδίων), οι σύγχρονοι διεθνείς οικονομικοί ολιγάρχες χρησιμοποιούν, μεταξύ άλλων, ως βασικό τους όπλο, τους παράνομους μετανάστες, δεδομένου ότι δύσκολα βρίσκουν εντός των εθνικών κρατών επαναστατικές μάζες, τους οποίους παρακινούν και μετακινούν με διαφόρους τρόπους, επίτηδες παράνομα, παρακάμπτοντας δηλαδή την κυριαρχία του εθνικού κράτους όπου εισέρχονται. Στόχος τους είναι να διαβρώσουν και να διαλύσουν τα εθνικά κράτη, κατ’ αρχήν πολιτισμικά και αργότερα, χρησιμοποιώντας τους παράνομα εισελθόντες μετανάστες ως επαναστατική μάζα, για να τα ανατινάξουν.

Η μετακίνηση πληθυσμών και ειδικά ισλαμικών (δηλαδή δύσκολα αφομοιώσιμων), είτε με εσωτερικές αναταράξεις (Αραβική Άνοιξη), είτε με την πρόκληση πολέμων, είτε με το δέλεαρ καλύτερης ζωής και η ταυτόχρονη προστασία των μετακινούμενων προσφύγων και παράνομων μεταναστών, από τα όργανα της διεθνούς ελίτ (ΜΜΕ, ΜΚΟ, δήθεν ευαισθητοποιημένες προσωπικότητες, επιβολή θεσμικής προστασίας τους κ.λ.π.) είναι, όπως είδαμε, ένα από τα βασικότερα όπλα της που στόχο έχει τη διάβρωση των εθνικών κρατών. Εν τέλει η ελεύθερη διακίνηση της δουλεμπορικής εργασίας, η οποία από προστατευόμενο δημόσιο αγαθό, μετατρέπεται πλέον σε ιδιωτικό εμπόρευμα, υπαγόμενο στην εξουσία των διεθνών αγορών. Άλλα όπλα για τις «απείθαρχες» κυβερνήσεις είναι, ο κανονικός πόλεμος, τα εμπάργκο, οι αξιολογήσεις της πιστοληπτικής ικανότητας, ο χρηματιστηριακός πόλεμος που διαλύει τα εθνικά χρηματιστήρια, ο πόλεμος των ισοτιμιών των νομισμάτων, ο πόλεμος των spreads που διαλύει τα εθνικά ομόλογα και την εθνική πιστοληπτική ικανότητα κ.λ.π.

Τα μέλη της σύγχρονης διεθνούς ελίτ, ανεξάρτητα από εθνικότητα, δεν νοιάζονται καθόλου, ούτε για το ίδιο το εθνικό τους κράτος, εκτός ολίγων εξαιρέσεων (π.χ. γερμανική οικονομική ελίτ κ.λ.π.). Θεωρούν τους εαυτούς των μεγέθη παγκόσμιου βεληνεκούς, άρχοντες του πλανήτη και τους απλούς ανθρώπους ως απλές αναλώσιμες «καταναλωτικές μηχανές». Το πρόβλημά τους, όπως είδαμε, είναι ότι μεταξύ αυτών και των προς εκμετάλλευση απλών ανθρώπων, παρεμβάλλονται τα οργανωμένα εθνικά κράτη, δηλαδή οι εθνικές νομοθεσίες και οι εθνικές κυβερνήσεις. Συνασπίζονται λοιπόν και διαπλέκονται μεταξύ τους, δημιουργώντας έτσι μια πανίσχυρη διεθνή νεοφιλελεύθερη οικονομική εξουσιαστική ελίτ, η οποία κινείται πλέον αυτόνομα έξω από τα εθνικά κράτη, κατέχοντας το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, το διαδίκτυο και τις πολυεθνικές εταιρίες.

