Συντάκτης: Χασάπης Πέτρος

Προς παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας στους Τούρκους;

Προς παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας στους Τούρκους;

Του Πέτρου Χασάπη
Σε κάθε χώρα στον πλανήτη, στην εξουσία της είναι η ελίτ της χώρας. Είναι δηλαδή η κορυφή της πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής πυραμίδας. Αυτή η ελίτ, είναι εκείνη που χαράσσει τον κυρίαρχο στρατηγικό στόχο της χώρας και προσαρμόζει ανάλογα όλους τους επιμέρους τακτικούς στόχους και επιδιώξεις. Αυτή είναι και εκείνη που δίνει το κοινωνικό παράδειγμα και διαμορφώνει κοινωνικές συμπεριφορές.

Εάν αυτή η ελίτ θέτει ως κυρίαρχο στόχο την επέκταση της χώρας με την κατάκτηση ξένων εδαφών, θα φροντίσει ανάλογα ώστε όλοι οι επιμέρους στόχοι και επιδιώξεις να εξυπηρετούν αυτόν τον στόχο (π.χ. ανάλογη εκπαίδευση της κοινωνίας, ανάλογη παιδεία, έντονοι εξοπλισμοί, ανάλογη εξωτερική πολιτική και συμμαχίες κ.λ.π.). Εάν αυτή η ελίτ, έχει ως κυρίαρχο στόχο την οικονομική ανάπτυξη, την οικονομική της αυτάρκεια και ευημερία και τη δυναμική οικονομική της παρουσία στη διεθνή σκηνή, θα φροντίσει ώστε όλοι οι επιμέρους στόχοι να υπηρετούν αυτόν τον κυρίαρχο στόχο. Αν τέλος, αυτή η ελίτ δεν έχει τέτοιους στόχους, αλλά θέτει ως στρατηγικό στόχο της χώρας, την με κάθε τρόπο και πάση θυσία διαιώνιση της ίδιας στην πολιτικοκοινωνική εξουσία, μέσω της εκμετάλλευσης και απομύζησης της κοινωνίας ως παράσιτο που εκμεταλλεύεται τον ξενιστή του, τότε όλοι οι επιμέρους στόχοι και επιδιώξεις, καθώς και η κοινωνικοποίηση των πολιτών, θα κατατείνουν προς εξυπηρέτηση αυτού του στόχου.

Το έχουμε πει και άλλοτε, πως στην σημερινή Ελλάδα, συμβαίνει το τελευταίο, οπότε τίποτα δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, αν αυτό το κάτι κατατείνει στο να μην κινδυνεύσει στο παραμικρό με ανατροπή η άρχουσα κλειστή ελίτ. Φυσικά καμία ελίτ πουθενά στον κόσμο δεν θέλει την πτώση της, αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα, αυτό επιδιώκεται με κάθε μέσο και με κάθε θυσία. Έτσι δεν θα με εκπλήξει καθόλου εάν η σημερινή κυβέρνηση, όπως έπραξε και η προηγούμενη στις Πρέσπες, αναγνωρίσει δικαιώματα της Τουρκίας ή τούρκικων πληθυσμών επί των θαλασσών μας και της γης μας. Ειλικρινά δεν θα με εκπλήξει καθόλου. Προσπαθώ μεν να το αποτρέψω, αλλά το περιμένω και ως ενδεχόμενο.

Επειδή όμως κάθε κυρίαρχος στρατηγικός στόχος πρέπει να δίνει ταυτόχρονα και πνευματική τροφή για ιδεολογική στήριξη του εγχειρήματος, αλήθεια ποια ιδεολογία θα μπορούσε να στηρίξει τον ανωτέρω στόχο; Κι όμως, αυτή δίνεται σήμερα στην Ελλάδα μέσω του εθνομηδενισμού από το ένα μέρος, ώστε να ατονήσουν τα συλλογικά εθνικά αντανακλαστικά και του οράματος του διεθνισμού – παγκοσμιοποίησης (πολίτες της Ευρώπης, πολίτες του κόσμου, ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ανοικτή πολυπολιτισμική κοινωνία) από το άλλο.

Σε ότι αφορά στον ΣΥΡΙΖΑ και γενικά στην πάλαι ποτέ εθνική Κεντροαριστερά, αυτή η ιδεολογία (στην ουσία του φιλοτομαρισμού), έγινε κυρίαρχη, ειδικά μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού – κομμουνισμού, που έστειλε στην πολιτική ανεργία τα ανάλογα στελέχη, τα οποία έπρεπε επειγόντως να βρουν πολιτικό λόγο ύπαρξης. Οπότε τα όρια του εθνικού κράτους στο οποίο απέτυχαν είναι άχρηστα γι΄ αυτούς.

