Category: Απόψεις

Όλοι γνώριζαν κι όμως με την ψήφο τους “πρόδωσαν” τη Μακεδονία

Όλοι γνώριζαν κι όμως με την ψήφο τους “πρόδωσαν” τη Μακεδονία

Του Πέτρου Χασάπη

Οι Παμακεδονικές οργανώσεις υπέβαλαν μήνυση για εσχάτη προδοσία, σε ότι αφορά τη συμφωνία των Πρεσπών, ο δε λαός έχει δικαίωμα να πληροφορηθεί όλες τις πτυχές και τις λεπτομέρειες αυτής της επονείδιστης συμφωνίας.

Μιας συμφωνίας που εκχώρησε το ελληνικό όνομα «Μακεδονία» σε άλλο λαό, χαρακτήρισε «Μακεδόνες» που δήθεν ομιλούν τη «Μακεδονική γλώσσα» αλλοεθνείς και έθεσε τις βάσεις ενός αλυτρωτισμού σε βάρος της πατρίδας μας, που θα τον βρούμε μπροστά μας.

Τα δικαστικά όργανα που ασχολήθηκαν με την πιο πάνω μήνυση για εσχάτη προδοσία, την απέστειλαν στη Βουλή, όπως ορίζει το άρθρο 86 του Συντάγματος. Μέσα στη Βουλή όμως και προκειμένου να αποφασιστεί η συγκρότηση ειδικής προανακριτικής επιτροπής, αυτό δεν γίνεται αυτόματα, αλλά προβλέπεται ότι θα πρέπει να το ζητήσουν ενυπόγραφα 30 βουλευτές.

Οι 10 βουλευτές του κόμματος της Ελληνικής Λύσης, υπέγραψαν αμέσως αυτό το κείμενο και επομένως απαιτούνται ακόμα 20 υπογραφές, προκειμένου να εισαχθεί το θέμα προς συζήτηση για να αποφασιστεί η σύσταση της ανωτέρω επιτροπής, η οποία και θα διερευνήσει όλες τις πτυχές του ζητήματος.

Μέχρι στιγμής όμως κανένας από τους υπόλοιπους 290 βουλευτές δεν έχει υπογράψει αυτή την αίτηση. Και απ’ ότι προβλέπω, κανείς άλλος δεν πρόκειται να την προσυπογράψει. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ αντίθετα καλεί τη ΝΔ να ζητήσει συγνώμη που δεν ψήφισε τη συμφωνία, η δε ΝΔ, η οποία επένδυσε μικροκομματικά πάνω στις ευαισθησίες του κόσμου και ειδικά των Μακεδόνων, βρίσκει τώρα τη συμφωνία καλή.

Προεκλογικά, εγώ προσωπικά ως υποψήφιος βουλευτής, το επισήμανα σε όλους τους τόνους, ακόμα και με πληρωμένες καταχωρήσεις, πως, όποιος ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, ψηφίζει άμεσα τη συμφωνία των Πρεσπών, όποιος ψηφίσει τη ΝΔ, εγκρίνει ο ίδιος προσωπικά τη συμφωνία των Πρεσπών. Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας είναι πλέον γνωστά.

Όλοι λοιπόν όσοι ψήφισαν αυτά τα κόμματα να τους εκπροσωπήσουν, θα πρέπει από εδώ και πέρα να κλείσουν το στόμα τους και να ζήσουν με τις τύψεις τους. Όλοι μαζί “πρόδωσαν” τη Μακεδονία μας.

 

 

 

Κοινωνική Δικαιοσύνη χωρίς δίκαιη φορολόγηση δεν μπορεί να υπάρξει. 

Κοινωνική Δικαιοσύνη χωρίς δίκαιη φορολόγηση δεν μπορεί να υπάρξει. 

Του Χασάπη Πέτρου*

Θα πρέπει να έχουμε όλοι στο μυαλό μας ένα πράγμα. Δίκαιο φορολογικό σύστημα και γενικά δίκαιη φορολόγηση δεν πρόκειται να υπάρξει όσο το κράτος αντιμετωπίζει την κοινωνία ως απατεώνα. Όσο αντιμετωπίζει τους πολίτες ως εν δυνάμει φοροκλέφτες. Μελετείστε με προσοχή οποιαδήποτε φορολογική νομοθετική διάταξη και θα διαπιστώσετε με έκπληξη ότι πίσω από κάθε διάταξη κρύβεται η  προσπάθεια του κράτους (δίκην «Σέρλοκ Χόλμς») να ανακαλύψει τον φοροαπατεώνα. Για παράδειγμα, τα τεκμήρια και κάθε ανάλογη μέθοδος κάνει αυτό ακριβώς.