Έχουν καταφέρει να εξαρτήσουν τα εθνικά κράτη απόλυτα από τα συμφέροντά τους. Από τον δανεισμό ενός κράτους από δικές τους τράπεζες, από την αξιολόγηση της πιστοληπτικής του ικανότητας, από την επιβολή διάφορων περίεργων διεθνών συνθηκών (δήθεν για τη διεθνή συνεργασία), από την υποκίνηση για επιβολή εμπάργκο ή και πρόκληση πολέμου για το «απείθαρχο» κράτος, από τον έλεγχο της πληροφόρησης, μέχρι τον έλεγχο και την προμήθεια και του τελευταίου προϊόντος.

Όπως σωστά παρατηρεί ο σύγχρονος φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας, σχετικά με τα πιο πάνω, το οικονομικό είναι πλέον πλανητικό έξω από τα εθνικά όρια, ενώ το πολιτικό παραμένει εθνικό εντός των εθνικών ορίων, με περιορισμένη δυνατότητα παρέμβασης στο διεθνές γίγνεσθαι.

Η μεν σύγχρονη και πολιτικά «άνεργη» νεοαριστερά βρήκε τρόπο πολιτικής επιβίωσης μέσα από τον εθνομηδενισμό, την κατάργηση των εθνικών συνόρων και την αυτόκλητη «προστασία» της ελεύθερης διακίνησης της δουλεμπορικής εργασίας, τάχα από ευαισθησία για τα δικαιώματα όσων υποκινούνται να εισβάλουν απροκάλυπτα, ανεξέλεγκτα και παράνομα εντός του εθνικού κράτους, ενώ τρίβει τα χέρια της προσβλέποντας στην αύξηση του πολιτικού της «μαντριού».

Η δε σύγχρονη νεοφιλελεύθερη Νεοδεξιά, βρίσκεται στον φυσικό της πολιτικοοικονομικό «βιότοπο» υποστηρίζοντας με πάθος την ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων της διεθνούς ελίτ και την ανεξέλεγκτη (από άποψη ποιότητας και τιμών) διακίνηση των εμπορευμάτων της.

Παρατηρούμε ότι, εθνομηδενιστική Νεοαριστερά και νεοφιλελεύθερη Νεοδεξιά ακολουθούν τον ίδιο βηματισμό, εναντίον των εθνικών κρατών, εξυπηρετώντας και οι δύο τα ίδια αφεντικά, τα ίδια διεθνή συμφέροντα της ίδιας οικονομικής ελίτ.

Προς το εσωτερικό όμως του εθνικού κράτους, και οι δύο, μη μπορώντας προς το παρόν να πουλήσουν πολιτικά τη νέα τους «πραμάτεια», εξακολουθούν να ανταγωνίζονται εντελώς θεατρικά, μέσα στο παλιό, γνώριμο στους πολίτες, πολιτικό πλαίσιο «Αριστερά – Δεξιά». Πολιτικό πλαίσιο, με το οποίο έχουν ενταχθεί στην πολιτική οι μέχρι τώρα γενιές και το οποίο μόνο αυτό γνωρίζουν, γι’ αυτό και πέφτουν θύματα του επικοινωνιακού θεάτρου. Ξέρουν (Νεοαριστερά και Νεοδεξιά κόμματα) ότι ενσυνείδητα εμπαίζουν το λαό, αλλά δεν έχουν άλλη επιλογή.

Αντίθετα, όποιος πολιτικός (ή νεότευκτο πολιτικό κόμμα) αμφισβητήσει αυτόν τον παραλογισμό και προτείνει την προστασία του εθνικού κράτους εναντίον της παγκοσμιοποίησης, αυτόματα έρχεται αντιμέτωπος με ολόκληρο το ανωτέρω, θεατρικό σύστημα, κατατάσσεται είτε στην άκρα δεξιά είτε στην άκρα αριστερά, θεωρείται έξω από το «δημοκρατικό τόξο» και βάλλεται σκληρά από ολόκληρο το σύστημα (ως φασίστας, ακραίος, ρατσιστής, ξενοφοβικός κ.λ.π.).