Σε ότι όμως αφορά στη ΝΔ (η οποία στην ουσία μοιάζει σαν ένα αδιάσπαστο διαχρονικό κονσόρτσιουμ πολιτικών και οικονομικών οικογενειών), οι δηλώσεις του νεοφιλελεύθερου κ. Μητσοτάκη, αλλά και όλων των κορυφαίων νεοφιλελεύθερων στελεχών της για πολυπολιτισμική κοινωνία, για αντινατιβισμό, για εξευρωπαϊσμό, για πολίτες της Ευρώπης, για πολίτες του κόσμου κ.λ.π., αλλά και η υποδοχή, η ασυλία, η οικονομική βοήθεια και η ατιμωρησία που παρέχουν στους λάθρα μετανάστες, έναντι των Ελλήνων, αποδεικνύουν ότι και η σημερινή ΝΔ (και πάλαι ποτέ εθνική Κεντροδεξιά), αισθάνεται άβολα μέσα στα όρια του εθνικού κράτους και του ελέγχου από την εθνική κοινωνία, κινούμενη αποκλειστικά με γνώμονα την προσωπική επιβίωση αυτών των οικογενειών.

Έτσι λοιπόν, βλέπουμε σήμερα στην Ελλάδα να αναπτύσσεται μια αντιπαράθεση, μεταξύ των εθνομηδενιστών, κατ΄ επίφαση αριστερών και δεξιών, που αισθάνονται ασφυκτικά μέσα στα όρια του εθνικού κράτους και τον έλεγχο της εθνικής κοινωνίας και εκείνων των δυνάμεων που προτάσσουν την Ελλάδα και τους Έλληνες και θέλουν να έχουμε ισχυρή και οικονομικά ανεπτυγμένη χώρα, ισχυρά εθνικά όρια, καθώς και αυστηρό δημοκρατικό κοινωνικό έλεγχο πάνω στην ελίτ.

Οι δεύτεροι είναι σαφώς η πλειοψηφία μεν (δεν νομίζω να υπάρχει αμφιβολία περί αυτού), όμως εδώ έρχεται η κρατικοδίαιτη παρασιτική οικονομική ελίτ, με τα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ, αλλά και η κρατικοδίαιτη πνευματική ελίτ, οι οποίοι όλοι αυτοί τρέφονται από τους φόρους των Ελλήνων, για να προπαγανδίσουν σε βάρος των Ελλήνων, να τους αποπροσανατολίσουν, να τους γεμίσουν ενοχές και τελικά να τους ευνουχίσουν πνευματικά και να τους στείλουν στον καναπέ της απάθειας και της εκμετάλλευσής τους.

Κάθε τί που θα μπορούσε να ανατρέψει τον κυρίαρχο στόχο επιβίωσης αυτής της ελίτ, είτε αυτό θα ήταν η χρεοκοπία της χώρας, είτε η έξοδος από το ευρώ, είτε ο πόλεμος, είτε οι ισχυρές λαϊκές διαδηλώσεις κ.λ.π. αποτρέπεται αμέσως, πριν πάρει διαστάσεις, με αντάλλαγμα την αποκοπή συνεχώς τμημάτων της εθνικής κυριαρχίας και την παραχώρησή τους στους ξένους για να μένει ήσυχη και να επιβιώνει αυτή η ελίτ.

Όποιος το καταλαβαίνει αυτό το κατάλαβε, οι πολιτικά ανόητοι και οι οπαδοί δεν θα το καταλάβουν ποτέ. Και τι πρέπει να κάνει αυτός που το κατάλαβε; Μια μόνο ευκαιρία του δίνεται από την ελίτ. Οι κάλπες. Εκεί, πίσω από το παραβάν, του παρέχεται η ευκαιρία να κάνει κάτι. Όχι αποχή, αλλά ανατρεπτική ψήφο. Άλλη ευκαιρία δεν του δίνει το σύστημα.

 

Γιατί η ελληνική ολιγαρχία προδίδει συνεχώς τη χώρα;

Γιατί η ελληνική ολιγαρχία προδίδει συνεχώς τη χώρα;

Του Πέτρου Χασάπη

Η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί λαμβάνονται κάποιες αποφάσεις από την πολιτικοοικονομική ελίτ της χώρας μας, κόντρα στην κοινή λογική και την Κοινή Γνώμη. Δεν μπορεί για παράδειγμα να κατανοήσει, γιατί τόσα χρόνια η Ελλάδα δεν κηρύσσει ΑΟΖ, γιατί υποχώρησε στο σκοπιανό χωρίς να κερδίσουμε κάτι, γιατί φέρεται έτοιμη για παραχωρήσεις προς την Τουρκία στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, τι έχουμε να κερδίσουμε από αυτό; κ.λ.π.

