Category: Απόψεις

«Τι θέλετε να κάνουμε, πόλεμο;»

«Τι θέλετε να κάνουμε, πόλεμο;»

Του Πέτρου Χασάπη
Το υπερήφανο ελληνικό έθνος, που με τη λεβεντιά και το αίμα των Ελλήνων, ξεκίνησε το 1821 την απελευθέρωσή του και φτάνοντας αργότερα μερικά χιλιόμετρα έξω από την Άγκυρα το 1922, άγγιξε το θαύμα της διόρθωσης των πεπραγμένων του 1453, τελικά κατέληξε σήμερα στο να «φινλανδοποιηθεί» το νεωτερικό κράτος που δημιούργησε και να μετατραπεί το τελευταίο σε ένα φοβισμένο «γιουσουφάκι» των Τούρκων, χαϊδεύοντας συνεχώς το «θηρίο» μην τυχόν και το θυμώσει.

Τι έχει συμβεί; Τι μεσολάβησε από τότε; Γιατί εμείς οι απόγονοι εκείνων των γενναίων Ελλήνων καταντήσαμε η ντροπή τους; Είμαστε τελικά δειλοί εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες; Έχουμε υποστεί μετάλλαξη και από τι; Δεν μεσολάβησε κάτι που να μεταλλάξει το γονιδίωμα εκείνων των τιτάνων ψυχής των οποίων είμαστε απόγονοι. Μόλις τώρα μας εποικίζει η ελίτ με λαθρομετανάστες, όμως τόσα χρόνια δεν είχαμε κανένα «μπόλιασμα» που να μας κάνει τόσο φοβισμένα «ανθρωπάκια».

Έχουμε μήπως πρόβλημα με το μέγεθος του κράτους; Πέρα από το γεγονός ότι αν συνυπολογίσουμε στεριά και θάλασσα μαζί το κράτος μας είναι τεράστιο σε έκταση, στην πράξη δεν υπάρχουν σήμερα μικρά κράτη, αλλά μικροί άνθρωποι.

Τελικά, μελετώντας την ιστορία μας σε βάθος, τόσο στις πολιτικές όσο και στις κοινωνικοοικονομικές της πτυχές, βγαίνει το συμπέρασμα ότι δεν είναι δειλοί οι σημερινοί Έλληνες, ούτε έχουμε δειλό και ανίκανο στρατό. Έχουμε όμως κάτι πολύ χειρότερο. Έχουμε μεγάλο πρόβλημα κοινωνικοπολιτικής ελίτ. Έχουμε μια παρασιτική και διεφθαρμένη οικονομική ολιγαρχία (μαζί με τα διάφορα πολιτικά παρασιτικά τζάκια), η οποία εκμεταλλεύεται τον ελληνικό λαό για να κερδίζει από το αίμα του, ενώ ταυτόχρονα είναι αντεθνική και ξιπασμένη, νιώθοντας περισσότερο παγκοσμιοποιημένη διεθνής ελίτ, παρά εθνική παραγωγική ελίτ.

Αυτή λοιπόν η παρασιτική κρατικοδίαιτη ελίτ, γνωρίζει ότι όσο μπορεί να εξαπατά τους Έλληνες, έχοντάς τους καθηλωμένους στον καναπέ του κοινωνικού αυτοματισμού, μέσω της κολοσσιαίας προπαγάνδας της από τα ΜΜΕ που διαθέτει, τις “στημένες” δημοσκοπήσεις και τα κόμματα που ελέγχει, τόσο θα μπορεί να παραμένει σταθερή στη θέση της και να εκμεταλλεύεται το λαό δημιουργώντας ταμπέλες για να τον ακυρώνει και καλλιεργώντας το σύνδρομο της «κατσίκας του γείτονα» να τον διασπά.

Αυτή η αντεθνική ολιγαρχία, που δεν δίνει ούτε ένα ευρώ για να βοηθήσει τον εξοπλισμό της χώρας, γνωρίζει πως αν γίνει ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία που μπορεί να πάρει διαστάσεις και να υπάρξουν ήττα, θάνατοι και συρρίκνωση της χώρας, δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει με τα προπαγανδιστικά τεχνάσματά της το λαό και θα ανατραπεί. Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, αυτό (δηλαδή την ανατροπή της), δεν το θέλει να συμβεί με τίποτα. Έτσι, όλη αυτή η παρασιτική πολιτικοοικονομική ολιγαρχία, τρέμει απέναντι στην Τουρκία και αυτό τον τρόμο της τον μεταδίδει σε ολόκληρο το λαό, καλύπτοντάς τον με το ευφυολόγημα της δήθεν συνετούς πολιτικής και της προσήλωσης στο διεθνές δίκαιο, θέματα τα οποία η Τουρκία ουδόλως φυσικά λαμβάνει υπόψη.

Όλοι οι Έλληνες «βράζουμε» από αγανάκτηση βλέποντας την Τουρκία κάθε μέρα να κερδίζει και από κάτι σε βάρος μας, ενώ εμείς να συνεχίζουμε να τη «χαϊδεύουμε» για να μην τη θυμώσουμε. Το τι κάνει καθημερινά σε βάρος μας είναι γνωστό και δεν χρειάζεται να τα επαναλαμβάνουμε. Αντίθετα βλέπουμε τη δική μας ελίτ, αντί να μας ανεβάζει το ηθικό, να μας ακυρώνει συνεχώς, μέσα από τα ΜΜΕ της και τα μίσθαρνα «παπαγαλάκια» με το προπαγανδιστικό ερώτημα: «Και τι θέλετε δηλαδή να κάνουμε, πόλεμο;». Έτσι όμως μας τρομοκρατεί περισσότερο και μας ακυρώνει εντελώς. Και αυτό ακριβώς θέλει.

Γνωρίζει πολύ καλά η προπαγάνδα του συστήματος, πως κανείς δεν πρόκειται να μιλήσει για πόλεμο από τη στιγμή που δεν υπάρχει εμφανής στρατιωτική επιθετική ενέργεια από την πλευρά της Τουρκίας, παρά τις παραβιάσεις και τις παραβάσεις που κάνει και την προπαγάνδα που διαρρέει. Με τον τρόπο αυτό όμως, η Τουρκία κερδίζει αναίμακτα και ανέξοδα καθημερινές διπλωματικές μάχες (με την υποφώσκουσα απειλή χρήσης των όπλων), που εμείς δεν τις βλέπουμε, γιατί έχουμε μάθει μόνο να βλέπουμε πραγματικές μάχες, δημιουργώντας έτσι καθημερινά τετελεσμένα σε βάρος της χώρας μας.

