Category: Απόψεις

Προσωπικά δεδομένα. Ο μεγάλος εμπαιγμός.

Προσωπικά δεδομένα. Ο μεγάλος εμπαιγμός.

Του Χασάπη Πέτρου

Το σύστημα, μας έχει στη κυριολεξία «βομβαρδίσει» αλλά ταυτόχρονα και αποπροσανατολίσει με τις τόσες πολλές διατάξεις για τα προσωπικά δεδομένα. Πολυάριθμοι νόμοι, Οδηγίες της ΕΕ, διεθνείς συμφωνίες, ακόμα και δημιουργία  ειδικής «Ανεξάρτητης» Αρχής και πάει λέγοντας.

Τη στιγμή που η ολοκληρωτική παγκοσμιοποίηση επιτίθεται αδίστακτα εναντίον των εθνικών κοινωνιών, μετατρέποντάς τες σε μάζες, καθιστώντας ταυτόχρονα το άτομο συνεχώς όλο και πιο πολύ «διάφανο» στον έλεγχο των διαφόρων συμφερόντων και απομονωμένο μέσω του δικαιωματικού ατομοκεντρισμού, ο όλο και πιο πολύ πολύπλοκος μηχανισμός δήθεν προστασίας των προσωπικών δεδομένων, ρίχνει στάχτη στα μάτια και αποπροσανατολίζει. Θεωρώ επίτηδες.

Στην πράξη, η ιστορία «προσωπικά δεδομένα» είναι μια μεγάλη εξαπάτηση και εμπαιγμός του κόσμου, τόσο στο νομικό όσο και στο πραγματικό πεδίο και εξηγούμαι.

Στο νομικό πεδίο, ολόκληρο αυτό το πολύπλοκο νομοθετικό κατασκεύασμα, εξαφανίζεται μονομιάς, λες και δεν υπάρχει, μόνο τη χρήση δύο απλών εννοιών. «Δημόσιο Συμφέρον» και «Συναίνεση».

Σε όλες τις διατάξεις που υποτίθεται ότι προστατεύουν τα προσωπικά δεδομένα του καθενός μας, τίθεται πάντα ως επιφύλαξη, ότι η προστασία αίρεται σε περίπτωση δημοσίου συμφέροντος. Ποιο είναι αυτό το δημόσιο συμφέρον και πότε εξ αιτίας του αίρεται η προστασία των προσωπικών δεδομένων, συνήθως δεν διευκρινίζεται. Επομένως, τα προσωπικά δεδομένα πάνε στην κυριολεξία περίπατο, όταν η όποια δημόσια αρχή κρίνει ότι πρέπει περιέλθουν σε γνώση της τα προσωπικά δεδομένα του στοχοποιημένου ατόμου.

Σε ότι αφορά στην άλλη έννοια της «συναίνεσης», αυτή ζητείται συνήθως από ιδιωτικούς φορείς, προκειμένου να συναλλαχθεί το άτομο μαζί τους. Οι τράπεζες ζητούν εκ των προτέρων δικαίωμα πρόσβασης σε προσωπικά δεδομένα. Το ίδιο οι παντός είδους πάροχοι, internet, κινητής τηλεφωνίας κ.λ.π. Το ίδιο και κάθε διαδικτυακή ψηφιακή πλατφόρμα στην οποία το άτομο ανοίγει λογαριασμό κ.λ.π. Ολόκληρη λοιπόν η οικονομική ελίτ, ζητά τη συναίνεση του ατόμου για πρόσβαση στα προσωπικά του δεδομένα, προκειμένου το άτομο να τύχει των ανωτέρω υπηρεσιών.

Επομένως, από ποιον ακριβώς προστατεύονται τα προσωπικά δεδομένα; Προφανώς, μόνο μεταξύ απλών ατόμων υπάρχει προστασία, κάτι εξυπηρετεί ακόμα πιο πολύ την απομόνωση και την ατομική εξόντωση. Δεν μπορεί για παράδειγμα ένα άτομο να πληροφορηθεί τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη του, προκειμένου να προβεί σε αναγκαστική εκτέλεση, ενώ μπορούν οι τράπεζες, το δημόσιο και οι άρχοντες της οικονομικής ελίτ, μέσω του Ε9 και του ελέγχου των τραπεζικών καταθέσεων. Δεν μπορεί επίσης ο εκμισθωτής να γνωρίζει την προηγούμενη συμπεριφορά του μελλοντικού μισθωτή του και τη φερεγγυότητά του, ενώ μπορούν οι τράπεζες, μέσω «Τειρεσία» να τα γνωρίζουν αυτά τα στοιχεία. Τα παραδείγματα είναι πολλά.