Τα κράτη είναι ζωντανοί οργανισμοί και ανεξαρτήτως του μεγέθους τους, της εσωτερικής τους κατάστασης ή του πολιτεύματός τους, όλα έχουν πάντα ένα στόχο. Χωρίς ένα κυρίαρχο στόχο δεν υπάρχει κανένα κράτος, ούτε μπορεί να συντονιστεί και να προχωρήσει. Ο στόχος αυτός δεν είναι απαραίτητα ο ίδιος διαχρονικά, αλλάζει στο πέρασμα των χρόνων, όμως πάντα υπάρχει στόχος.

Αυτός ο στόχος λέγεται διαφορετικά και κυρίαρχη ιδεολογία και στην ουσία εμπνέει και απαιτεί τη συστράτευση όλων των εσωτερικών και εξωτερικών εθνικών δυνάμεων, για την ικανοποίηση αυτού του στόχου. Όλες και κυρίως οι μεγάλες πολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται, αναγκαστικά ευθυγραμμίζονται με αυτόν τον κυρίαρχο στόχο.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ασύλληπτου, για το τότε νεότευκτο ελληνικό κράτος, στόχου, ήταν η «Μεγάλη Ιδέα», δηλαδή το να μεγαλώσει η Ελλάδα και να γίνει η χώρα των πέντε θαλασσών και των δύο Ηπείρων. Και ώ του θαύματος το κατάφερε ολοκληρώνοντας αυτόν τον στόχο με τη Συνθήκη των Σεβρών. Στόχος των Γερμανών ήταν και είναι η κυριαρχία τους κατ’ αρχήν στην Ευρώπη και όχι μόνο. Στόχος της σύγχρονης ισλαμικής Τουρκίας είναι η ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, στόχος των Αλβανών η Μεγάλη Αλβανία, στόχος ακόμα και των Σκοπιανών είναι η δημιουργία της Μακεδονίας του Αιγαίου κ.λ.π.

Σήμερα όμως, ποιος είναι ο στόχος της Ελλάδας; Όλοι αναρωτιούνται που πάμε; Όλοι λένε ότι θα πρέπει να αποκτήσουμε ένα όραμα (στόχο – κυρίαρχη ιδεολογία). Αν ρωτήσουμε ένα οποιονδήποτε Έλληνα, ποιος πιστεύει ότι είναι ο κυρίαρχος στόχος της Ελλάδας σήμερα, δεν θα ξέρει τι να απαντήσει. Μοιάζουμε με ακυβέρνητο καράβι που το δέρνουν τα κύματα μεσοπέλαγα, έτοιμο να βυθιστεί.

Είναι πράγματι έτσι; Όχι δεν είναι έτσι. Στόχος υπάρχει και θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι τους στόχους τους βάζει η ελίτ μια χώρας. Η πολιτικοοικονομική ελίτ. Ποιος λοιπόν είναι ο κυρίαρχος στόχος της σημερινής Ελλάδας, με βάση τον οποίο πορευόμαστε ως κράτος;

Δυστυχώς, λυπάμαι γι’ αυτό που θα πω. Ο κυρίαρχος στόχος σήμερα που έχει θέσει η πολιτικοοικονομική ολιγαρχία της χώρας, είναι η πάση θυσία και με κάθε τίμημα επιβίωση της ίδιας και παραμονής της στην πολιτική και κοινωνική ηγεσία της χώρας.

Αυτή η σάπια, κρατικοδίαιτη και διεφθαρμένη ελίτ, που αποτελεί στην ουσία την “πέμπτη φάλαγγα” για τα συμφέροντα των τρίτων σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού λαού, έχει θέσει, ως μοναδικό κυρίαρχο στόχο την πάση θυσία και με κάθε τίμημα, παραμονή της στην πολιτική και οικονομική ηγεσία της χώρας.

Το ελληνικό κράτος λοιπόν, υπάρχει και ενεργεί μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθεί αυτός ο στόχος. Κάθε ενέργεια που θα έθετε σε κίνδυνο ανατροπής αυτού του παρακμιακού status quo, αποφεύγεται από την άρχουσα ελίτ και έτσι, αντί να υπάρχει σε διάφορες περιπτώσεις δυναμική αντίδραση, για να εξυπηρετηθούν συμφέροντα της χώρας, αντίθετα παρατηρείται μια ανεξήγητη υποχωρητικότητα σε βάρος εθνικών και λαϊκών συμφερόντων.

Πολλές ανεξήγητες αποφάσεις και δράσεις, εφόσον τοποθετηθούν πάνω στον ανωτέρω στόχο, εξηγούνται πλήρως. Η υπογραφή των μνημονίων και η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στην τρόϊκα, η ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, η εκχώρηση του πλούτου της χώρας για 100 χρόνια στους δανειστές, η επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών, που κανένας δεν κατάλαβε γιατί έγινε, η συμπεριφορά της ελληνικής ελίτ στο θέμα της λαθρομετανάστευσης και του βίαιου εποικισμού της χώρας μας, ο τρόπος διάλυσης των συλλαλητηρίων με την είσοδο παρακρατικών (ακούστηκε στη Βουλή), η υποχωρητικότητα στις διεκδικήσεις της Τουρκίας, η βουβαμάρα για την Αγιά Σοφιά, οι εθνομηδενιστικές φωνές κάποιων πολιτικών «λαγών» για να παραδώσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα και κομμάτια της εθνικής μας επικράτειας στην Τουρκία και πολλά άλλα.