Η πολιτική και πολεμική νοοτροπία και πρακτική των Τούρκων είναι απλή. Προχωρούν σιγά σιγά, σαν τερμίτες, με επιμονή και υπομονή, μέχρι εκεί που είναι σίγουροι ότι θα κερδίζουν χωρίς μεγάλες απώλειες. Επειδή έχουν αντιληφθεί το φόβο της ελληνικής ελίτ, προχωρούν ένα βήμα κάθε φορά, έχοντας πάντα πάνω στο τραπέζι την απειλή του casus belli, που έχει κατατρομοκρατήσει την ελληνική ελίτ και με αυτό το τέχνασμα κερδίζουν εκ του ασφαλούς. Η Ελλάδα έχει πλέον μετατραπεί σε υποτελές φοβισμένο «γιουσουφάκι» της Τουρκίας κατρακυλώντας καθημερινά στα σκαλοπάτια της διεθνούς ανυποληψίας και διεθνούς εγκατάλειψης.

Τη μια και μοναδική φορά που οι Τούρκοι βιάστηκαν, ήταν στα τελευταία γεγονότα στον Έβρο. Ενώ μέχρι τότε περνούσαν σχεδόν καθημερινά περί τους 1000 λαθροεισβολείς από τον Έβρο, η πλεονεξία του Ερντογάν για να εκβιάσει και να πάρει κονδύλια από την ΕΕ, τον έσπρωξε στο «λάθος» να θελήσει να σπάσει τα σύνορα της Ελλάδας με τη μία. Δεν ακολούθησε στο σημείο αυτό την τούρκικη τακτική του «σαλαμιού», αλλά θέλησε να αποσταθεροποιήσει με τη μία τη χώρα μας. Πολλοί σήμερα ζητωκραυγάζουν τον κ. Μητσοτάκη, γιατί αντιστάθηκε στον Έβρο. Μα είναι απλό. Αν δεν αντιστεκόταν, σήμερα ο κ. Μητσοτάκης θα ήταν τουλάχιστον στο σπίτι του και ίσως να είχε πρόβλημα και η ελίτ της χώρας. Η αντίσταση λοιπόν ήταν μονόδρομος.

Τα τελευταία αυτά γεγονότα αποδεικνύουν πως οι Τούρκοι προχωρούν μέχρι εκεί που τους παίρνει και βάζουν την ουρά στα σκέλια όταν δεν τους παίρνει. Δυστυχώς όμως η δική μας ελίτ είναι ακόμα χειρότερη, στα όρια του εθνομηδενισμού και της υποταγής, κυριαρχούμενη από το φόβο της απώλειας των προνομίων της εξουσίας και της εκμετάλλευσης του λαού.

Τελειώνοντας και για να μην θεωρηθεί ότι κι εγώ υπεκφεύγω και δεν απαντώ στο ερώτημα περί πολέμου ή δεν έχω πρόταση, λέω τα εξής: Άμεσα πρέπει να εγκαταλείψουμε την εξωτερική πολιτική του κατευνασμού και να περάσουμε στην πολιτική που εφαρμόζουν όλα τα κράτη του κόσμου, αυτή της αντιμετώπισης. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάμε να κάνουμε πόλεμο, για τον οποίο όμως θα πρέπει να είμαστε πλήρως έτοιμοι, αλλά να εφαρμόσουμε αυτά τα οποία επιτάσσει το διεθνές δίκαιο, σε ότι αφορά χωρικά ύδατα, ΑΟΖ, γεωτρήσεις κ.λ.π. στέλνοντας το μήνυμα στην Τουρκία και διεθνώς ότι η πολιτική μας θα είναι στο εξής αυτή. Αυτά κατ’ αρχήν, γιατί αργότερα θα περάσουμε και στην πλήρη προστασία του εναέριου χώρου. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να κάνει τίποτα παρά μόνο διεθνή θόρυβο. Πρέπει όμως να περιμένουμε και ένα θερμό επεισόδιο μικρής όμως έντασης, καθόσον δύσκολα θα αποδεχτεί η Τουρκία να ανακοπεί ξαφνικά η φόρα της. Γι’ αυτό θα πρέπει να είμαστε απόλυτα έτοιμοι και αποφασισμένοι και όλα θα πάνε καλά.

ΥΓ. Δυστυχώς όμως, την ανωτέρω πρότασή μου δεν μπορώ να την εφαρμόσω εγώ, ούτε το κόμμα στο οποίο ανήκω, δηλαδή η Ελληνική Λύση (λόγω του ότι δεν είναι στην εξουσία). Θα πρέπει να την εφαρμόσει η άρχουσα ελίτ που ελέγχει αυτή τη στιγμή την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, οπότε μπαίνουμε και πάλι στο φαύλο κύκλο του συστήματος.

 

 

 

Γιατί ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ θα κάνουν συγκυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές.

Γιατί ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ θα κάνουν συγκυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές.

Του Πέτρου Χασάπη

Οι επόμενες εκλογές ως γνωστόν θα γίνουν με απλή αναλογική, οπότε κανένα κόμμα δεν πρόκειται να έχει αυτοδυναμία ό,τι και να γίνει. Ταυτόχρονα ο κ. Μητσοτάκης έχει δηλώσει επίσημα ότι θα πάει σε διπλές εκλογές, όποτε αυτές γίνουν, προκειμένου να κάψει την απλή αναλογική. Θα γίνουν όμως έτσι τα πράγματα; Για να δούμε.

Ο κ. Μητσοτάκης έχει μέχρι στιγμής τρία πολιτικά οφέλη και ταυτόχρονα τέσσερα πολιτικά προβλήματα, δύο από τα οποία είναι ήδη γνωστά και δύο που θα σκάσουν στη συνέχεια και το ξέρει.

Τα πολιτικά του οφέλη είναι πρώτον η εικόνα μιας άλλης ελπιδοφόρας πολιτικής που επικοινωνιακά κατάφερε να περάσει, άσχετα με τον νεοφιλελεύθερο πυρήνα της που θα εμφανιζόταν στη συνέχεια, δεύτερον το θέμα με τον Έβρο, όπου κέρδισε πολιτικούς πόντους, διαφορετικά θα ήταν ήδη στο σπίτι του και τρίτον (όσο και αν αυτό ηχεί περίεργα) η πανδημία του κορωναϊού, ο χειρισμός της οποίας μέχρι στιγμής, επικοινωνιακά τουλάχιστον του βγαίνει πολιτικά.