Το χειρότερο λοιπόν είναι, ότι ο εχθρός δεν βρίσκεται μόνο απέναντι και έξω από τα τείχη (εθνικά σύνορα), αλλά οι γκλομπαλιστές είναι και εντός των τειχών, αφού τη διεθνή ελίτ την συναποτελούν τα ισχυρότερα τμήματα της κάθε εθνικής ελίτ. Έχουμε δηλαδή εντός των τειχών τον «Δούρειο Ίππο», την «πέμπτη φάλαγγα» η οποία, χωρίς να γίνεται αντιληπτή από το λαό, ανοίγει τις «Κερκόπορτες» στα διεθνή οικονομικά συμφέροντα.

Εκλογικός νόμος. Πως τα μικρότερα κόμματα θα μπορούσαν να ριζώσουν μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Εκλογικός νόμος. Πως τα μικρότερα κόμματα θα μπορούσαν να ριζώσουν μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Του Χασάπη Πέτρου

Το Σύνταγμα, ο Κανονισμός της Βουλής και ο εκλογικός νόμος στην Ελλάδα, είναι έτσι φτιαγμένα ώστε να δίνουν όλες τις εξουσίες (νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές, ναι εμμέσως και δικαστικές) σε ένα μόνο πρόσωπο, τον εκάστοτε πρωθυπουργό. Είναι ακριβώς αυτό που λένε όλοι οι σχετικοί επιστήμονες στην Ελλάδα, «πρωθυπουργοκεντρικό» σύστημα. Στην πραγματικότητα έχουμε μια αιρετή μοναρχία. Ένα υπερσυγκεντρωτικό πολιτικό σύστημα, ένα μόνο πρόσωπο.

Και αυτή η αιρετή μοναρχία έχει ένα τεράστιο ελάττωμα. Ότι πίσω από το θεσμό είναι ένα φυσικό πρόσωπο το οποίο, όπως είναι λογικά αναμενόμενο, διακατέχεται από την προσωπική υπαρξιακή αγωνία της διατήρησης της θέσης του. Έτσι μοιραία γίνεται δέκτης πιέσεων τόσο από εσωτερικούς παράγοντες, όσο και από τις δυνάμεις της γερμανικής Ευρώπης και της παγκοσμιοποίησης γενικότερα, που είτε απειλούν να τον εκδιώξουν από τη θέση του, είτε του υπόσχονται στήριξη (πολιτική, οικονομική και μιντιακή) προκειμένου να παραμείνει στη θέση του. Τούτων δοθέντων, στο τέλος μάλλον θα γίνει εντολοδόχος των συμφερόντων που τον απειλούν ή τον στηρίζουν, σε βάρος του λαού του.

Το θέμα μας όμως σήμερα δεν είναι ο θεσμός του πρωθυπουργού, αλλά ο εκλογικός νόμος, γιατί κι εκεί έχουμε πολλά προβλήματα, ειδικά σε ότι αφορά στα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης. Ο εκλογικός νόμος λοιπόν, αρχικά και με βάση το ποσοστό που έλαβε το κάθε κόμμα πανελλήνια (συνυπολογιζόμενου και του bonus στις ενισχυμένες αναλογικές), ορίζει τον συνολικό αριθμό των εδρών του κάθε κόμματος. Επειδή όμως τα μικρότερα κόμματα δεν ξεπερνούν στις διάφορες εκλογικές περιφέρειες το οριζόμενο εκλογικό μέτρο, ακολουθείται το εξής τέχνασμα. Τα κόμματα αυτά λαμβάνουν βουλευτικές έδρες, στις εκλογικές περιφέρειες που συγκέντρωσαν τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων, κατά φθίνουσα τάξη, μέχρι να συμπληρωθεί ο αριθμός των εδρών που δικαιούνται.