Βάλτε λοιπόν όλες τις ανωτέρω αποφάσεις πάνω στον πιο πάνω στόχο και αμέσως θα καταλάβετε γιατί λαμβάνονται έτσι οι αποφάσεις, γιατί γίνονται όλα αυτά που γίνονται, όσο και αν διαμαρτυρόμαστε εμείς που μένουμε εμβρόντητοι με τις «περίεργες» και «παράλογες» αποφάσεις που λαμβάνονται. Σκεφτείτε μόνο, τι συνέπειες μπορεί να είχε για την ύπαρξη ή την ανατροπή της κατεστημένης σάπιας ελίτ, κάποια αντίθετη με τις ανωτέρω απόφαση

Δυστυχώς, όλα τα πιο πάνω, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν τα καταλαβαίνει. Αντίθετα όμως, τα γνωρίζουν πλήρως οι ξένες Πρεσβείες όλων των κρατών, γι΄ αυτό και δεν δίνουν καμία αξία ούτε σημασία στον ελληνικό λαό, ο οποίος έχει πεισθεί ότι ζει σε «πελάγη» δημοκρατίας, διεθνούς κύρους και διεθνούς αναγνώρισης. Έτσι η φοβισμένη καρεκλοκένταυρη ελληνική ελίτ είναι εύκολα εκβιάσιμη από κάθε διεθνή αλήτη.

Σε ότι αφορά τέλος τον Ερντογάν, αυτός δεν θέλει να ανατραπεί αυτή εδώ η ελίτ που είναι του χεριού του. Την εκβιάζει με casus belli και την αναγκάζει να σέρνεται μισολιπόθυμη από το φόβο ανατροπής της, παρακαλώντας στο παρασκήνιο για έλεος. Θα προχωράει έτσι συνεχώς βήμα βήμα, για να μην ξεσηκωθεί ο ελληνικός λαός, κατατρώγοντας ελληνική κυριαρχία, μέχρι να συναντήσει πραγματική λαϊκή αντίδραση. Τότε δεν θα την λυπηθεί, θα του είναι άχρηστη.

Συνωμοσιολογία ή πραγματικότητα;

Συνωμοσιολογία ή πραγματικότητα;

Του Πέτρου Χασάπη

«Ο παλιός κόσμος πεθαίνει, ο καινούργιος παλεύει να γεννηθεί. Ζούμε στην εποχή των τεράτων» (Αντόνιο Γκράμσι). Η εποχή που ζούμε είναι ακριβώς η εποχή των «τεράτων». Και επειδή το καινούργιο δεν έχει ακόμα κατασταλάξει ώστε να αντλούνται κάποια λογικοφανή επιχειρήματα υπέρ του, είναι η εποχή των ταμπελών και των εξορκισμών. Είναι μια μεταβατική φάση στην ανθρώπινη ιστορία. Είναι η εποχή των συνωμοσιολογιών. Σε αυτό το κενό της πλανητικής ιστορίας, οι πάντες (διεθνείς οικονομικοί ολιγάρχες και εθνικοί ηγέτες) προσπαθούν με κάθε μέσο να επωφεληθούν και να ελέγξουν τις εξελίξεις, ώστε να δημιουργήσουν ένα νέο κόσμο που θα «κουμπώνει» πάνω στις δικές τους στοχεύσεις και φαντασιώσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τουρκική ηγεσία (και όχι μόνο) η οποία σπεύδει να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μερίδιο στο νέο κόσμο.

Μετά τη διάψευση και την κατάρρευση του συστήματος του υπαρκτού σοσιαλισμού, θέριεψε το αντίπαλο καπιταλιστικό σύστημα. Το τελευταίο όμως, από εθνικός φιλελευθερισμός, βοηθούσης και της ανάπτυξης της τεχνολογίας, των επικοινωνιών και των συγκοινωνιών, ξέφυγε πλέον έξω από τα εθνικά σύνορα και έχει μετατραπεί σε έναν άκρατο πλανητικό νεοφιλελευθερισμό, βασισμένο πάνω σε ένα παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό δίχτυ, που μαζί με τις πολυεθνικές του εταιρίες, ανήκει σε μια μικρή κάστα παγκόσμιων οικονομικών ολιγαρχών. Υπενθυμίζουμε ότι το 1% κάποιων ανθρώπων κατέχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου και ένα 10% κατέχει το 90% του παγκόσμιου πλούτου. Αυτά είναι στοιχεία ειδικών ιδρυμάτων που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Με λίγα λόγια δεν είναι φήμες ούτε συνωμοσιολογικά.