Τα δύο γνωστά πολιτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει, είναι αυτό του εμπαιγμού του λαού με τη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία αντιθέτως τώρα τιμά και στηρίζει και το λαθρομεταναστευτικό, όπου εκτελεί κατά γράμμα τις εντολές της παγκοσμιοποίησης και του open society, για άνοιγμα των συνόρων, εποικισμό της χώρας και πρόκληση εθνικής αλλοίωσης. Θα σκεφτείτε ίσως πως το τελευταίο δεν ταιριάζει με την συμπεριφορά του στον Έβρο. Όμως σκεφτείτε το εξής. Όσο καιρό εισέρχονταν από τον Έβρο εκατοντάδες λαθροεισβολείς κάθε εικοσιτετράωρο (όπως και από το Αιγαίο), ο κ. Μητσοτάκης δεν αντιδρούσε. Η μαζική όμως εισβολή που επεχείρησε ο Ερντογάν, δεν του άφησε κανένα περιθώριο αν δεν ήθελε, όπως είπα πιο πάνω, να είναι ήδη στο σπίτι του. Και τα δύο αυτά προβλήματα (αν και το θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών έδειχνε κάπως να το ξεπερνά), του προκαλούν φθορά από τη δυσαρέσκεια της πατριωτικής λαϊκής πτέρυγας που τον ψήφισε.

Τα δύο πολιτικά προβλήματα που θα σκάσουν στη συνέχεια είναι, πρώτον το οικονομικό εξ αιτίας της κρίσης του κορωναϊού, μπροστά στο οποίο η κρίση των μνημονίων θα μοιάζει παιδικό πάρτι και δεύτερον η βέβαιη εμφάνιση των Τούρκων εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και η πρόκληση κάποιου θερμού επεισοδίου. Το τελευταίο θα είχε ήδη γίνει, αλλά η πανδημία του κορωνοϊού έχει σταματήσει προς το παρόν τα σχέδια του Ερντογάν. Με κανένα από αυτά τα δύο πολιτικά προβλήματα δεν θέλει να βρεθεί αντιμέτωπος ο κ. Μητσοτάκης, καθόσον τότε, η περαιτέρω παραμονή του στην εξουσία θα του προκαλεί ραγδαία πολιτική φθορά, τόσο του ίδιου όσο και της ΝΔ.

Από τα ανωτέρω, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα, ότι έχοντας κεφαλαιοποιήσει το θέμα της αρχικής καλής κυβερνητικής εικόνας, το θέμα του Έβρου και το θέμα της αντιμετώπισης του κορωνοϊού και έχοντας ήδη προεξοφλήσει την πολιτική φθορά του από τη στήριξη της Συμφωνίας των Πρεσπών και εν πολλοίς από το λαθρομεταναστευτικό, το καλύτερο timing για να κάνει εκλογές και να μηδενίσει το πολιτικό κοντέρ ξεκινώντας μια νέα τετραετία, είναι αμέσως μετά τη λήξη του συναγερμού για τον κορωνοϊό. Όσο παραμείνει από εκεί και μετά στην εξουσία, με τον οικονομικό Αρμαγεδώνα που θα ενσκήψει και την ταυτόχρονη τουρκική προκλητικότητα, θα φθείρεται με ρυθμούς απίστευτους.

Επειδή ο κ. Μητσοτάκης είναι νέος σε ηλικία, καταγόμενος από ισχυρό πολιτικό «τζάκι» και επειδή χτίζει με πολύ προσοχή το προφίλ του μετριοπαθούς προοδευτικού ηγέτη του Κέντρου, στοχεύοντας να παίξει κεντρικό πολιτικό ρόλο για πολλά χρόνια, εκτιμώ ότι θα επιλέξει να πάει σε εκλογές αμέσως μετά τη λήξη του συναγερμού για τον κορωνοϊό, λέγοντας ενδεχομένως και ακροθιγώς κάποιες αλήθειες για το τι μας περιμένει και δεν θα διακινδυνευσει να αυτοκτονήσει πολιτικά μένοντας στην εξουσία για 3 μόνο χρόνια που του απομένουν. Που λοιπόν εμπλέκεται ο ΣΥΡΙΖΑ και η συγκυβέρνηση σε όλο αυτό;

Όπως είπαμε, οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική και κανένα κόμμα δεν αναμένεται να εξασφαλίσει απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο, καθόσον θα πρέπει να λάβει το 50%+ των ψήφων του εκλογικού σώματος. Επομένως απομένουν δύο επιλογές. Η πρώτη είναι επαναληπτικές εκλογές με το επόμενο εκλογικό σύστημα που έχει ήδη ψηφισθεί (το οποίο σημειωτέον είναι πιο αδύναμο από το bonus των 50). Εδώ θεωρώ ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν θα ρισκάρει να εκνευρίσει το λαό και να πάει αμέσως σε επαναληπτικές εκλογές, εν μέσω οικονομικής καταιγίδας που έρχεται, μόνο και μόνο για να κερδίσει ένα χρόνο παραμονής στην εξουσία παραπάνω, σε σχέση με τα τρία που έχει ήδη στη διάθεσή του. Η δεύτερη είναι να ζητήσει από το δεύτερο κόμμα, από τον κ. Τσίπρα, να βάλει πλάτη για να αντιμετωπίσει η χώρα αφενός τον οικονομικό Αρμαγεδώνα που θα έρθει, αφετέρου την τουρκική προκλητικότητα.

Ο κ. Τσίπρας αναγκαστικά θα συμφωνήσει. Αφενός, θα έχει ηττηθεί για τρίτη συνεχόμενη φορά, οπότε σε μια ακόμα ενδεχόμενη τέταρτη ήττα καίγεται πολιτικά και αποχωρεί όντας νεότατος και αφετέρου, ο ίδιος ψήφισε την απλή αναλογική που επιβάλει συνεργασίες και επομένως, αν αρνηθεί τη συγκυβέρνηση (με πρωθυπουργό τον κ. Μητσοτάκη εννοείται), μη υπάρχουσας άλλης εναλλακτικής λύσης που να τον απαλλάσσει, θα εκτεθεί και θα καταστραφούν και αυτός και το κόμμα του πολιτικά. Είναι λοιπόν αναγκασμένος να πέσει στην παγίδα που θα του έχει στήσει ο κ. Μητσοτάκης και να ενισχύσει την παραμονή του κ. Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία. Είτε συμμετέχοντας στην κυβέρνηση είτε απλά στηρίζοντας, αν και θεωρώ πιθανότερο τη συγκυβέρνηση και την απόλαυση των προνομίων της εξουσίας. Αν αρνηθεί, τότε ο κ. Μητοστάκης θα πάει εκ του ασφαλούς σε πολιτικό περίπατο στις επαναληπτικές εκλογές, το πολιτικό κόστος των οποίων θα φορτωθούν και ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, οδηγούμενοι σε πολιτική καθίζηση.