Με λίγα λόγια, τα προσωπικά δεδομένα, φυλάσσονται και προστατεύονται, έναντι των υπολοίπων κοινωνών, μόνο για να τα εκμεταλλεύονται εκ του ασφαλούς, το κράτος και η οικονομική ολιγαρχία, καθώς επίσης, τα τελευταία χρόνια και η γνωστή τρόϊκα. Για ποια λοιπόν προσωπικά δεδομένα μιλάμε;

Στο πραγματικό πεδίο τώρα της σύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας, τα προσωπικά δεδομένα έχουν πλέον ψηφιοποιηθεί και όσο προχωρούν τα πράγματα συγκεντρώνονται όλο και πιο πολύ σε μια βασική «Ψηφιακή Πύλη». Επομένως: Πρώτον μπορεί με ένα κλικ, κάθε δημόσια αρχή και κάθε οικονομικός ολιγάρχης στον οποίο έχει παρασχεθεί συναίνεση, να δουν όλα τα προσωπικά μας δεδομένα. Δεύτερον, με ποικίλους ψηφιακούς αλγόριθμους που διατρέχουν τις διάφορες πλατφόρμες, μπορούν οι ανωτέρω να δουν οτιδήποτε αφορά ένα άτομο, με ένα μόνο απλό κλίκ. Τρίτον και πέραν των ανωτέρω, υπάρχουν οι χειριστές των ψηφιακών μηχανών, όπου φυλάσσονται προσωπικά μας δεδομένα, που μπορούν ενδεχομένως να τα ερευνήσουν και Τέταρτον, υπάρχουν παντός είδους χάκερς οι οποίοι έχουν τις κατάλληλες γνώσεις και τα εργαλεία και να «σπάσουν» κάθε ψηφιακή γωνιά και να συλλέξουν κάθε είδους προσωπικά δεδομένα.

Μετά από όλα τα ανωτέρω, ποιος άραγε εξακολουθεί ακόμα να πιστεύει στην προστασία των προσωπικών μας δεδομένων; Δυστυχώς, όλα αυτά επιτυγχάνουν το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή τώρα πλέον και όσο αναπτύσσεται η ψηφιακή τεχνολογία, το άτομο είναι και θα είναι παντελώς απροστάτευτο και «διάφανο» σε κάθε εκμεταλλευτή.

Οι δικαιωματιστές δεν κάνουν κουβέντα για τα θέματα αυτά. Αντίθετα, ως μίσθαρνα όργανα της παγκοσμιοποίησης ή παρασυρόμενοι αφελείς, προσπαθούν να απομονώσουν το άτομο από την προστασία που του παρέχει το οργανωμένο κοινωνικό σύνολο και η δημοκρατία, και με την καλλιέργεια του ατομοκεντρισμού να μετατρέψουν την κοινωνία σε μάζα, όπου τελικά το άτομο θα είναι εντελώς απροστάτευτο.

ΥΓ. Μέσα στον καινούργιο ψηφιακό κόσμο του διαδικτύου, η μέχρι στιγμής πραγματική προστασία των ψηφιακών δεδομένων των ανθρώπων, μπορεί να παρέχεται μόνο μέσα από την τεχνολογία του blockchain, την οποία και θα πρέπει να αναπτύξουμε. Στο θέμα αυτό θα ήθελα να δω πραγματικά τη γνώμη των γκλομπαλιστών δικαιωματιστών.

28ος και 25ος μεσημβρινός

28ος και 25ος μεσημβρινός

Του Χασάπη Πέτρου

Η Τουρκία έκανε έρευνες με το Oruc Reis στην Αν. Μεσόγειο, ακριβώς στα όρια του 28ου μεσημβρινού και ανατολικά αυτού. Στην ουσία εφάρμοσε ακριβώς τον παλιότερο «Χάρτη Μπάιντεν», που είχε κατασκευαστεί ως δώρο προς τον Ερντογάν, εξ αιτίας της υπόθεσης του «Μαβί Μαρμαρά». Αυτό ας το έχουμε υπόψη μας, καθόσον διαβάζω πολλά άρθρα που προσπαθούν να μαντέψουν τι θα συμβεί επί προεδρίας Μπάιντεν.