Η στόχευση αυτών των διεθνών οικονομικών ολιγαρχών είναι να υπάρχουν πλήρως ανοιχτά εθνικά σύνορα, προκειμένου να διαλυθούν οι οργανωμένες εθνικές κοινωνίες, μετατρεπόμενες σε έναν πολυπολιτισμικό ανομοιογενή πολτό, ώστε να εκμεταλλεύονται εύκολα τους ασύνδετους πλέον και απροστάτευτους ανθρώπους, για την αύξηση του πλούτου και της εξουσίας τους και αυτό είναι επίσης μια πραγματικότητα. Άλλωστε το «διαίρει και βασίλευε» είναι βασικός νόμος των εξουσιαστών. Γι’ αυτό και απλώνουν την προπαγάνδα των Ανοικτών Συνόρων. Δεν θέλουν εμπόδιο στη δράση τους τις εθνικές κυβερνήσεις και τις εθνικές νομοθεσίες. Θέλουν να διακινούν ελεύθερα και με ταχύτητα τα κεφάλαιά τους, να διακινούν ελεύθερα και ανεξέλεγκτα τα παραγόμενα από τις πολυεθνικές τους προϊόντα και φυσικά θέλουν να διακινούνται ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς οι οικονομικοί μετανάστες για φθηνά μεροκάματα. Μάλιστα, τους τελευταίους, προς το παρόν τους προωθούν λάθρα εντός των εθνικών κρατών (είτε εξωθώντας τους με την πρόκληση τοπικών πολέμων, είτε περιθάλπτοντάς τους προκλητικά σε σχέση με τις τοπικές κοινωνίες, για να αποτελέσουν κράχτη πρόκλησης μεγάλων μεταναστευτικών ροών) και στην ουσία τους εργαλειοποιούν ως «εκρηκτικό» υλικό για την ανατίναξη των εθνικών κρατών, όπως έκαναν (με άλλη φυσικά μέθοδο) οι πρώτοι μεγαλοαστοί όταν εργαλειοποίησαν τους τότε δουλοπάροικους για να «ανατινάξουν» τα διάφορα φέουδα και να στήσουν τη μεγάλη αγορά του νεότευκτου τότε εθνικού αστικού κράτους. Όλα αυτά μαζί σήμερα, αποτελούν αυτό που λέμε παγκοσμιοποίηση.

Είμαστε λοιπόν, ολόκληρη η ανθρωπότητα, σε μια μεταβατική φάση, όπου αμφισβητείται και πολεμιέται το εθνικό κράτος στο δρόμο προς μια άκρατη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Επειδή όμως κανείς δεν μπορεί να περιγράψει πειστικά τη νέα κατάσταση, στην οποία θέλουν να μας πάνε, ώστε να μπορεί να πείσει για την ανάγκη να πάμε προς αυτή την κατεύθυνση, το νέο διεθνές νεοφιλελεύθερο σύστημα εκτοξεύει εύκολες και εύπεπτες, στιγματισμένες κατά το παρελθόν ταμπέλες, όπως «φασίστας», «εθνικιστής», «ακροδεξιός» κ.λ.π. εναντίον κάθε απλού ανθρώπου ή πολιτικού που θέλει να υπερασπιστεί την ύπαρξη του εθνικού κράτους ή εξορκίζει κάθε αναφορά στα πιο πάνω, ενός σκεπτόμενου ανθρώπου, με εξορκισμούς για «συνωμοσιολογία», «συνωμοσιολόγους» κ.λ.π., ώστε να τον καθιστά γραφικό και να τον ακυρώνει.

Ας δούμε όμως τι είναι και τι όχι συνωμοσιολογία.

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι τα κράτη πλέον δανείζονται από ιδιώτες τραπεζίτες και δεν εκδίδουν τα ίδια χρήμα;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι το χρήμα που δανείζουν οι ιδιώτες τραπεζίτες  στα κράτη (αλλά και στους ιδιώτες) δεν το έχουν στην πραγματικότητα στο ταμείο τους, αλλά αυτό το παράγουν λογιστικά τη στιγμή του δανεισμού; Δηλαδή τα δάνεια είναι η δημιουργός αιτία του χρήματος και στην ουσία, αυτή η έκδοση νέου χρήματος, είναι παροχή πίστης με την εγγύηση της τράπεζας.