Σε ότι αφορά στο ΚΙΝΑΛ, αυτό θα συντριβεί ανάμεσα στις δύο πολιτικές μυλόπετρες και θα επανδρώσει με τα στελέχη του (ήδη το κάνει) τα δύο μεγάλα κόμματα.

Υπέρ των ανωτέρω συνηγορεί και το γεγονός ότι τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, μην κρυβόμαστε, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, φτιαγμένο από τις μήτρες της παγκοσμιοποίησης. Δεν διαφέρουν σχεδόν σε τίποτα. Ούτε στο λαθρομεταναστευτικό, ούτε στη Συμφωνία των Πρεσπών, ούτε στη Γερμανική Ευρώπη, ούτε στα μνημόνια, ούτε επί της ουσίας στη συνεκμετάλλευση με την Τουρκία στο Αιγαίο, ούτε γενικά στον διεθνισμό, στις open society εθνικές κοινωνίες και στην παγκόσμια διακυβέρνηση. Η μόνη διαφορά τους είναι το ποιος θα είναι πρωθυπουργός και οι καρέκλες της εξουσίας. Επομένως μην ακούγεται απίστευτο, απεναντίας είναι το πιο ρεαλιστικό σενάριο. Άλλωστε το προ αμνημονεύτων ετών απίστευτο της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, μαζί και με ένα τμήμα του τοτε ΣΥΡΙΖΑ (ΔΗΜΑΡ) έγινε πράξη, με το αιτιολογικό «να μην πέσει η χώρα στα βράχια». Θα γίνει πολύ όμορφα και τώρα.

Εξάλλου τόσο ο κ. Μητσοτάκης, όσο και ο κ. Τσίπρας, λόγω του ότι οι εκλογές θα γίνουν με λίστα (εφόσον γίνουν νωρίς), θα διαθέτουν στην επερχόμενη συγκυβέρνηση τις κοινοβουλευτικές ομάδες που εκείνοι επιθυμούν, για να μην δημιουργηθούν εσωκομματικά προβλήματα και στους δύο.

Μένουν δύο ζητήματα να διευκρινιστούν. Το πότε θα γίνουν εκλογές και τι θα γίνει με την πατριωτική πτέρυγα της ΝΔ που θα δυσαρεστηθεί. Σε ότι αφορά στις εκλογές, σύμφωνα με τα ανωτέρω, δεν θα πρέπει να γίνουν πέρα από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο και τούτο γιατί δεν προλαβαίνει η κυβέρνηση νωρίτερα, χωρίς να αποκλείεται και νωρίτερα. Σε ότι αφορά την δυσαρεστημένη πατριωτική πτέρυγα της ΝΔ, ο κ. Μητσοτάκης θα επιχειρήσει να εγκλωβίσει τους ψηφοφόρους αυτής της πτέρυγας στο κομματικό του «μαντρί», κτυπώντας λυσσαλέα και με ότι μέσα διαθέτει το σύστημα, πολιτικά, ΜΜΕ, τρόλς του διαδικτύου, δημοσκόπους, «Ανεξάρτητες Αρχές» και Δικαιοσύνη το κόμμα της Ελληνικής Λύσης, ώστε να φράξει έτσι το δρόμο των απογοητευμένων ψηφοφόρων προς τα εκεί. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αναμένει και απ’ ότι γνωρίζω το αναμένει η Ελληνική Λύση. Ήδη τα κτυπήματα “κάτω από τη μέση” έχουν αρχίσει.

 

 

 

Εφαρμόζεται ένας ιδιότυπος στρατιωτικός νόμος;

Εφαρμόζεται ένας ιδιότυπος στρατιωτικός νόμος;

Του Πέτρου Χασάπη
Οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) με τις οποίες έχουν επιβληθεί τα δραστικά μέτρα περιορισμού των στοιχειωδών ελευθεριών των Ελλήνων, δίκην στρατιωτικού νόμου και οι οποίες έρχονται προς ψήφιση στη Βουλή την επόμενη εβδομάδα, επικαλούνται τα άρθρα 44 παρ. 1, 5 παρ. 5, 18 παρ. 3 και 21 παρ. 3 του Συντάγματος.

Το άρθρο 44 παρ. 1 επιτρέπει την έκδοση ΠΝΠ σε έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης. Όλα καλά μέχρις εδώ. Δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρός αντίλογος.

Η επικαλούμενη όμως παράγραφος 5 του άρθρου 5 λέει ότι: «Καθένας έχει δικαίωμα στην προστασία της υγείας και της γενετικής του ταυτότητας». Ερώτημα: Προστασία της υγείας του καθενός, σε βάρος των ατομικών ελευθεριών του κάθε άλλου; Στην ουσία, ολόκληρο το άρθρο 5 είναι ένας ύμνος προς τις ατομικές ελευθερίες. Ειδικά η παράγραφος 3 του ίδιου άρθρου αναφέρει ότι: «H προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Kανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος». Με τις ανωτέρω ΠΝΠ και φυσικά το νόμο που θα τις επικυρώσει την επόμενη εβδομάδα, στην πράξη έχουμε κατάλυση των ατομικών ελευθεριών των Ελλήνων από την κυβέρνηση, χωρίς οι ίδιοι να ευθύνονται για κάτι. Άραγε το Σύνταγμα εδώ ήθελε να επιβάλλεται με έναν απλό νόμο η καθολική αναστολή των ατομικών ελευθεριών των Ελλήνων;

Η παράγραφος 3 του άρθρου 18 ορίζει ότι: «Eιδικοί νόμοι ρυθμίζουν τα σχετικά με τις επιτάξεις για τις ανάγκες των ενόπλων δυνάμεων σε περίπτωση πολέμου ή επιστράτευσης, ή για τη θεραπεία άμεσης κοινωνικής ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή υγεία». Εδώ μιλάμε για κατάλυση του ατομικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας, παντός είδους, όπως γίνεται αντιληπτό.

Τέλος, η παράγραφος 3 του άρθρου 21 ορίζει ότι: «Tο Kράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων». Προφανώς εδώ ο συνταγματικός νομοθέτης δεν είχε υπόψη του μια πανδημία σαν την παρούσα, αλλά τα συνήθη συμβαίνοντα σχετικά με την υγεία των πολιτών. Επομένως και τη διάταξη αυτή δεν μπορεί να την επικαλεστεί η κυβέρνηση για να επιβάλει την καθολική αναστολή των ατομικών ελευθεριών των Ελλήνων.