Ο χάρτης αυτός, καταργούσε την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα του Καστελλόριζου και όλη την ελληνική ΑΟΖ και ελληνική υφαλοκρηπίδα πέραν και ανατολικά της Ρόδου. Σε αυτή ακριβώς την περιοχή έκανε έρευνες το Oruc Reis και φυσικά ο Ερντογάν περιμένει ένα καταφατικό νεύμα από το νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, προκειμένου να στείλει και το γεωτρύπανο, ώστε να αφαιρέσει οριστικά από την Ελλάδα όλη αυτή την τεράστια και πλούσια περιοχή.

Όλα λοιπόν αυτά, έχουν να κάνουν με την περιοχή της Αν. Μεσογείου ανατολικά του 28ου μεσημβρινού. Είναι μια περιοχή που πολύ φοβάμαι, ότι η εθνομηδενιστική γκλομπαλιστική ελληνική ελίτ έχει ήδη αποδεχτεί να την εκχωρήσει στο νέο «σουλτάνο» και εκείνο που ζητά, με τη γερμανική συνδρομή,  είναι ένα πρόσχημα διαλόγου, μέσω συμπεφωνημένης με συνυποσχετικό Χάγης, για να μπορέσει να την «πουλήσει» προς κάποιους αφελείς  Έλληνες, ως μια νίκη της ειρήνης και της νομιμότητας στην περιοχή. Όμως ο «σουλτάνος», αντιλαμβανόμενος με τι είδους ακριβώς ψοφοδεή και μειοδοτική ελίτ έχει να κάνει και βλέποντας ότι έχει κερδίσει την Αν. Μεσόγειο, πιέζει πλέον για το απόλυτο «τζακ ποτ». Δηλαδή για τον έλεγχο του μισού Αιγαίου, μέχρι τον 25ο μεσημβρινό, ώστε να πληρωθεί το σχέδιο της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Φοβάμαι ακόμα, ότι η ψοφοδεής ελληνική ελίτ, έχει ήδη συμβιβασθεί με την ιδέα της συνεκμετάλλευσης του πλούτου που υπάρχει στο Αιγαίο. Γι’ αυτό προφανώς υπέγραψε τις επαίσχυντες συμφωνίες με Ιταλία και Αίγυπτο, οι οποίες άνοιξαν την «Κερκόπορτα» της μειωμένης ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας των νησιών του Αιγαίου. Με τη αποδοχή μειωμένης επήρειας, δόθηκαν νομικά και όχι μόνο, όπλα στην Τουρκία  να σπάσει την ένωση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας μεταξύ των νησιών του ανατολικού Αιγαίου και έτσι η τουρκική ΑΟΖ να εισρεύσει μέσα στο κεντρικό Αιγαίο, πάνω από την οποία δεν θα τολμάει στο μέλλον να περάσει ελληνικό πλεούμενο ή αεροθούμενο, ό,τι και να λέει περί αυτού το διεθνές δίκαιο.

Αυτά ενδεχομένως είναι αποφασισμένη να παραχωρήσει η ελληνική ελίτ, όμως πλέον το σύνολο των Τούρκων και όχι μόνο ο Ερντογάν, δεν αρκούνται ούτε σ’ αυτό. Θέλουν το μισό Αιγαίο δικό τους. Δεν θέλουν καμία ελληνική στρατιωτική παρουσία στα νησιά ανατολικά του 25ου μεσημβρινού και ήδη απαιτούν πλήρη αποστρατικοποίηση, κατ΄ αρχήν των νησιών που ορίζει η συνθήκη της Λωζάνης και φυσικά στη συνέχεια θα την επιβάλουν και στα υπόλοιπα. Όπως αντιλαμβάνεται ακόμα και ο πιο βλάκας, αν αποστρατικοποιηθούν τα νησιά του Αν. Αιγαίου, τότε κανένα ελληνικό πολεμικό πλοίο ή πολεμικό αεροσκάφος δεν θα μπορεί να κινείται πέρα από τον 25ο μεσημβρινό. Οι Έλληνες των νησιών αυτών δεν θα έχουν καμία προστασία και όπως τα έχει ήδη γεμίσει με ισλαμιστές λαθρομετανάστες, πράκτορες και τζιχαντιστές η Τουρκία, πολύ σύντομα θα πάψουν να είναι ελληνικά. Γνωρίζουμε εξάλλου πολύ καλά τι κάνουν οι Τούρκοι σε ανάλογες περιπτώσεις.

Η ελληνική ελίτ, μπορεί μεν να είναι ψοφοδεής και προδοτική, με την έννοια ότι προτίθεται να κάνει παραχωρήσεις για να αποφύγει τον πόλεμο που μάλλον θα την ανατρέψει, όμως ηλίθια δεν είναι και προφανώς τα αντιλαμβάνεται όλα αυτά. Γι’  αυτό τελευταία σπεύδει να αναζητήσει οπλισμό και συμμαχίες. Όμως, οι εξαρτήσεις της από διάφορα διεθνή κέντρα αποφάσεων, την κάνουν συνεχώς να παλινδρομεί επιδεικνύοντας αναποφασιστικότητα στην πιο κρίσιμη στιγμή.