Με την πιο πάνω μέθοδο όμως, τα μικρότερα κόμματα λαμβάνουν έδρες στις εκλογικές περιφέρειες όπου υπάρχουν οι μεγαλύτεροι αριθμοί ψηφοφόρων, δηλαδή κυρίως στα απρόσωπα μεγάλα αστικά κέντρα και όχι στην πιο προσωποποιημένη επαρχία. Με τον τρόπο αυτό όμως, τα μικρότερα ή τα νεότευκτα κόμματα, δεν μπορούν να ριζώσουν στην περιφέρεια, όπου λειτουργεί η προσωπική επαφή και οι τοπικοί κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες, αλλά εμφανίζονται μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα όπου όμως εκεί ηγεμονεύουν την κοινωνία και κάνουν κουμάντο τα ΜΜΕ. Έτσι η επιβίωσή τους εξαρτάται από τους ολιγάρχες των ΜΜΕ.

Αυτό είναι ένα απαράδεκτο τέχνασμα που χρησιμοποιεί η άρχουσα ελίτ, επίτηδες για να έχει τα νώτα της καλυμμένα, από τον κίνδυνο να ξεφυτρώσει και να ριζώσει στην ελληνική κοινωνία οποιοσδήποτε νέος πολιτικός σχηματισμός που δεν θα μπορεί να τον ελέγξει η ίδια. Έτσι, συνεχίζει ανεμπόδιστα να παίζει παιχνίδια εξουσίας μόνο με  αυτά που λέγονται κόμματα εξουσίας, τα οποία ελέγχει η ίδια απόλυτα.

Δεν νοείται όμως να λαμβάνει έδρα ένα κόμμα σε εκλογική περιφέρεια που διαθέτει το 2% της προτίμησης των τοπικών ψηφοφόρων και να μη λαμβάνει σε περιφέρεια της επαρχίας που μπορεί για παράδειγμα να το επιλέγουν το 10% των τοπικών πολιτών. Αυτό είναι μια στρέβλωση της δημοκρατίας και της βούλησης του λαού της κάθε εκλογικής περιφέρειας.

Θα έπρεπε λοιπόν να λαμβάνεται υπόψη για την εκλογή εδρών, όχι ο απόλυτος αριθμός των ψήφων της κάθε εκλογικής περιφέρειας, αλλά τα ποσοστά που έλαβε το όποιο κόμμα στις διάφορες εκλογικές περιφέρειες (ή έστω ένας συνδυασμός μεταξύ των δύο, μαζί με λίστα υποψηφίων). Αν ίσχυε αυτό, τότε θα μπορούσαν να ριζώσουν εντός της ελληνικής κοινωνίας και να γιγαντωθούν εντός του πολιτικού συστήματος, μικρότεροι κομματικοί σχηματισμοί που ούτε θα ελέγχονταν από την άρχουσα ελίτ, ούτε και θα δέχονταν πιέσεις μέχρις εξαφανίσεώς των.

Πιστεύω πως όλοι οι πολίτες, σε όποια εκλογική περιφέρεια και αν ανήκουν, έχουν το δικαίωμα να εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο με την ποσοστιαία αναλογία της κάθε εκλογικής τους περιφέρειας και όχι να αποκλείονται με καλπονοθευτικά τεχνάσματα από τη σάπια ελίτ.

Στην εικονική πραγματικότητα που μας φυλακίζουν, η ζωή θα βρει το δρόμο.

Στην εικονική πραγματικότητα που μας φυλακίζουν, η ζωή θα βρει το δρόμο.

Του Χασάπη Πέτρου

Επ’ ευκαιρία του Covid-19, οι εξ αποστάσεως ψηφιακές επικοινωνίες και κυρίως οι ψηφιακές συναλλαγές και διάφορες άλλες δραστηριότητες, οι οποίες μέχρι τώρα κινούνταν με αργά και δειλά βήματα, εξαναγκάσθηκαν να επιταχυνθούν με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς. Επιταχύνεται έτσι η δημιουργία μιας παγκόσμιας κοινότητας, απομονωμένων απρόσωπων ατόμων.