Ένα ακόμα παράδειγμα είναι η απαλλαγή με βάση τις αποδείξεις. Αυτό δεν γίνεται με ειλικρινή πρόθεση του κράτους να ελαφρύνει τον φορολογούμενο από τα έξοδα διαβίωσής του, αλλά γίνεται με σκοπό να συλλάβει τον «φοροαπατεώνα» που δεν εκδίδει αποδείξεις. Με τον τρόπο αυτό μετατρέπει τον κάθε πολίτη σε «κυνηγό κεφαλών» εναντίον των συμπολιτών του για συλλογή φόρων, διαφορετικά καταδικάζει τον πολίτη που δεν ενδιαφέρεται να συλλέξει αποδείξεις να πληρώσει αυτός. Αυτή όμως η στάση του κράτους δεν καλλιεργεί φορολογική συνείδηση στους πολίτες. Τουναντίον τροφοδοτεί την καχυποψία και την μη εμπιστοσύνη μεταξύ των μελών της κοινωνίας. Σε κάθε περίπτωση πάντως, όχι μόνο δεν καλλιεργεί φορολογική συνείδηση, αλλά ούτε και εισπράττει φόρους. Απεναντίας φορολογούνται υπέρμετρα μόνο οι συνεπείς φορολογούμενοι και αυτοί που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν.

Στην πραγματικότητα η ελίτ που ελέγχει την πολιτική εξουσία και μέσω αυτής το κράτος, δεν θέλει σε καμία περίπτωση ένα απλό και αντικειμενικό φορολογικό σύστημα, γιατί η πρώτη που θα πρέπει να πληρώσει θα είναι η ίδια. Έτσι εφευρίσκονται διάφορες τεχνικές για να είναι στην πρέσα με το στίγμα του εν δυνάμει φοροαπατεώνα ο απλός ανίσχυρος πολίτης.

Μοναδικός τρόπος, αφενός για δίκαιη φορολόγηση αφετέρου για απόλυτη συλλογή φόρων μέχρι και του τελευταίου ευρώ, είναι η θέσπιση ενός φορολογικού συστήματος «εσόδων – εξόδων», δηλαδή της άμεσης φορολόγησης του πραγματικού καθαρού εισοδήματος, μετά την αφαίρεση των διαφόρων εξόδων για τα οποία έχουν ήδη πληρωθεί οι έμμεσοι φόροι. Ένα σύστημα δηλαδή το οποίο θα αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο, επιχειρήσεις, επαγγελματίες και νοικοκυριά. Με τον τρόπο αυτό, η αφαίρεση των εξόδων από το εισόδημα, δεν θα γίνεται όπως τώρα, δηλαδή με το σκοπό να συλληφθεί αυτός που δεν εξέδωσε την απόδειξη, αλλά με το σκοπό να αφαιρεθούν από τον κάθε φορολογούμενο τα έξοδά του (όπως ακριβώς γίνεται με τις επιχειρήσεις και τους επαγγελματίες) και  μετά να φορολογηθεί το καθαρό εισόδημα.

Στα πλαίσια αυτά όμως, θα πρέπει να αφαιρούνται όλα τα έξοδα, είτε αυτά αφορούν αγορά καταναλωτικών αγαθών, είτε πληρωμές ΔΕΚΟ, είτε αγορά παγίων κ.λ.π. Για παράδειγμα στο χώρο των ακινήτων γίνεται ένα μεγάλο πάρτι σε βάρος του εκάστοτε αγοραστή, ενώ φοροδιαφεύγουν μαύρα τιμήματα, κατασκευαστές, μεσίτες, υπεργολάβοι κ.λ.π. και ταυτόχρονα κρύβεται μεγάλη ανασφάλιστη και μαύρη εργασία.

Αν λοιπόν το Κράτος θέλει να τεθεί στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι να συμπεριφέρεται ως κατοχικό και αρπακτικό κράτος, αν θέλει να πληρώνουν όλοι ανεξαιρέτως τους φόρους τους (με λογικούς και δίκαιους φορολογικούς συντελεστές) και όχι να εξυπηρετεί την άρχουσα ελίτ, αν θέλει να εμπεδωθεί η Κοινωνική Δικαιοσύνη, θα πρέπει να αρχίσει από ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα. Αυτό σημαίνει κοινωνικοποίηση του κράτους.