Σε μια μόνο περίπτωση θα δικαιολογούσα την υποχωρητικότητα και τον φόβο που δείχνει η ελληνική ελίτ. Εάν γνωρίζει με ασφαλή τρόπο, ότι δεν έχουμε τις δυνατότητες και δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε στρατιωτικά την Τουρκία. Αν κάτι τέτοιο συμβαίνει, τότε και πάλι απόλυτα υπεύθυνη είναι η ίδια που έχει αφήσει τη χώρα ανοχύρωτη και πρέπει τάχιστα, ακόμα και τα δευτερόλεπτα είναι κρίσιμα, να εξασφαλίσει οπλισμό και στρατιωτικές συμμαχίες. Είναι η μόνη πιθανότητα να διασωθεί τόσο η Πατρίδα, όσο και η ίδια.

 

Κορωνοϊός. Γιατί αντιδρά ο κόσμος;

Κορωνοϊός. Γιατί αντιδρά ο κόσμος;

Του Χασάπη Πέτρου

Όπως έχω τονίσει πολλές φοράς και φυσικά όχι μόνο εγώ, αυτή τη χρονική περίοδο η ανθρωπότητα βρίσκεται σε μια μεταβατική φάση. Οι γνωστές σταθερές έχουν καταρρεύσει και ο κόσμος ζει σε μια αβεβαιότητα για το αύριο, γεγονός που εύλογα δημιουργεί καχυποψίες και σενάρια, όχι αδικαιολόγητα.

Ο κόσμος είχε μάθει να ζει μέσα σε ένα σταθερό πλαίσιο, αυτό των εθνικών κρατών, των σοβαρών εθνικών ηγετών, των δύο παγκόσμιων στρατιωτικών μπλοκ (ΝΑΤΟ και Σύμφωνο της Βαρσοβίας), με έναν ΟΗΕ που ενέπνεε κάποια εμπιστοσύνη, με εσωτερικές δημοκρατίες και προσπάθειες εσωτερικής ευημερίας των εθνικών κρατών, μέσα από ένα πολιτικό ανταγωνιστικό δίπολο «Αριστερά – Δεξιά». Όλα λοιπόν είχαν κάποια λογική και τάξη και οι σκέψεις όλων ήταν πως θα κάνουμε αυτόν τον κόσμο καλύτερο, πως θα ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας σε ένα καλύτερο αύριο.

Η κατάρρευση όμως του ανατολικού μπλόκ, η διάψευση της αριστερής ιδεολογίας, η εξαφάνιση του ανταγωνιστικού πολιτικού δίπολου στο εσωτερικό των εθνικών κρατών, άφησε τα πράγματα μετέωρα. Έμεινε μόνο η μια ιδεολογική συνιστώσα χωρίς αντίπαλο και αυτό, όπως ήταν φυσικό, οδήγησε γρήγορα σε έναν ακραίο ασύδοτο νεοφιλελευθερισμό. Ο δανεισμός των κρατών από ιδιωτικές τράπεζες, έγινε ο μόνος τρόπος εξεύρεσης δημοσίων χρημάτων, η βαναυσότητα της φορολόγησης των πολιτών αυξήθηκε, καθόσον τώρα έπρεπε τα χρήματα να επιστραφούν στους ιδιώτες τραπεζίτες, που εξέδιδαν «ακάλυπτες επιταγές» κατά την δημιουργία του χρήματος. Ταυτόχρονα, αυξήθηκαν και γιγαντώθηκαν οι πολυεθνικές, ενώ καταλυτική υπήρξε η εμφάνιση της νέας ψηφιακής τεχνολογίας και του διαδικτύου ιδιοκτησίας ορισμένων οικονομικών ολιγαρχών.

Όλα αυτά, οδήγησαν γρήγορα στην κατάργηση των εθνικών συνόρων, προς εξυπηρέτηση της ανεξέλεγκτης, από τις εθνικές κυβερνήσεις, διακίνησης κεφαλαίων και εμπορευμάτων και τελευταία της ανεξέλεγκτης διακίνησης παράνομων μεταναστών, η οποία διακίνηση δεν μοιάζει με διακίνηση εργασίας, αλλά μάλλον με στόχευση την πολιτιστική αλλοίωση και την κατάρρευση των εθνικών κρατών. Το οικονομικό στοιχείο έφυγε έξω από τα εθνικά σύνορα, έγινε παγκόσμιο και την ίδια στιγμή μετέτρεψε τους παλιούς εθνικούς ηγέτες, που απέπνεαν σεβασμό και εμπιστοσύνη, σε ανυπόληπτες πολιτικές μαριονέτες του.