Από την άλλη, η παράγραφος 1 του άρθρου 48 ορίζει ότι: «Σε περίπτωση πολέμου, επιστράτευσης εξαιτίας εξωτερικών κινδύνων ή άμεσης απειλής της εθνικής ασφάλειας, καθώς και αν εκδηλωθεί ένοπλο κίνημα για την ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος, η Bουλή, με απόφασή της, που λαμβάνεται ύστερα από πρόταση της Kυβέρνησης, θέτει σε εφαρμογή, σε ολόκληρη την Eπικράτεια ή σε τμήμα της, το νόμο για την κατάσταση πολιορκίας, συνιστά εξαιρετικά δικαστήρια και αναστέλλει την ισχύ του συνόλου ή μέρους των διατάξεων των άρθρων 5 παράγραφος 4, 6, 8, 9, 11, 12 παράγραφοι 1 έως και 4, 14, 19, 22 παράγραφος 3, 23, 96 παράγραφος 4 και 97. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας δημοσιεύει την απόφαση της Bουλής».

Όμως η παράγραφος 4 του άρθρου 5, την αναστολή της οποίας επιβάλει το άρθρο 48 παρ. 1 μας λέει ότι: «Απαγορεύονται ατομικά διοικητικά μέτρα που περιορίζουν σε οποιονδήποτε Έλληνα την ελεύθερη κίνηση ή εγκατάσταση στη Χώρα, καθώς και την ελεύθερη έξοδο και είσοδο σ’ αυτήν. Τέτοιου περιεχομένου περιοριστικά μέτρα είναι δυνατόν να επιβληθούν μόνο ως παρεπόμενη ποινή με απόφαση ποινικού δικαστηρίου, σε εξαιρετικές περιπτώσεις ανάγκης και μόνο για την πρόληψη αξιόποινων πράξεων, όπως νόμος ορίζει». Αυτή ακριβώς, αλλά και τις υπόλοιπες διατάξεις του άρθρου 5 για τις ατομικές ελευθερίες αναστέλει τώρα η κυβέρνηση με τις ΠΝΠ και τα διοικητικά μέτρα που περιορίζουν την ελεύθερη κίνηση των πολιτών, τα πρόστιμα που επιβάλλει κ.λ.π.

Δηλαδή, εδώ έχουμε την εφαρμογή ενός ιδιότυπου «στρατιωτικού νόμου», χωρίς την επίκληση του άρθρου 48 παρ. 1 και χωρίς να συντρέχουν φυσικά οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 48 παρ. 1, εκτός και αν ο κορωνοϊός μπορεί να θεωρηθεί άμεση απειλή της εθνικής ασφάλειας της χώρας. Εάν κάτι τέτοιο πιστεύει η κυβέρνηση ότι ισχύει, τότε θα πρέπει να επικαλεστεί την εφαρμογή του άρθρου 48 του Συντάγματος και όχι να το εφαρμόζει de facto χωρίς να το λέει. Έχει κι αυτό την πολιτική του σηματοδοσία, καθόσον, ενώ η κυβέρνηση περιορίζει την ελεύθερη κίνηση των πολιτών και επιβάλει πρόστιμα, ταυτόχρονα προσπαθεί να τα φορτώσει όλα στην ατομική ευθύνη του καθενός μας, που είναι τρομοκρατημένος από τον κορωνοϊό, ως ο εγκλεισμός μας και ο αυτοπεριορισμός μας να ήταν κάτι φυσιολογικό και αναμενόμενο και όχι επιβαλλόμενο από την κυβέρνηση.

Θα μου πείτε βέβαια και τι να κάνουμε τώρα; Να κολλήσουμε αυστηρά πάνω στο γράμμα του Συντάγματος και να πεθάνουμε κυκλοφορώντας ελεύθεροι; Εξάλλου το Σύνταγμα αυτό έχει καταντήσει «φυσαρμόνικα» στα χέρια της εκάστοτε κυβέρνησης, τώρα θα κολλήσουμε;

Σωστά, αλλά με ανησυχεί η επόμενη μέρα. Η επόμενη μέρα θα μας βρει χρεοκοπημένους για μια ακόμα φορά και τα μέτρα που θα ληφθούν σε βάρος του λαού, με πρόσχημα την προηγούμενη (τωρινή) εφαρμογή του Συντάγματος, θα είναι πολύ σκληρά, υπέρ της εγχώριας και διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας. Στην ουσία σήμερα, με το φόβο του κορωνοϊού, εμείς οι ίδιοι συναινούμε και διολισθαίνουμε προς την αυτοκατάργηση των ατομικών μας δικαιωμάτων και ελευθεριών και μπορεί αυτό σήμερα να το κάνουμε υπέρ της υγείας ημών και της εθνικής μας κοινωνίας και σωστά το κάνουμε, αύριο όμως θα μας επιβάλλουν να το κάνουμε υπέρ των οικονομικών ολιγαρχών. Δεν μας προστάτευσε το υπάρχον Σύνταγμα όταν το 2015 ανατράπηκε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, δεν πρόκειται να μας προστατεύσει ούτε μετά.

Ας τα έχουμε όλα αυτά υπόψη μας και τουλάχιστον ας απαιτήσουμε στη συνέχεια ένα Νέο Σύνταγμα από το λαό για το λαό.

 

 

 

Η αυτοπαγίδευση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Η αυτοπαγίδευση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Του Πέτρου Χασάπη
Όπως είναι γνωστό, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, η Τουρκία παραβιάζει συνεχώς τον ελληνικό εναέριο χώρο στο Αιγαίο. Αντίθετα η Ελλάδα (δηλαδή το ελληνικό πολιτικό σύστημα) δεν αντέδρασε, δεν κατέρριψε ποτέ τουρκικό πολεμικό αεροσκάφος και είτε από φόβο είτε από δειλία του πολιτικού συστήματος, είτε από αντικειμενική πολεμική αδυναμία (?), είχε ως δόγμα εξωτερικής πολιτικής προς την Τουρκία, την πολιτική του κατευνασμού και όχι της αντιμετώπισης.