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι όλες οι κεντρικές τράπεζες των κρατών δεν ανήκουν πλέον στα κράτη αλλά σε ιδιώτες;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι όλες πλέον οι τράπεζες συνδέονται σε ένα παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό δίκτυο και ότι όλα (περιουσίες και άνθρωποι) θυσιάζονται για να μην διαρραγεί αυτό το δίκτυο, κάτι που θα φέρει παγκόσμιο χάος; Δηλαδή όλη η ανθρωπότητα είναι αιχμάλωτη αυτού του δικτύου;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι αυτοί οι ιδιώτες τραπεζίτες είναι ταυτόχρονα δανειστές και μέτοχοι πολυεθνικών εταιριών που έχουν απλώσει τα πλοκάμια τους σε όλα τα κράτη του κόσμου;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι αυτή η διεθνής οικονομική ολιγαρχία είναι μέρος του πιο πάνω 1% που κατέχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι, η ανωτέρω δημιουργηθείσα χρηματοπιστωτική φούσκα, έχει καταστεί πολλαπλάσια του παγκόσμια παραγόμενου ΑΕΠ;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία  ότι όλη αυτή η παγκόσμια οικονομική ελίτ επιδιώκει ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων και μεταναστών;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία  ότι σ’  αυτή την ελεύθερη διακίνηση (κεφαλαίων, εμπορευμάτων και μεταναστών) προβάλουν εμπόδια οι διάφοροι εθνικοί νόμοι, τα εθνικά σύνορα και οι εθνικές κοινωνίες;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία ότι η παγκόσμια οικονομική ελίτ θέλει να παρακάμψει αυτά τα εμπόδια με την προπαγάνδα των Ανοικτών Συνόρων;

Είναι αλήθεια ή συνωμοσιολογία  ότι εκείνοι που αντιμάχονται αυτή τη νεοφιλελεύθερη προοπτική και που θέλουν να διατηρήσουν την αυτονομία των εθνικών κοινωνιών τους, την χιλιόχρονη ιστορία τους, τη θρησκεία τους και τον πολιτισμό τους, στιγματίζονται με ταμπέλες από τους παγκοσμιοποιητές και τους χρηματοδοτούμενους υποτακτικούς τους, ως αντιδραστικοί, ως συντηρητικοί και ακόμα χειρότερα ως φασίστες και ως εθνικιστές ή εξορκίζονται ως συνωμοσιολόγοι;

Ποια ακριβώς από τα ανωτέρω πραγματικά γεγονότα είναι συνωμοσιολογία; Βέβαια εμφανίζονται και πολλοί, ανόητοι οι οποίοι εκτοξεύουν κάθε είδους ηλιθιότητα περί δήθεν μυστικών δυνάμεων κ.λ.π., οι οποίοι, με τη βλακεία τους, δίνουν άλλοθι σε όλους αυτούς που προωθούν τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση για να στιγματίζουν τους υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους. Δυστυχώς οι βλάκες αποτελούν το άλλοθι των εξουσιαστών.

Η σημερινή «εποχή των τεράτων» λοιπόν, συσκοτίζει τα πράγματα και εξυπηρετεί τα σχέδια εκείνων που έχουν τη δύναμη να ελέγξουν τις εξελίξεις και όχι τους απλούς πολίτες, που λόγω θεσμών δεν μπορούν να ελέγξουν τίποτα. Δυστυχώς, όσοι βλέπουν πίσω από αυτή τη συσκότιση, που οδηγούνται τα πράγματα, κατηγορούνται ως συνωμοσιολόγοι, αλλά είναι οι μόνοι που ξέρουν τι γίνεται.

Η απάντηση είναι “πόλεμος”

Η απάντηση είναι “πόλεμος”

Του Πέτρου Χασάπη

Όποιος λαός θέλει ειρήνη είναι πάντα έτοιμος για πόλεμο. Και όσο πιο ετοιμοπόλεμος και σίγουρος για τον εαυτό του είναι, τόσο βαθύτερη θα είναι η ειρήνη και η ευημερία που θα απολαμβάνει.

Αυτό ως απάντηση σε όσους ρωτάνε: “Τι θέλετε να κάνουμε πόλεμο;”

Το πραγματικό ερώτημα φυσικά, δεν είναι αν θέλουμε ή όχι να κάνουμε πόλεμο, αλλά αυτό που στην ουσία φοβόμαστε, δηλαδή το εάν “μπορούμε ή όχι να κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο;” Αυτό το ερώτημα ναι, το καταλαβαίνω, αλλά δεν θα καθίσω να το απαντήσω όταν ο άλλος μου επιτίθεται.

Απλά θα πολεμήσω για να νικήσω.

Αν πω ότι δεν μπορώ να κερδίσω αυτόν τον πόλεμο, τότε αυτόματα έχω παραδοθεί στις ορέξεις του εχθρού.

Ποιος το θέλει αυτό;

Επομένως, όταν οι Τούρκοι δεν θέλουν την ειρήνη και τη διατήρηση του status quo των συνόρων και των δικαιωμάτων μας που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο και επιδιώξουν να ακρωτηριάσουν την εθνική μας κυριαρχία, η απάντηση είναι μια και μοναδική: «Πόλεμος».