*Δικηγόρος και Οικονομολόγος

Υποψ. Βουλευτής με την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ στον Βόρειο Τομέα της Β΄ Αθηνών

 

 

 

 

Περιμένει κανείς λύση από τα καθεστωτικά κόμματα;

Περιμένει κανείς λύση από τα καθεστωτικά κόμματα;

Του Χασάπη Πέτρου*

Θα πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθούμε όλοι το πραγματικό πρόβλημα της χώρας μας, διαφορετικά, αν δεν το αντιληφθούμε αυτό, δεν θα μπορέσουμε ποτέ, ούτε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας για μια κοινή δράση, ούτε φυσικά θα μπορέσουμε ποτέ να διεκδικήσουμε κάτι συγκεκριμένο και να το επιτύχουμε. Θα πρέπει με άλλα λόγια να ξέρουμε τι ζητάμε.

Το πραγματικό πρόβλημα, σπεύδω να πω, είναι η πλήρης διάσταση μεταξύ κράτους και κοινωνίας, η πλήρης αυτονόμηση του πρώτου και η καταδυνάστευση της δεύτερης..

Όπως πολύ ορθά σημειώνει ο καθηγητής Κοντογιώργης, «Η κοινωνία, στην κομματοκρατία, δεν αντιμετωπίζεται ως η αιτία της ύπαρξης του κράτους, αλλά ως ο μείζων εχθρός που απειλεί το κεκτημένο της πολιτικής τάξης. Η κομματική αντιπαλότητα αποτελεί επιμέρους ζήτημα, που αφορά στη νομή του κράτους».  Με άλλα λόγια, αντί το ελληνικό κράτος να υπάρχει ως οργανωμένη νομική οντότητα του ελληνικού λαού προκειμένου να υπηρετεί την ελληνική κοινωνία, απεναντίας το κράτος, κάτω από την ηγεσία ενός σάπιου και διεφθαρμένου κρατικοδίαιτου πολιτικοοικονομικού συστήματος, το οποίο δημιουργήθηκε και υπάρχει από το συγκεκριμένο ισχύον αντιδημοκρατικό πολίτευμα, έχει πλήρως αυτονομηθεί και χρησιμοποιεί τους κόπους, τα εισοδήματα και τις περιουσίες της κοινωνίας ως λάφυρα για την επιβίωσή του, την οποία επιβίωση έχει μετατρέψει σε αυτοσκοπό. Ολόκληρο το κρατικοδίαιτο πολιτικοικονομικό κατοχικό καθεστώς αποτελεί στην ουσία ένα παράσιτο που ζει σε βάρος του υγιούς και παραγωγικού κοινωνικού σώματος.

Όπως γίνεται τώρα πλέον αντιληπτό στον καθένα, όλα τα κρατικοδίαιτα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα (στα οποία ως επί το πλείστον κυριαρχούν η οικογενειοκρατία, η κληρονομική διαδοχή, η διαπλοκή και οι πολιτικές καριέρες), αντί να αποτελούν τμήματα της κοινωνίας και να την εκπροσωπούν στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, τουναντίον αποτελούν μέρη του ίδιου πολιτικού συστήματος, ως οργανωτικής δομής του αυτονομημένου από την κοινωνία κράτους. Επομένως, η μεταξύ τους διαμάχη δεν αφορά εξυπηρέτηση κοινωνικών συμφερόντων αλλά εσωτερική διαμάχη μέσα στα πλαίσια του ίδιου κατοχικού πολιτικού καθεστώτος για την απόκτηση προνομίων επί της κρατικής εξουσίας και μέσω αυτής της νομής της κοινωνίας. Η προς τα έξω διαμάχη τους είναι καθαρά θεατρική, ενώ στο εσωτερικό υπάρχει πλήρης συνεννόηση, συγκάληψη των παρανομιών και διανομή των ποσοστών της εξουσίας που εξυπηρετούν την πολιτική τους πελατεία.

Αν τώρα βάλετε κάτω αυτό το σχήμα και προσπαθήσετε να εντάξετε σ’ αυτό και να μελετήσετε όλες τις κινήσεις πολιτικών και κρατικοδίαιτων οικονομικών συμφερόντων, καθώς και την συμπεριφορά των καθεστωτικών ΜΜΕ, θα διαπιστώσετε με έκπληξη ότι όλα τα γεγονότα δένουν μεταξύ τους και βρίσκουν την απόλυτη και “λογική” εξήγησή τους. 