Ο Κορωνοϊός τώρα, είναι ένας υπαρκτός ιός που έφερε μια σοβαρή πανδημία και αυτή η πανδημία απαιτεί μεν μέτρα προφύλαξης, αλλά όχι όμως τα υστερικά μέτρα που λαμβάνονται και μάλιστα (ειδικά εδώ στην Ελλάδα) μεροληπτικά, εκνευρίζοντας τον κόσμο, σαν να στοχεύουν στην κατάρρευση πολιτιστικών, κοινωνικών, εθνικών και θρησκευτικών αξιών. Το εμβόλιο είναι μεν ένα μέσο αντιμετώπισης της πανδημίας, αλλά ο τρόπος προβολής και επιβολής του, με πιστοποιητικά κ.λ.π. κάνει τον κόσμο να υποψιάζεται και να αντιδρά.

Ταυτόχρονα, ο κόσμος παρατηρεί ότι η πανδημία δεν αντιμετωπίζεται (κι αυτό συμβαίνει παντού στον κόσμο), ως μια νόσος, από την οποία προέχει μόνο να σωθεί η ζωή των ανθρώπων, αλλά χρησιμοποιείται περίεργα, σαν να θέλουν κάποιοι, οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες, να την εκμεταλλευθούν και να τη χρησιμοποιήσουν, εκτός των άλλων και για έλεγχο των μαζών. Ξαφνικά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, απαγορεύεται στους πολίτες να εκφράζουν άποψη, όποια και αν είναι αυτή, είτε για την ίδια την ασθένεια, είτε για τα εμβόλια και τα φάρμακα θεραπείας της, λες και δεν τους αφορά το πρόβλημα.

Ξαφνικά εισαγγελείς ευαισθητοποιούνται, αστυνομίες επεμβαίνουν, ποινές επιβάλλονται, αυστηροί κανόνες τίθενται και οι άνθρωποι αρχίζουν να ανησυχούν ότι τελικά, μπορεί να είναι οι ίδιοι ο στόχος, όταν την ίδια στιγμή μάλιστα, πολλοί επιστήμονες έχουν διαφορετικές απόψεις. Οι άνθρωποι δεν απορρίπτουν την επιστήμη ούτε τα εμβόλια κ.λ.π. Έχουν όμως ανάγκη να πληροφορηθούν σωστά και αντικειμενικά.

Αντίθετα, η πληροφόρηση μοιάζει να είναι μονόπλευρη από εκείνους που θέλουν να εκμεταλλευθούν την πανδημία, είτε οικονομικά, είτε πολιτικά. Αυτό ενοχλεί και δημιουργεί αντίθετες καταστάσεις. Οι πολίτες όμως έχουν ανάγκη να πληροφορηθούν σωστά, με ελεύθερη παράθεση όλων των επιστημονικών γνωμών και έχουν ανάγκη να αισθανθούν ότι η πολιτική τους ηγεσία νοιάζεται για τις ζωές τους και όχι ότι χρησιμοποιεί το φόβο τους για πολιτική εκμετάλλευση. Αν είναι ένας ιός να βάζει τη δημοκρατία στο «γύψο» τότε έχουμε πρόβλημα. Αναρωτιέμαι τι θα συμβεί αν κάποιος παρανοϊκός θελήσει να κάνει χρήση βιολογικού όπλου.  Πάλι πρέπει να σιωπήσουμε;

Στην περίπτωση της Ελλάδας, εκείνο που ενόχλησε πολύ, τόσο τους Έλληνες πολίτες όσο και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ήταν ότι τη συνολική προσπάθεια όλων μας, κατά το πρώτο κύμα της πανδημίας και το καλό αποτέλεσμα που φέραμε όλοι μαζί, προσπάθησε να το «καπελώσει» πολιτικά και επικοινωνιακά και να εμφανισθεί ως «Μεσσίας» της Υγείας ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του. Τώρα φυσικά που ήρθε το δεύτερο κύμα, ο κ. Μητσοτάκης έχει χάσει ήδη την έξωθεν καλή μαρτυρία και είναι υπό αυστηρή πολιτική κριτική, όσο και αν προσπαθεί ο ίδιος, όσο και αν ενοχλεί αυτό την κυβέρνηση της ΝΔ.