Βλέποντας οι Τούρκοι ότι οι Έλληνες δεν αντιδρούν, άρχισαν εδώ και κάποια χρόνια υπερπτήσεις ακόμα πλέον και πάνω από τα ελληνικά νησιά, διεκδικώντας παράλληλα τόσο θαλάσσιο χώρο, όσο και νησιά. Και πάλι οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν κατέρριψαν κανένα πολεμικό αεροσκάφος, εμπεδώνοντας έτσι στη διεθνή Κοινή Γνώμη την ψευδή αντίληψη για την αλήθεια των τουρκικών ισχυρισμών. Κάτι ανάλογο δηλαδή με τους ισχυρισμούς επί χρόνια των Σκοπιανών περί «Μακεδονίας» στη διεθνή Κοινή Γνώμη, χωρίς ελληνική αντίδραση, μέχρι που στο τέλος το κατάφεραν με τη δική μας άνευ όρων παράδοση. Και για να επανέλθουμε στα ελληνοτουρκικά, όχι μόνο δεν κατέρριψαν οι ελληνικές κυβερνήσεις ποτέ κανένα τουρκικό αεροπλάνο, αλλά παράλληλα «κιότεψαν» στο casus belli των Τούρκων και ούτε την αιγιαλίτιδα ζώνη επέκτειναν στα 12 ν.μ. όπως προβλέπει το διεθνές δίκαιο, ούτε κήρυξαν ποτέ ΑΟΖ, επιτρέποντας στην Τουρκία να έχει το πάνω χέρι παντού.

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρούμε εμβρόντητοι την Τουρκία να προχωρά ένα βήμα ακόμα πιο πέρα και να παραβιάζει πλέον με τα πολεμικά της αεροσκάφη τον χερσαίο ελληνικό εναέριο χώρο πάνω από τον Έβρο και είμαι απόλυτα βέβαιος πως θα προχωρήσει κι άλλο πιο πέρα.

Παραδόξως (?) και πάλι η ελληνική κυβέρνηση Μητσοτάκη (αυτή τη φορά) δεν διατάσσει την κατάρριψη του τουρκικών πολεμικών. Όμως, αυτή τη φορά, τα πράγματα είναι διαφορετικά και γίνονται πολύ σοβαρά για τον εξής λόγο.

Βλέποντας ο Ερντογάν ότι οι Έλληνες δεν αντιδρούμε στις παραβιάσεις στο Αιγαίο, σκέφτηκε προφανώς κάτι πάρα πολύ απλό. Ότι ακόμα και χερσαίο εναέριο χώρο να παραβιάσει, τώρα πλέον οι Έλληνες θα έχουμε αυτοπαγιδευθεί και δεν θα αντιδράσουμε, καθόσον αν αντιδράσουμε τώρα καταρρίπτοντας ένα αεροπλάνο, αυτό θα σημαίνει αυτόματα ότι στο Αιγαίο δεν αντιδρούμε, επειδή οι Τούρκοι εκεί έχουν δήθεν δίκαιο και εμείς το αποδεχόμαστε. Για τον ίδιο λόγο εξάλλου δεν επεκτείνουμε στο Ιόνιο την αιγιαλίτιδα ζώνη στα 12 ν.μ. για να μην δώσουμε λέει επιχειρήματα στους Τούρκους να υποστηρίξουν ότι στο Αιγαίο δεν επεκτείνουμε, γιατί έχουν δίκιο οι Τούρκοι.

Έτσι λοιπόν, η ελληνική εξωτερική πολιτική, μη αντιδρώντας τόσα χρόνια στο Αιγαίο, έδωσε πλέον το δικαίωμα στους Τούρκους να παραβιάζουν τώρα και τον χερσαίο εναέριο χώρο μας. Κι αυτό δεν το κάνουν, όπως προφανώς φαντάζεστε, τυχαία στη Θράκη. Το εντάσσουν στο σχέδιο αυτονόμησης της Θράκης και θα συνεχίσουν να το κάνουν όλο και πιο πολύ πυκνότερα με απώτερο στόχο τη Θράκη, το μισό Αιγαίο και κάτω στη Μεσόγειο μέχρι τη Λιβυκή και Αιγυπτιακή ΑΟΖ. Θέλουν και στεριά και θάλασσα και νησιά.

Έτσι, όπως αυτοπαγιδεύθηκε τώρα η ελληνική εξωτερική πολιτική, δεν έχει πλέον καμία άλλη οδό διαφυγής, από το να κοιτάξει το «θηρίο» κατάματα. Να ορίσει επιτέλους τα θαλάσσια σύνορα που μας επιτρέπει το διεθνές δίκαιο, να κηρύξει την δικαιούμενη ΑΟΖ και να διακηρύξει πως κάθε υπέρπτηση σε οποιονδήποτε ελληνικό εναέριο χώρο (θαλάσσιο ή χερσαίο) και κάθε ενέργεια επί της ελληνικής ΑΟΖ, θα σημάνει αυτόματα κατάρριψη των τουρκικών αεροπλάνων και απώθηση ή βύθιση του σχετικού πλοίου. Και αυτό φυσικά να το εννοούμε απόλυτα. Θα το κάνει αυτό η κυβέρνηση Μητσοτάκη; Δεν το πιστεύω.

Αν δεν το κάνουμε όμως αυτό, σύντομα ο λαός της Θράκης θα βλέπει σχεδόν καθημερινά τουρκικά μαχητικά να διασχίζουν τον ελληνικό ουρανό και τους εκεί μουσουλμάνους να ξεσηκώνονται, σε μια συνεχιζόμενη αναπόδραστη πορεία παρακμής του ελληνισμού μέχρι τη διάλυσή μας.

Τώρα είναι η ύστατη ώρα για αποφάσεις.

 

 

Το αύριο δεν θα είναι πλέον αυτό που σχεδιαζόταν να είναι

Το αύριο δεν θα είναι πλέον αυτό που σχεδιαζόταν να είναι

Του Πέτρου Χασάπη
Ο κορωνοϊός ήδη αποκαλείται από πολλούς ως η ασθένεια της παγκοσμιοποίησης και δεν έχουν άδικο. Τώρα έχουμε τον κορωνοϊό, ενδεχομένως όμως στο μέλλον να εμφανιστούν ακόμα πιο ισχυρές πανδημίες, με ακόμα πιο ταχύτατη εξάπλωση και με χειρότερα έως φρικτά αποτελέσματα. Επομένως, εκτός από το να διασωθούμε από τον ιό αυτό τώρα, θα πρέπει ταυτόχρονα να αλλάξουμε και πορεία ως ανθρωπότητα, γιατί κάτι κάνουμε λάθος. Ήδη άρχισαν να ξεθαρρεύουν κάποια «καθαρά» μυαλά που στηλιτεύουν την καρδιά του προβλήματος.