Αυτό λοιπόν πρέπει να συνεννοηθούμε για να το αλλάξουμε. Το παρασιτικό κράτος θα πρέπει να πάψει να ζει εξαθλιώνοντας την κοινωνία, αλλά θα πρέπει να τεθεί στην υπηρεσία της κοινωνίας για οικονομική ανάπτυξη και κοινωνική δικαιοσύνη. Θα πρέπει να υπάρξει κοινωνικοποίηση του κράτους. Και αυτό δεν αλλάζει με αλλαγές προσώπων και κομμάτων, αλλά με αλλαγή του ίδιου του καταστατικού του κράτους (δηλαδή του Συντάγματος), ώστε κράτος και κόμματα να τεθούν (όπως είναι ο προορισμός τους σε όλα τα σύγχρονα πολιτισμένα κράτη), στην υπηρεσία της κοινωνίας.  Χρειαζόμαστε μια καινούργια εξ υπαρχής  κοινωνική συμφωνία, ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο.

Πρέπει επιτέλους να κλείσουμε τα αυτιά μας στα κομματικά κελεύσματα και στην προπαγάνδα των ΜΜΕ, ώστε να απαλλαγούμε από τον ραγιαδισμό που μας επιβάλουν προκειμένου να παραμένουμε αδρανή “αντικείμενα” προς εκμετάλλευση. Στις 7 Ιουλίου θα πρέπει να φέρουμε αλλαγές στο πολιτικό σύστημα.


* Δικηγόρος και Οικονομολόγος, Ερευνητής Συνταγματικού Δικαίου
Υποψήφιος Βουλευτής της Β΄ Αθηνών (Β1 Βόρειος Τομέας) με την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Σε τι διαφέρουν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ;

Σε τι διαφέρουν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ;

Του Χασάπη Πέτρου*
Μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ υπάρχουν κάποιες ομοιότητες και κάποιες διαφορές στα πολιτικά τους αφηγήματα, με τα οποία προσπαθούν να πείσουν τους ψηφοφόρους. Στην πράξη αποσιωπούνται οι ομοιότητες και υπερτονίζονται κάποιες ανεπαίσθητες διαφορές

Οι σιωπηλές ομοιότητες μεταξύ τους, έχουν να κάνουν αφενός με τον διεθνιστικό προσανατολισμό και των δύο σε σχέση με την τύχη του ελληνικού εθνικού κράτους και αφετέρου με την εφαρμοζόμενη γενική νεοφιλελεύθερη πολιτική των αφεντικών της διεθνούς ελίτ και των δανειστών.

Σημαντικότατη επίσης σιωπηλή ομοιότητα και των δύο κομμάτων, είναι ότι και τα δύο, σε καμία περίπτωση δεν θέλουν να εφαρμοστεί η δημοκρατική αρχή της λαϊκής πλειοψηφίας ή την εμπλοκή του λαού στη λήψη των αποφάσεων. Προτιμούν την επικράτηση της αρχής μιας ελεγχόμενης και εύκολα κατευθυνόμενης μειοψηφίας. Το τελευταίο ειδικά, αν και είναι ψηφοθηρικά λογικό για τον νεοαριστερό ΣΥΡΙΖΑ, εντούτοις είναι εντελώς ακατανόητο για ένα υποτιθέμενο φιλελεύθερο κόμμα, όπως η ΝΔ. Γίνεται κατανοητό μόνο με τη λογική της διαιώνισης των πολιτικών τζακιών, της παρασιτικής οικονομικής ελίτ της χώρας και της ψηφοθηρίας μέσω του ρουσφετιού.

Άλλη μια φανερή ομοιότητα μεταξύ τους παρατηρείται στο ότι η ΝΔ διακηρύσσει σε όλους τους τόνους πως θα σεβαστεί απόλυτα τις υπογραφές του ΣΥΡΙΖΑ με το σύνθημα “το κράτος έχει συνέχεια”.

Μια μόνο σημαντική διαφορά παρατηρείται μεταξύ των δύο, σε επίπεδο πολιτικού αφηγήματος. Αυτή είναι το ότι, ο μεν ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη φορολογία, η δε ΝΔ τάσσεται εναντίον της υπερβολικής φορολόγησης, αλλά διακηρύσσει ότι αυτό θα γίνει μόνο αν και εφόσον επιτύχουμε οικονομική ανάπτυξη.