Όλα τα πιο πάνω μαζί, δηλαδή η μεταβατική κατάσταση που βιώνει η ανθρωπότητα, με την δεδηλωμένη στόχευση της παγκοσμιοποίησης για τη διάλυση των εθνικών κρατών, αλλά και ο περίεργος χειρισμός της πανδημίας, που απομακρύνει και απομονώνει τους ανθρώπους όχι μόνο στο χώρο, αλλά και στην επικοινωνία και πληροφόρησή τους, αναστατώνει τους ανθρώπους και τους κάνει να παίρνουν περίεργες αποφάσεις.

Για πρώτη φορά η ανθρωπότητα βιώνει μια πανδημία, που δεν την χειρίζονται όμως αυτή τη φορά, αυτόνομα τα εθνικά συστήματα, αλλά τη διαχειρίζεται το σύστημα της παγκοσμιοποίησης, με τους διεθνείς φορείς του, τις πολυεθνικές του και το διαδίκτυο και  αυτό δεν μπορεί παρά να δημιουργεί εύλογη ανησυχία και να γεννά ερωτηματικά και απορίες.

Κοινωνική Δικαιοσύνη και κοινωνική ειρήνη, χωρίς δίκαιη φορολόγηση δεν μπορεί να υπάρξει. 

Κοινωνική Δικαιοσύνη και κοινωνική ειρήνη, χωρίς δίκαιη φορολόγηση δεν μπορεί να υπάρξει. 

Του Χασάπη Πέτρου

Δίκαιο φορολογικό σύστημα και γενικά δίκαιη φορολόγηση δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει, όσο το κράτος αντιμετωπίζει την κοινωνία ως απατεώνα. Όσο αντιμετωπίζει τους πολίτες ως εν δυνάμει φοροκλέφτες. Αν μελετήσουμε με προσοχή φορολογικές διατάξεις, παλιότερες αλλά και νέες, θα διαπιστώσουμε με έκπληξη ότι πίσω από κάθε διάταξη κρύβεται η  προσπάθεια του κράτους (δίκην «Σέρλοκ Χόλμς») να ανακαλύψει και να τιμωρήσει τον φοροαπατεώνα. Για παράδειγμα, τα τεκμήρια, οι παράλογοι φορολογικοί έλεγχοι έτη πίσω, το εύρος των προστίμων που προάγει τη διαφθορά και τη συναλλαγή και κάθε ανάλογη παράλογη μέθοδος κάνει αυτό ακριβώς.

Ένα ακόμα παράδειγμα είναι η υποχρεωτική (με βάση τις αποδείξεις για τους ηλικιωμένους και μέσω των τραπεζών για τους νεότερους), ανάλωση του 30% του εισοδήματος για συγκεκριμένα αγαθά. Αυτό θεωρώ ότι δεν γίνεται με ειλικρινή πρόθεση της κυβέρνησης για να ελαφρύνει τάχα τον φορολογούμενο από τα έξοδα διαβίωσής του, αλλά γίνεται με στόχο αφενός να εισπράξει φόρους, αφετέρου για να ενισχύσει τους τραπεζίτες, δίνοντάς τους ρευστότητα και δυνατότητα, μέσω μόχλευσης, δημιουργίας χρήματος με δανεισμό.

Έτσι, η κυβέρνηση μετατρέπει τον κάθε πολίτη σε «κυνηγό κεφαλών» εναντίον των συμπολιτών του, για συλλογή φόρων και για ενίσχυση των τραπεζιτών, διαφορετικά καταδικάζει τον πολίτη να πληρώσει αυτός. Η στάση όμως αυτή του κράτους, δεν καλλιεργεί φορολογική συνείδηση στους πολίτες. Τουναντίον τροφοδοτεί την μη εμπιστοσύνη προς το κράτος και την αναζήτηση τρόπων φοροδιαφυγής από τα μέλη της κοινωνίας. Σε κάθε περίπτωση πάντως, όχι μόνο δεν καλλιεργεί φορολογική συνείδηση, αλλά ούτε και εισπράττει φόρους, παρά μόνο από τους συνεπείς και από αυτούς που δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν.