 

 

«Τι θέλετε να κάνουμε, πόλεμο;»

«Τι θέλετε να κάνουμε, πόλεμο;»

Του Πέτρου Χασάπη
Το υπερήφανο ελληνικό έθνος, που με τη λεβεντιά και το αίμα των Ελλήνων, ξεκίνησε το 1821 την απελευθέρωσή του και φτάνοντας αργότερα μερικά χιλιόμετρα έξω από την Άγκυρα το 1922, άγγιξε το θαύμα της διόρθωσης των πεπραγμένων του 1453, τελικά κατέληξε σήμερα στο να «φινλανδοποιηθεί» το νεωτερικό κράτος που δημιούργησε και να μετατραπεί το τελευταίο σε ένα φοβισμένο «γιουσουφάκι» των Τούρκων, χαϊδεύοντας συνεχώς το «θηρίο» μην τυχόν και το θυμώσει.

Τι έχει συμβεί; Τι μεσολάβησε από τότε; Γιατί εμείς οι απόγονοι εκείνων των γενναίων Ελλήνων καταντήσαμε η ντροπή τους; Είμαστε τελικά δειλοί εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες; Έχουμε υποστεί μετάλλαξη και από τι; Δεν μεσολάβησε κάτι που να μεταλλάξει το γονιδίωμα εκείνων των τιτάνων ψυχής των οποίων είμαστε απόγονοι. Μόλις τώρα μας εποικίζει η ελίτ με λαθρομετανάστες, όμως τόσα χρόνια δεν είχαμε κανένα «μπόλιασμα» που να μας κάνει τόσο φοβισμένα «ανθρωπάκια».

Έχουμε μήπως πρόβλημα με το μέγεθος του κράτους; Πέρα από το γεγονός ότι αν συνυπολογίσουμε στεριά και θάλασσα μαζί το κράτος μας είναι τεράστιο σε έκταση, στην πράξη δεν υπάρχουν σήμερα μικρά κράτη, αλλά μικροί άνθρωποι.

Τελικά, μελετώντας την ιστορία μας σε βάθος, τόσο στις πολιτικές όσο και στις κοινωνικοοικονομικές της πτυχές, βγαίνει το συμπέρασμα ότι δεν είναι δειλοί οι σημερινοί Έλληνες, ούτε έχουμε δειλό και ανίκανο στρατό. Έχουμε όμως κάτι πολύ χειρότερο. Έχουμε μεγάλο πρόβλημα κοινωνικοπολιτικής ελίτ. Έχουμε μια παρασιτική και διεφθαρμένη οικονομική ολιγαρχία (μαζί με τα διάφορα πολιτικά παρασιτικά τζάκια), η οποία εκμεταλλεύεται τον ελληνικό λαό για να κερδίζει από το αίμα του, ενώ ταυτόχρονα είναι αντεθνική και ξιπασμένη, νιώθοντας περισσότερο παγκοσμιοποιημένη διεθνής ελίτ, παρά εθνική παραγωγική ελίτ.

Αυτή λοιπόν η παρασιτική κρατικοδίαιτη ελίτ, γνωρίζει ότι όσο μπορεί να εξαπατά τους Έλληνες, έχοντάς τους καθηλωμένους στον καναπέ του κοινωνικού αυτοματισμού, μέσω της κολοσσιαίας προπαγάνδας της από τα ΜΜΕ που διαθέτει, τις “στημένες” δημοσκοπήσεις και τα κόμματα που ελέγχει, τόσο θα μπορεί να παραμένει σταθερή στη θέση της και να εκμεταλλεύεται το λαό δημιουργώντας ταμπέλες για να τον ακυρώνει και καλλιεργώντας το σύνδρομο της «κατσίκας του γείτονα» να τον διασπά.

Αυτή η αντεθνική ολιγαρχία, που δεν δίνει ούτε ένα ευρώ για να βοηθήσει τον εξοπλισμό της χώρας, γνωρίζει πως αν γίνει ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία που μπορεί να πάρει διαστάσεις και να υπάρξουν ήττα, θάνατοι και συρρίκνωση της χώρας, δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει με τα προπαγανδιστικά τεχνάσματά της το λαό και θα ανατραπεί. Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, αυτό (δηλαδή την ανατροπή της), δεν το θέλει να συμβεί με τίποτα. Έτσι, όλη αυτή η παρασιτική πολιτικοοικονομική ολιγαρχία, τρέμει απέναντι στην Τουρκία και αυτό τον τρόμο της τον μεταδίδει σε ολόκληρο το λαό, καλύπτοντάς τον με το ευφυολόγημα της δήθεν συνετούς πολιτικής και της προσήλωσης στο διεθνές δίκαιο, θέματα τα οποία η Τουρκία ουδόλως φυσικά λαμβάνει υπόψη.