Οι εμπνευστές και σχεδιαστές της κατάστασης αυτής όμως, κάνουν ένα βασικό λάθος. Το ίδιο που έκαναν και οι εμπνευστές κάποτε του κομμουνισμού. Η ανθρώπινη φύση, μπορεί να είναι αγελαία, αλλά δεν ισοπεδώνεται. Οι άνθρωποι δεν ισοπεδώνονται, επιδιώκουν πάντα να ξεχωρίζουν. Θέλουν δε θέλουν λοιπόν οι εμπνευστές της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης, μέσω της απομάκρυνσης των ανθρώπων μεταξύ των και της αδρανοποίησής τους, στο τέλος θα γεννηθούν νέα δεδομένα από όλα αυτά. Μαζί με τις εξ αποστάσεως ψηφιακές δραστηριότητες, θα έλθει οπωσδήποτε και η άμεση εξ αποστάσεως ψηφιακή δημοκρατία, με άμεση συμμετοχή όλων των πολιτών στη λήψη αποφάσεων. Δεν θα το αποφύγουν αυτό οι επίδοξοι εξουσιαστές της ανθρωπότητας.

Πρέπει λοιπόν κι εμείς, οι απλοί άνθρωποι, να επιταχύνουμε τη σκέψη μας και τις ενέργειές μας προς τα εκεί, πριν μας φυλακίσουν εντελώς μέσα σε μία εικονική πραγματικότητα. Το μπορούμε και θα το κάνουμε. Θα γίνει.

Το διαδίκτυο, η αιχμή δηλαδή του δόρατος της παγκοσμιοποίησης, καθοδηγείται από τους ολιγάρχες που το κατέχουν και το εξουσιάζουν, για να αντικαταστήσει το έθνος, τη μαζική φυσική επαφή και την πολιτισμική ώσμωση των ανθρώπων με την διαδικτυακή κοινότητα και τον δημοκρατικά εκλεγμένο ηγέτη με τον κάθε ιδιοκτήτη διαδικτυακής πλατφόρμας.

Πήραν τα προσωπικά μυστικά μας και τα προσωπικά δεδομένα μας και τα μετέφεραν στην υπηρεσία και εκμετάλλευση του διαδικτυακού ολιγάρχη, ενώ ταυτόχρονα, οι «εντεταλμένες» κυβερνήσεις, μας φορτώνουν με χιλιάδες νόμους για προσωπικά δεδομένα και σχετικές «Ανεξάρτητες» Αρχές επίτηδες για να μας κλείσουν τα μάτια και να μη δούμε ποιος πραγματικά έχει τα προσωπικά μας δεδομένα.

Θέλουν μια ανθρωπότητα χωρίς έθνη και πολιτιστικές κληρονομίες, χωρίς φυσική κοινωνική επαφή, αλλά μια διαδικτυακή μάζα, όπου εμείς που νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε, σερφάροντας στις εμπορικές πλατφόρμες τους, τελικά είμαστε τα ίδια τα εμπορεύσιμα προϊόντα του διαδικτυακού αφεντικού. Η Παγκοσμιοποίηση ανεβαίνει πλέον σε άλλα επίπεδα. Για παράδειγμα, δύο εργαζόμενοι άνθρωποι ή δύο μέλη μιας οικογένειας, καθισμένοι δίπλα δίπλα στο ίδιο δωμάτιο, ανταλλάσσουν μεταξύ τους, ψηφιακά έγγραφα, φωτογραφίες και προσωπικά τους δεδομένα μέσω κάποιας διαδικτυακής πλατφόρμας. Δηλαδή παραδίδουν την ίδια στιγμή τα προσωπικά τους μυστικά στον διαδικτυακό παγκόσμιο ολιγάρχη, ο οποίος τα καταγράφει και τα αποθηκεύει για δική του χρήση. Ο τελευταίος προσφέρει δήθεν δωρεάν εκπληκτικές πράγματι ευκολίες, αλλά την ίδια στιγμή, αποθηκεύει και μελετά τις ζωές μας, μέχρι και την παραμικρή τους λεπτομέρεια για να τις εκμεταλλευθεί.