Από τη στιγμή που η «αγελαία» ανθρώπινη φύση, αναγκαστικά εντάσσει το άτομο σε μια οργανωμένη συλλογικότητα, το πρόβλημα που έχουμε να λύσουμε είναι ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας αυτής της συλλογικότητας. Ο κορωνοϊός (αλλά και πάμπολλα άλλα παραδείγματα, όχι μόνο υγείας), απέδειξε ότι οι κοινωνίες μας ήταν ανέτοιμες να τον αντιμετωπίσουν άμεσα και αποτελεσματικά. Κάτι λοιπόν κάνουμε λάθος.

Μέχρι και το 1991, ο μισός σχεδόν πληθυσμός του πλανήτη πίστευε ακόμα, ότι το άτομο και τα δικαιώματά του πρέπει να υποχωρούν μπροστά σε έναν παντοδύναμο κεντρικό (κρατικό) μηχανισμό που μεριμνά για τα πάντα. Αυτό το μοντέλο οργάνωσης μιας μεγάλης κεντρικά κατευθυνόμενης συλλογικότητας κατέρρευσε γιατί απλά αυτοδιαψεύθηκε, αφού υποτίμησε τα ένστικτα του ατόμου.

Η κατάρρευση αυτού του τρόπου οργάνωσης και λειτουργίας των κοινωνιών, απελευθέρωσε και γιγάντωσε την αντίληψη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Οι πολυεθνικές εταιρίες και οι πίσω από αυτές διεθνείς οικονομικοί ολιγάρχες, ασφυκτιούν μέσα σε ένα παγκόσμιο πλέγμα διαφόρων εθνικών κρατών, με διαφορετικούς πολιτισμούς, θρησκείες, πολιτικά συστήματα και κυρίως αυστηρές νομοθεσίες σε ότι αφορά τα εθνικά σύνορα, που βάζουν εμπόδια στους στόχους της διεθνούς ολιγαρχίας για ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων και μεταναστών.

Και όπως κάποτε οι μεγαλοαστοί της βιομηχανικής επανάστασης, διέλυσαν τα μικρά κρατίδια για να φτιάξουν μεγαλύτερες ενιαίες αγορές, έτσι και σήμερα οι διεθνείς οικονομικοί ολιγάρχες, επιδιώκουν να διαλύσουν τα εθνικά κράτη (που δημιουργήθηκαν κατά τη βιομηχανική επανάσταση) για να φτιάξουν μια ενιαία παγκόσμια αγορά (παγκοσμιοποίηση), όπου οι ίδιοι θα είναι τα παγκόσμια αφεντικά. Στο κάτω μέρος αυτού του μοντέλου (δύο επιπέδων), θα υπάρχουν τα απομονωμένα άτομα και διάφορες μειονότητες και στην κορυφή η απόμακρη και πανίσχυρη παγκόσμια οικονομική ελίτ και οι πανίσχυρες, ελεγχόμενες από την ελίτ υπερεθνικές δομές. Σ’ αυτό το μοντέλο δεν θα υπάρχει καμία εθνική κρατική εξουσία και κανένας αυτόνομος κρατικός έλεγχος, παρά μονάχα οι παντοδύναμοι κανόνες της αγοράς, που θα ρυθμίζουν τα πάντα, κοινό παγκόσμιο νόμισμα και οι διεθνείς θεσπισμένοι κανόνες, όπως αυτοί του ΠΟΕ, της συνθήκης του Μαρακές κ.λ.π.

Όπως «προφητικά» έχει τονίσει ο Μπίλ Γκέϊτς (ένας από τους ηγήτορες και σχεδιαστές της παγκοσμιοποίησης), αυτό το μελλοντικό μοντέλο δεν θα κινδυνεύει πλέον από έναν πυρηνικό πόλεμο, αλλά θα κινδυνεύει από έναν ιό. Και ξέρει πολύ καλά τι λέει, καθόσον αντιλαμβάνεται ότι χωρίς οργανωμένες κοινωνίες που μπορούν να έχουν ισχυρή εξουσία και να λειτουργούν αποτελεσματικά για να προστατεύσουν τα μέλη τους, ένας μόνο ιός θα είναι αρκετός για να επιφέρει την καταστροφή. Φανταστείτε αυτή τη στιγμή να ήμασταν χωρίς έστω αυτά τα υποτυπώδη εθνικά κράτη που υπάρχουν. Ποιος θα μας προστάτευε;

Αν φτάσουμε λοιπόν κάποια στιγμή σε μια τέτοια Οργουελική κατάσταση, τότε δεν θα υπάρχουν οργανωμένες κοινωνίες να προσπαθήσουν να διασώσουν τα άτομα, αλλά τα άτομα θα πεθαίνουν αβοήθητα και στους δρόμους θα κυκλοφορούν ιδιωτικοί στρατοί, οι οποίοι θα έχουν εντολή από την ελίτ να πυροβολούν όποιον δεν υπακούει να μείνει έγκλειστος για να πεθάνει μόνος του (σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας), καθόσον οι κανόνες της αγοράς δεν θα μπορούν να τον διασώσουν. Δεν έχουμε φτάσει ακόμα σ’ αυτό το σημείο, αλλά κάνουμε τα πάντα για να φτάσουμε, υιοθετώντας άκριτα τα προτάγματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που προωθούν οι «δικαιωματιστές».

Πιο πάνω είδαμε ότι βασικός στόχος της παγκοσμιοποίησης είναι η διάλυση των εθνικών κρατών και η δημιουργία μιας ενιαίας παγκόσμιας αγοράς, με κοινούς κανόνες, κοινό νόμισμα κ.λ.π., όπου υπέρτατος νόμος θα είναι η ελεύθερη λειτουργία της αγοράς. Για να επιτευχθεί όμως αυτό, θα πρέπει πρώτα να καταργηθούν τα εθνικά σύνορα, δηλαδή να εξαφανιστούν τα εθνικά κράτη ως αυθύπαρκτες οντότητες. Αλλά για να διαλυθούν τα εθνικά κράτη, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να διαλυθούν οι εθνικές κοινωνίες. Και για να επιτευχθεί το τελευταίο χρησιμοποιείται ως εκρηκτικός μηχανισμός το άτομο, προκειμένου να δημιουργηθεί «ατομική έκρηξη» που θα ανατινάξει την εθνική κοινωνία.