Στην πραγματικότητα, το «μεγάλο αφεντικό», δηλαδή η κρατικοδίαιτη παρασιτική οικονομική ελίτ που ελέγχει την πολιτική εξουσία και μέσω αυτής το κράτος, δεν θέλει σε καμία περίπτωση ένα απλό και αντικειμενικό φορολογικό σύστημα, γιατί η πρώτη που θα πρέπει να πληρώσει θα είναι η ίδια. Έτσι εφευρίσκονται διάφορες τεχνικές για να είναι ο απλός πολίτης μόνιμα στην οικονομική «πρέσα» με το στίγμα του εν δυνάμει φοροαπατεώνα. Ταυτόχρονα δε, έτσι υλοποιείται και ο στόχος της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» που είναι η καταστροφή της μεσαίας τάξης, η οποία και αποτελεί το στήριγμα του έθνους.

Μοναδικός τρόπος, αφενός δίκαιης φορολόγησης αφετέρου απόλυτης συλλογής των φόρων, μέχρι και του τελευταίου ευρώ, είναι η θέσπιση ενός φορολογικού συστήματος «εσόδων – εξόδων». Ήτοι της άμεσης φορολόγησης του πραγματικού καθαρού εισοδήματος, μετά την αφαίρεση των διαφόρων εξόδων, για τα οποία έχουν ήδη πληρωθεί οι έμμεσοι φόροι, με ενιαίο χαμηλό φορολογικό συντελεστή για φόρο εισοδήματος, φόρο κερδών και ΦΠΑ. Ένα σύστημα δηλαδή το οποίο θα αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο, επιχειρήσεις, επαγγελματίες και νοικοκυριά. Με τον τρόπο αυτό, η αφαίρεση των εξόδων από το εισόδημα, δεν θα γίνεται όπως τώρα, δηλαδή με στόχο να συλληφθεί αυτός που δεν εξέδωσε απόδειξη, αλλά με το σκοπό να αφαιρεθούν από τον κάθε φορολογούμενο τα έξοδά του (όπως ακριβώς γίνεται με τις επιχειρήσεις και τους επαγγελματίες) και  μετά να φορολογηθεί το καθαρό εισόδημα.

Στα πλαίσια αυτά όμως, θα πρέπει να αφαιρούνται όλα τα έξοδα, είτε αυτά αφορούν αγορά καταναλωτικών αγαθών, είτε πληρωμές ΔΕΚΟ, είτε αγορά παγίων κ.λ.π. Ειδικά τώρα που η κυβέρνηση θεσμοθέτησε τη χρεοκοπία του απλού φυσικού προσώπου (σαν να είναι έμπορος ή εμπορική εταιρία) και προκειμένου να επέλθει αποκατάσταση της διασαλευθείσας συνταγματικής τάξης, θα πρέπει και το κάθε φυσικό πρόσωπο να μπορεί να αφαιρεί τα παντός είδους έξοδά του από τα έσοδα, όπως και ο επαγγελματίας που έχει πτωχευτική ικανότητα.

Αν λοιπόν το Κράτος θέλει να τεθεί στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι να συμπεριφέρεται ως κατοχικό και αρπακτικό κράτος, αν θέλει να πληρώνουν όλοι ανεξαιρέτως τους φόρους τους (με λογικούς και δίκαιους φορολογικούς συντελεστές) και όχι να εξυπηρετεί μόνο την άρχουσα οικονομική ελίτ εξαθλιώνοντας το λαό, αν θέλει να εμπεδωθεί η Κοινωνική Δικαιοσύνη, θα πρέπει να αρχίσει από ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα. Αυτό θα ήταν μια καλή αρχή για την κοινωνικοποίηση του κράτους και την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Κυβέρνηση κατά παρέκκλιση

Κυβέρνηση κατά παρέκκλιση

Του Χασάπη Πέτρου

Μελετώντας κάποιος με προσοχή τα νομοσχέδια και τις τροπολογίες που φέρνει στη Βουλή η κυβέρνηση Μητσοτάκη, διαπιστώνει δύο βασικά πράγματα. Το πρώτο είναι η κατάχρηση της φράσης «κατά παρέκκλιση» σε όλα τα νομοσχέδια και τις τροπολογίες και το δεύτερο είναι ο κεκαλυμμένος  εποικισμός της χώρας που πραγματοποιεί με τους παράνομους ισλαμιστές μετανάστες, μέσα από τα νομοσχέδια που φέρνει.