Είναι τόσο μαγευτικές και διευκολύνουν τόσο πολύ οι παρεχόμενες διαδικτυακές υπηρεσίες, που κανείς δεν μπορεί να τους αντισταθεί. Ήρθαν για να μείνουν και όποιος πάει κόντρα, δεν έχει καμία δυνατότητα επιτυχίας. Όμως, όπως είπαμε πιο πάνω, ο άνθρωπος δεν ισοπεδώνεται. Θα βρει τον τρόπο να αντιδράσει και να αλλάξει τα δεδομένα. Ήδη οι δημιουργοί των ψηφιακών νομισμάτων χρησιμοποίησαν τις ίδιες τις ψηφιακές πλατφόρμες των παγκόσμιων ολιγαρχών, καταφέρνοντας να παρακάμψουν το τραπεζικό σύστημα. Το ίδιο θα γίνει και με πολλά άλλα πράγματα.

Δεν είναι δυνατόν να μπορούμε να δρούμε χρησιμοποιώντας κάποιο μέσο, αλλά να μην έχουμε λόγο πάνω στο ίδιο το μέσο. Το διαδικτυακό μέσο πρέπει να ελέγχεται δημοκρατικά από εμάς και όχι από κάποιους ανεξέλεγκτους μόνιμους εξουσιαστές μας. Όπως έγινε και με τα ψηφιακά νομίσματα, που παρέκαμψαν το τραπεζικό σύστημα, έτσι, αργά ή γρήγορα, θα γίνει και με την ψηφιακή δημοκρατία, η οποία και θα παρακάμψει το πολιτικό σύστημα.

Ένα πολιτικό σύστημα, που, έτσι κι αλλιώς, έχει γίνει δέσμιο και ελεγχόμενο από τους ηγέτες της παγκοσμιοποίησης, στρεφόμενο πλέον εναντίον του ίδιου των λαού του, αναδιανέμοντας τον πλούτο των απλών ανθρώπων υπέρ των οικονομικών ολιγαρχών.

Όπως λοιπόν έγινε και με το ψηφιακό νόμισμα, είναι απόλυτα βέβαιο πως αυτή τη στιγμή, πολλοί ασχολούμενοι με τον τομέα της πληροφορικής, προσπαθούν να βρουν τρόπο παράκαμψης των πολιτικών συστημάτων, για να οδηγήσουν τον αυριανό κόσμο στην άμεση δημοκρατία των απλών ανθρώπων. Και επειδή η πραγματική εξουσία πηγάζει από την οικονομική δύναμη, από το χρήμα, προβλέπω ότι θα υπάρξει η λύση του παντρέματος του ψηφιακού νομίσματος με την ψηφιακή λήψη αποφάσεων, κάτι που θα αποτελέσει εκρηκτικό μίγμα και θα οδηγήσει σε ανατροπή του υπάρχοντος παγκόσμιου συστήματος ισχύος που στηρίζεται σε μια οικονομική «φούσκα».

 

Οι τρεις εξουσίες αλλοιώνονται επικίνδυνα

Οι τρεις εξουσίες αλλοιώνονται επικίνδυνα

Του Χασάπη Πέτρου

Σιγά σιγά συνειδητοποιούμε όλο και πιο πολύ το σύγχρονο πολιτικό διακύβευμα, το οποίο διατρέχει ολόκληρο τον πλανήτη και αναστατώνει το εσωτερικό των εθνικών κρατών. Είναι η σύγκρουση της παγκοσμιοποίησης με τα εθνικά κράτη. Αυτή είναι η σύγχρονη ιδεολογική αλλά και πραγματική σύγκρουση στο νέο μεταβατικό στάδιο της ανθρωπότητας.