Ολόκληρη λοιπόν η προπαγάνδα του πανίσχυρου οικονομικά και μιντιακά διεθνούς συστήματος, διαμορφώνει στον εγκέφαλό μας, μια κοινωνική μηχανική, έναν κοινωνικό αυτοματισμό δημιουργίας του πανίσχυρου «δικαιωματικού» ατόμου, τα ατομικά δικαιώματα του οποίου είναι πάνω από κοινωνία, έθνος, κράτος, θρησκεία κ.λ.π. Δηλαδή ατομικά δικαιώματα χωρίς όρια, χωρίς κοινωνικό έλεγχο και κοινωνικούς περιορισμούς. Αν αυτό ακριβώς που προσπαθούν να εμφυτεύσουν στον εγκέφαλό μας, δεν γίνει κατανοητό, δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε.

Οι επ’ αμοιβή «δικαιωματιστές», στους οποίους στρατεύθηκαν και οι «πολιτικά άνεργοι» πρώην αριστεροί και νυν αριστεριστές, φυσικά οι νεοφιλελεύθεροι οι οποίοι δηλώνουν πολυπολιτισμικοί και αντινατιβιστές και πολλοί άλλοι, εισήλθαν μαζικά σε ΜΚΟ, σε δήθεν Ανεξάρτητες Αρχές, σε υπερεθνικές δομές, σε συστημικά ΜΜΕ, στο διαδίκτυο κ.λ.π. και με το αζημίωτο πάντα, διαμορφώνουν, όπως ειπώθηκε πιο πάνω, στον εγκέφαλό μας μια νέα αυτοματοποιημένη κοινωνική μηχανική. Μια μηχανική που τοποθετεί το άτομο πάνω από τον ενοχλητικό έλεγχο της κοινωνίας και μαζί με την χρησιμοποίηση διαφόρων κοινωνικών μειονοτήτων, οι οποίες χρηματοδοτούνται και ενθαρρύνονται από το σύστημα, προσπαθεί να ανατινάξει τις εθνικές κοινωνίες εκ των έσω, με τελικό στόχο την διάλυση των «ενοχλητικών» εθνικών κρατών.

Έτσι λοιπόν, οι «δικαιωματιστές» διδάσκουν ότι δημοκρατία δεν είναι η αρχή της πλειοψηφίας, αλλά τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Ότι είναι φασίστας αυτός που θέλει την επιβολή της αρχής της κοινωνικής πλειοψηφίας, η οποία θέτει όρια στα δικαιώματα του ατόμου και αντίθετα δημοκράτης εκείνος που θέτει πάνω από το κοινωνικό σύνολο τα παντός είδους φυσικά ή κατασκευασμένα ατομικά δικαιώματα. Έτσι φτάσαμε στο σημείο να θεωρείται κάτι φυσιολογικό και δημοκρατικό στην αντιπροσωπευτική μας «δημοκρατία» να μην κυβερνά η πλειοψηφία αλλά οι διάφορες ελεγχόμενες από την οικονομική ελίτ κομματικές μειοψηφίες.

Και κάπως έτσι μας βρήκε ο κορωνοϊός. Οι δυτικές κοινωνίες, επηρεασμένες από την ανωτέρω κοινωνική μηχανική, στο δρόμο προς την παγκοσμιοποίηση, δίστασαν και ακόμα διστάζουν να πάρουν άμεσα δραστικά μέτρα για να αποτρέψουν την εξάπλωση αυτού του ιού. Τα εθνικά σύνορα παρέμειναν για πολύ χρόνο ανοικτά, διευκολύνοντας τον ιό να εισέλθει εντός των εθνικών κοινωνιών και να αρχίσει να «σπείρει» θανάτους. Τα κρατικά εθνικά συστήματα υγείας, αποδιοργανωμένα, παραδομένα στον ιδιωτικό τομέα και στη λογική της αγοράς, δεν ήταν έτοιμα να αντιμετωπίσουν μαζικά την πανδημία.

Και εκεί που το άτομο χρησιμοποιούταν από τη διεθνή ελίτ για να ανατινάξει την εθνική κοινωνία και να καταργήσει τα εθνικά σύνορα, ξαφνικά το ίδιο αυτό άτομο έμεινε απροστάτευτο να πεθαίνει κυριολεκτικά στους δρόμους. Η ζωή του κρέμεται κυριολεκτικά από την απόφαση των γιατρών για το εάν θα ζήσει ή θα προτιμήσουν να ζήσει κάποιο άλλο άτομο και αυτό να μείνει να πεθάνει αβοήθητο. Οι επ΄ αμοιβή «δικαιωματιστές» – εθνομηδενιστές, εξαφανίσθηκαν προς το παρόν και δεν νοιάζονται πλέον ούτε διαμαρτύρονται για το βασικότερο δικαίωμα του ατόμου, αυτό της ζωής. Έχουν εξαφανισθεί στα «λαγούμια» τους και περιμένουν να περάσει το κακό, για να βγουν πάλι στην επιφάνεια και να συνεχίσουν το εθνικά διαβρωτικό τους έργο υπέρ της διεθνούς ελίτ.

Αν κρίνω όμως, από διάφορες φωνές που ακούγονται τελευταία, αν και δειλά και φοβισμένα ακόμα, το αύριο δεν θα είναι ποτέ το ίδιο και κυρίως δεν θα είναι αυτό που σχεδιάσθηκε μέχρι τώρα.

Η Λύση είναι μια οργανωμένη ισχυρή εθνική κοινωνία που θα την αποτελούν ελεύθερα άτομα, τα οποία όμως θα λειτουργούν με πραγματικά δημοκρατικούς πλειοψηφικούς κανόνες, θα «ζυμώνονται» και θα ολοκληρώνονται ως προσωπικότητες μέσα σ’ αυτή την κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση, όπως έλεγε ο Αϊνστάϊν, ούτε η κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ελευθερόφρονες προσωπικότητες, ούτε ο εγκέφαλος του ατόμου, μπορεί να λειτουργήσει χωρίς το θρεπτικό λίπασμα της κοινωνίας. Πρέπει να πάμε σε οργανωμένες εθνικές κοινωνίες, οι οποίες θα βρίσκονται σε παγκόσμια συνεργασία για την προστασία της ζωής και των δικαιωμάτων των ατόμων και όχι για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των διεθνών ολιγαρχών.

Εάν αυτό δεν γίνει, τότε αναγκαστικά θα πάμε σε πολυδιάσπαση, προς δημοκρατικά πάντα οργανωμένες τοπικές κοινότητες, όπως προβλέπει ο Άλβιν Τόφλερ. Πάντως, μετά τον κορωναϊό, το αύριο που ξημερώνει, σε καμία περίπτωση δεν θα είναι το ίδιο με το σήμερα, ούτε με αυτό που σχεδιαζόταν να είναι.