Η κυβέρνηση αυτή εφεύρε ένα τρόπο για να παρακάμπτει κάθε νομικό εμπόδιο, που θέτουν οι προηγούμενοι νόμοι. Είναι η φράση «κατά παρέκκλιση» κάθε προηγούμενης ή αντίθετης διάταξης. Με τον τρόπο αυτό, ο κάθε υπουργός δεν δεσμεύεται από κανέναν προηγούμενο ή αντίθετο νόμο, από τον οποίο αυτός δεν θέλει να δεσμεύεται. Στην ουσία, ο κάθε υπουργός, παίρνει ένα λευκό χαρτί και πάνω του χαράζει τη ρύθμιση που επιθυμεί, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του καμία δέσμευση. Για να μην υπάρξει πρόβλημα και κίνδυνος να προσκρούσει η νέα διάταξη σε παλιότερες διατάξεις, τίθεται η ανωτέρω φράση και έτσι η νέα διάταξη εισάγει πάντα πρωτογενές δίκαιο για τη ρύθμιση που σκοπείται.

Συνήθως η φράση αυτή μπαίνει στις περιπτώσεις που η κυβέρνηση θέλει να προχωρήσει σε δημόσιες συμβάσεις, χωρίς να δεσμεύεται από τυπικά κολλήματα παλιότερων ή αντίθετων νόμων ή σε περιπτώσεις επάνδρωσης διαφόρων φορέων και επιτροπών που εκείνη συστήνει.

Το πιο «ωραίο» στην περίπτωση αυτή, είναι ότι η κυβέρνηση δεν επιλέγει τη φράση «κατά κατάργηση» κάθε άλλης αντίθετης διάταξης, αλλά τη φράση «κατά παρέκκλιση». Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι η κυβέρνηση λειτουργεί έτσι ώστε να μην δεσμεύεται η ίδια και τα πρόσωπα που εκείνη θεσμοθετεί, από αντίθετες διατάξεις, ενώ την ίδια στιγμή, οι παλιότερες αντίθετες διατάξεις εξακολουθούν να ισχύουν για όλο τον υπόλοιπο λαό. Έχουμε δηλαδή στην κυριολεξία μια κυβέρνηση «κατά παρέκκλιση».

Πέρα από το ανωτέρω νομικό «τέχνασμα», η νεοφιλελεύθερη γκλομπαλιστική κυβέρνηση Μητσοτάκη, προωθεί κεκαλυμμένα, μέσα από τα νομοσχέδια που εισάγει προς ψήφιση, τον εποικισμό της χώρας με ισλαμιστές παράνομους μετανάστες. Προφανώς το κάνει αυτό από καθαρά ιδεολογική επιλογή. Δεν μπορώ να διανοηθώ κάτι άλλο.

Συγκεκριμένα, σχεδόν ποτέ δεν αναφέρει μέσα στα νομοσχέδιά της τις λέξεις «Έλληνες», «Έλληνες πολίτες» ή «ελληνικός λαός». Συνήθως αναφέρει τις λέξεις «πληθυσμός» ή «άτομα» και σχεδόν σε όλα τα νομοσχέδια αναφέρεται στις «ευπαθείς» και «ευάλωτες» ομάδες του πληθυσμού. Διαβάζοντας κάποιος τις τελευταίες αυτές λέξεις, το μυαλό του πηγαίνει αμέσως σε ΑμεΑ, σε πτωχούς ή ασθενείς και λοιπούς  Έλληνες δικαιολογώντας ηθικά την κυβέρνηση. Όμως αν μελετήσει σε βάθος, ποιες ομάδες εννοεί, θα διαπιστώσει ότι πέρα από τις ανωτέρω ομάδες, μέσα στις «ευπαθείς» και «ευάλωτες» ομάδες του πληθυσμού, είναι και οι παράνομα εισελθόντες στη χώρα μας ισλαμιστές που αιτούνται άσυλο ή και έχουν ήδη λάβει άσυλο. Δηλαδή κεκαλυμμένα, η πολυπολιτισμική κυβέρνηση Μητσοτάκη ενισχύει τις ομάδες αυτές, βοηθώντας να ριζώσουν στη χώρα μας και έτσι να την εποικήσουν. Φυσικά δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, όπου άμεσα και φανερά φέρει νομοθετικές ρυθμίσεις υπέρ των παράνομα εισελθόντων στη χώρα μας ισλαμιστών, ενηλίκων και ανηλίκων.

Χωρίς όμως να το έχει αντιληφθεί, με την κατάχρηση του νομικού τεχνάσματος «κατά παρέκκλιση», η κυβέρνηση Μητσοτάκη εισήγαγε στην πολιτική πρακτική ένα «πυρηνικό όπλο» για μια επόμενη πραγματικά πατριωτική κυβέρνηση, η οποία νομότυπα πλέον θα μπορεί με μια μόνο φράση, να διαλύσει το σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα και να ανοικοδομήσει ένα υγιές ηθικό και παραγωγικό κράτος, με μετόχους τους Έλληνες πολίτες. «Ουδέν κακόν αμιγές καλού».