Έχει επιπλέον συνειδητοποιηθεί ότι το οικονομικό στοιχείο, έχει βγάλει «φτερά», έχει φύγει έξω από τα όρια των εθνικών κρατών και εθνικών δυνατοτήτων και έχει καταστεί πλανητικό. Έχει δημιουργήσει ένα διαπλεκόμενο χρηματοοικονομικό σύστημα που μαζί με τους διεθνείς οργανισμούς, που το ίδιο επέβαλε, επιτίθεται πλέον εναντίον του πλούτου των εθνών, επιδιώκοντας να διαλύσει τα εθνικά κράτη, μέσω της επιβολής της ανεξέλεγκτης διακίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων και παράνομων μεταναστών. Από την άλλη τα εθνικά πολιτικά συστήματα είναι απελπιστικά περιορισμένα εντός των εθνικών ορίων, μη μπορώντας να επηρεάσουν το πλανητικό οικονομικό σύστημα.

Η επίθεση αυτή των ελίτ της παγκοσμιοποίησης, δυστυχώς βρίσκει φανατικούς γκλομπαλιστές εντός των εθνικών συνόρων (νεοφιλελεύθερους και νεοαριστερούς), οι οποίοι για διάφορους ιδιοτελείς σκοπούς, στην ουσία αγωνίζονται για τη διάλυση των ίδιων των εθνικών τους κρατών, υπέρ των συμφερόντων της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας, πουλώντας αόριστο διεθνισμό, δήθεν οικονομική ανάπτυξη και δικαιωματισμό. Μιλούν ανοικτά για «Παγκόσμια Διακυβέρνηση» και πρόσφατα για τη «Μεγάλη Επανεκκίνηση» με πρόσχημα και ευκαιρία τον Covid -19.

Όλα αυτά, ήταν φυσικό επόμενο να επηρεάσουν και τους εξουσιαστικούς θεσμούς εντός των εθνικών κρατών. Παρατηρείται ήδη μια μετάθεση και αλλοίωση των τριών παραδοσιακών εξουσιών, η οποία ειδικά στην Ελλάδα έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις.

Η κυβέρνηση αναλαμβάνει όλο και πιο πολύ τη νομοθετική εξουσία, με μια καθυποταγμένη και ελεγχόμενη αντιπροσωπεία του λαού (Βουλή), η οποία έχει περιορισθεί σε απλό ρόλο «συμβολαιογράφου» των νομοσχεδίων της κυβέρνησης. Οι βουλευτές των κομμάτων εξουσίας, ούτε καν μελετούν τα νομοσχέδια που φθάνουν κατά εκατοντάδες από την κυβέρνηση, περιοριζόμενοι σε ένα απλό «ΝΑΙ» και σε μια ομιλία εντός του Κοινοβουλίου, μόνο για να τους γράψει η κάμερα και να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους.

Ταυτόχρονα, η εκτελεστική εξουσία, αντί να ασκείται από την κυβέρνηση, έχει μετατεθεί σε δήθεν «ανεξάρτητες» αρχές, αποτελούμενες από δοτά από την κυβέρνηση άτομα, που δεν έχουν καμία λαϊκή νομιμοποίηση, θεσμικά ανεύθυνα και παρόλα αυτά ασκούν πλήρως εκτελεστικό έργο, με έλεγχο, γνωμοδοτήσεις και επιβολή διοικητικών ποινών! Η Ελλάδα διαθέτει αυτή τη στιγμή (κρατηθείτε) 31 “ανεξάρτητες” αρχές που κοστίζουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ το χρόνο στον Έλληνα φορολογούμενο!!! Έτσι, με το τέχνασμα αυτό, η κυβέρνηση απεκδύεται κι αυτή των ευθυνών της, γιατί τάχα εκτελεί ό,τι προστάζουν οι ανεύθυνες «ανεξάρτητες» αρχές. Ένα τεράστιο θέατρο ανευθυνότητας.