Η ΝΔ όμως στο σημείο αυτό, αποκρύπτει από το λαό ότι ανάπτυξη δεν πρόκειται να επιτευχθεί ποτέ στην Ελλάδα, αλλά ούτε η ίδια στην πραγματικότητα την θέλει. Και δεν πρόκειται να επιτευχθεί ποτέ ανάπτυξη στην Ελλάδα, καθόσον αυτή δεν την θέλει η ελληνική κρατικοδίαιτη παρασιτική ελίτ, που είναι και το πραγματικό αφεντικό του τόπου και φυσικά και των ελληνικών κομμάτων. Όσο και αν ακούγεται περίεργο, η ελληνική παρασιτική ελίτ γνωρίζει πως αν γίνει οικονομική ανάπτυξη από τα κάτω από την κοινωνική βάση ή από μη ελεγχόμενα από την ίδια κεφάλαια του εξωτερικού, τότε θα αναπτυχθεί νέα οικονομική παραγωγική τάξη, η οποία με μαθηματική ακρίβεια θα ανατρέψει την υπάρχουσα παρασιτική τάξη.

Αυτή η παρασιτική ελίτ λοιπόν, προτιμά να ξεζουμίζεται ο λαός με βαρύτατη φορολογική εξόντωση, καθιστώντας πολλούς Έλληνες φοροφυγάδες και συνενόχους της ώστε να τους έχει απόλυτα ελεγχόμενους και τρομοκρατημένους. Επομένως βολεύουν εξίσου αποτελεσματικά τα συμφέροντά της, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η ΝΔ.

Τελικά βλέπουμε πως ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ δεν διαφέρουν σε τίποτα στην πράξη, αλλά μόνο στον ανέξοδο πολιτικό λόγο.

Τώρα ξέρετε ποιον από τους δύο να ψηφίσετε ή να μην ψηφίσετε.

ΥΓ. Δεν αναφέρθηκα στο ΚΙΝΑΛ, δηλαδή τον πρώην ΣΥΡΙΖΑ, γιατί πλέον δεν έχει κάποια πολιτική αξία για να ασχολείται κάποιος μαζί του.

————————————————————————————————————————————–
*Δικηγόρος και Οικονομολόγος, Μελετητής του Συνταγματικού Δικαίου.
Υποψήφιος βουλευτής Β΄ Αθηνών – Β1 Βόρειος Τομέας, με την Ελληνική Λύση

Οι εκλογές δεν είναι δημοκρατία. Είναι παραίτηση με ανάθεση.

Οι εκλογές δεν είναι δημοκρατία. Είναι παραίτηση με ανάθεση.

Του Χασάπη Πέτρου*
Η ψήφος με την οποία επιλέγεις κάποιον να παίρνει αυτός τις αποφάσεις για σένα, δεν είναι δημοκρατία. Είναι παραίτηση από το δικαιωμά σου με ανάθεση. Μόνο η ψήφος για απευθείας λήψη της απόφασης είναι δημοκρατία. Δυστυχώς όμως, έχει ισχυρά ταυτιστεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων η έννοια της δημοκρατίας, με αυτή της εκλογής αντιπροσώπων. 

Αυτό που θα μπορούσε να γίνει άνετα στις σημερινές συνθήκες, θα ήταν ένα μείγμα εκλογής πολιτικών προσώπων για εκτέλεση σαφώς καθορισμένων λαϊκών εντολών, με την ταυτόχρονη προσωπική συμμετοχή του πολίτη στη λήψη των σημαντικών αποφάσεων. Εξάλλου η σύγχρονη τεχνολογία βοηθάει στο να γίνει αυτό σε χρόνο μηδέν και χωρίς κόστος.

Σε κάθε περίπτωση, το αντίδοτο στο δηλητήριο της ολιγαρχικής παγκοσμιοποίησης που επεκτείνεται συνεχώς, είναι η μετατόπιση του κέντρου βάρους λήψης των αποφάσεων προς τα κάτω και όχι να παραμένουν αυτές, αποκλειστική αρμοδιότητα  των ελεγχόμενων από την οικονομική ολιγαρχία κυβερνήσεων.


———————————————————————————————-
*Δικηγόρος και Οικονομολόγος, Μελετητής του Συνταγματικού Δικαίου.
Υποψήφιος βουλευτής Β΄ Αθηνών – Β1 Βόρειος Τομέας, με την Ελληνική Λύση