Η τρίτη εξουσία, η δικαστική, έχει μετατραπεί σε «θεραπαινίδα» της εκάστοτε κυβέρνησης και έχει περιορισθεί σε καθαρά ιδιωτικές διαφορές και σε διαφορές των πολιτών με τη διοίκηση. Δεν μπορεί να ελέγξει και να τιμωρήσει πολιτικά πρόσωπα και κυρίως των κομμάτων εξουσίας, ούτε μπορεί να ελέγξει τα μέλη των «ανεξάρτητων» αρχών, τα οποία έχουν κηρυχθεί, όπως είπαμε αυτόνομα και ανεύθυνα. Δεν μπορεί ούτε καν να ελέγξει τη συνταγματικότητα των νόμων, αφού δεν υπάρχει ανώτατο ανεξάρτητο Συνταγματικό Δικαστήριο. Η μόνη δηλαδή ανεξάρτητη αρχή που θα έπρεπε να υπάρχει.

Σε όλα αυτά θα πρέπει να προστεθεί και η ύπαρξη και η δράση των ανεξέλεγκτων ΜΚΟ, οι οποίες έχουν αναγορευθεί σε εκπροσώπους της κοινωνίας και της άποψης και της ηθικής των πολιτών. Ταυτόχρονα τα ΜΜΕ της οικονομικής ολιγαρχίας, έχουν αναλάβει να διαμορφώνουν την Κοινή Γνώμη, σύμφωνα με τα συμφέροντά τους και τα συμφέροντα της διεθνούς ολιγαρχίας και οι δημοσκοπικές εταιρίες να προπαγανδίζουν υπέρ των ίδιων συμφερόντων και να οδηγούν το λαό στις κάλπες με συμπλέγματα.

Όλο αυτό το πλέγμα της σύγχρονης εξέλιξης της λεγόμενης ακόμα «δημοκρατίας», δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική δημοκρατία, ούτε καν με τον κοινοβουλευτισμό. Είναι ένα πλέγμα νέου εξουσιαστικού μοντέλου, που στόχο έχει την απομάκρυνση της πολιτικής εξουσίας από το λαό, την ιδιώτευση της κοινωνίας και τον ευκολότερο έλεγχο των εθνικών πολιτικών συστημάτων από τις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και επομένως μέσω αυτών της εκμετάλλευσης των λαών.

Η πανδημία του κορωνοϊού (του οποίου την «προέλευση» ακόμα αναζητεί ο ΠΟΥ), ελευθέρωσε τα χέρια της διεθνούς οικονομικής ελίτ, η οποία μιλάει πλέον ανοικτά για τη «Μεγάλη Επανεκκίνηση», που θα καταστρέψει οριστικά τη μεσαία εθνική τάξη και θα οδηγήσει στη δημιουργία δύο τάξεων, αυτή της οικονομικής ελίτ και αυτή των χαμηλότερων στρωμάτων. Η εξέλιξη αυτή εξυπηρετεί τόσο τους νεοφιλελεύθερους, οι οποία μάχονται για την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των οικονομικών ολιγαρχιών, όσο και τους νεοαριστερούς, οι οποίοι ονειρεύονται ένα παγκόσμιο εξαθλιωμένο προλεταριάτο, για να το εκμεταλλεύονται πολιτικά. Και οι δύο, από τη δική του σκοπιά ο καθένας, εξυπηρετούν τα σχέδια της «Μεγάλης Επανεκκίνησης».

Ήρθε λοιπόν η ώρα να αφυπνιστούμε και να πάρουμε όλοι θέση στην πιο πάνω σύγκρουση. Πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει, αν θέλουμε εμείς οι ίδιοι οι πολίτες να αποφασίζουμε για τις ζωές, μας, είναι να αλλάξουμε τα πολιτικά μας συστήματα, όσο ακόμα μπορούμε, ώστε η πλάτη του πολιτικού συστήματος να ακουμπά στο λαό και όχι να εξαρτάται και να ελέγχεται από τη διεθνή οικονομική ελίτ.