Όλοι οι Έλληνες «βράζουμε» από αγανάκτηση βλέποντας την Τουρκία κάθε μέρα να κερδίζει και από κάτι σε βάρος μας, ενώ εμείς να συνεχίζουμε να τη «χαϊδεύουμε» για να μην τη θυμώσουμε. Το τι κάνει καθημερινά σε βάρος μας είναι γνωστό και δεν χρειάζεται να τα επαναλαμβάνουμε. Αντίθετα βλέπουμε τη δική μας ελίτ, αντί να μας ανεβάζει το ηθικό, να μας ακυρώνει συνεχώς, μέσα από τα ΜΜΕ της και τα μίσθαρνα «παπαγαλάκια» με το προπαγανδιστικό ερώτημα: «Και τι θέλετε δηλαδή να κάνουμε, πόλεμο;». Έτσι όμως μας τρομοκρατεί περισσότερο και μας ακυρώνει εντελώς. Και αυτό ακριβώς θέλει.

Γνωρίζει πολύ καλά η προπαγάνδα του συστήματος, πως κανείς δεν πρόκειται να μιλήσει για πόλεμο από τη στιγμή που δεν υπάρχει εμφανής στρατιωτική επιθετική ενέργεια από την πλευρά της Τουρκίας, παρά τις παραβιάσεις και τις παραβάσεις που κάνει και την προπαγάνδα που διαρρέει. Με τον τρόπο αυτό όμως, η Τουρκία κερδίζει αναίμακτα και ανέξοδα καθημερινές διπλωματικές μάχες (με την υποφώσκουσα απειλή χρήσης των όπλων), που εμείς δεν τις βλέπουμε, γιατί έχουμε μάθει μόνο να βλέπουμε πραγματικές μάχες, δημιουργώντας έτσι καθημερινά τετελεσμένα σε βάρος της χώρας μας.

Η πολιτική και πολεμική νοοτροπία και πρακτική των Τούρκων είναι απλή. Προχωρούν σιγά σιγά, σαν τερμίτες, με επιμονή και υπομονή, μέχρι εκεί που είναι σίγουροι ότι θα κερδίζουν χωρίς μεγάλες απώλειες. Επειδή έχουν αντιληφθεί το φόβο της ελληνικής ελίτ, προχωρούν ένα βήμα κάθε φορά, έχοντας πάντα πάνω στο τραπέζι την απειλή του casus belli, που έχει κατατρομοκρατήσει την ελληνική ελίτ και με αυτό το τέχνασμα κερδίζουν εκ του ασφαλούς. Η Ελλάδα έχει πλέον μετατραπεί σε υποτελές φοβισμένο «γιουσουφάκι» της Τουρκίας κατρακυλώντας καθημερινά στα σκαλοπάτια της διεθνούς ανυποληψίας και διεθνούς εγκατάλειψης.

Τη μια και μοναδική φορά που οι Τούρκοι βιάστηκαν, ήταν στα τελευταία γεγονότα στον Έβρο. Ενώ μέχρι τότε περνούσαν σχεδόν καθημερινά περί τους 1000 λαθροεισβολείς από τον Έβρο, η πλεονεξία του Ερντογάν για να εκβιάσει και να πάρει κονδύλια από την ΕΕ, τον έσπρωξε στο «λάθος» να θελήσει να σπάσει τα σύνορα της Ελλάδας με τη μία. Δεν ακολούθησε στο σημείο αυτό την τούρκικη τακτική του «σαλαμιού», αλλά θέλησε να αποσταθεροποιήσει με τη μία τη χώρα μας. Πολλοί σήμερα ζητωκραυγάζουν τον κ. Μητσοτάκη, γιατί αντιστάθηκε στον Έβρο. Μα είναι απλό. Αν δεν αντιστεκόταν, σήμερα ο κ. Μητσοτάκης θα ήταν τουλάχιστον στο σπίτι του και ίσως να είχε πρόβλημα και η ελίτ της χώρας. Η αντίσταση λοιπόν ήταν μονόδρομος.

Τα τελευταία αυτά γεγονότα αποδεικνύουν πως οι Τούρκοι προχωρούν μέχρι εκεί που τους παίρνει και βάζουν την ουρά στα σκέλια όταν δεν τους παίρνει. Δυστυχώς όμως η δική μας ελίτ είναι ακόμα χειρότερη, στα όρια του εθνομηδενισμού και της υποταγής, κυριαρχούμενη από το φόβο της απώλειας των προνομίων της εξουσίας και της εκμετάλλευσης του λαού.

Τελειώνοντας και για να μην θεωρηθεί ότι κι εγώ υπεκφεύγω και δεν απαντώ στο ερώτημα περί πολέμου ή δεν έχω πρόταση, λέω τα εξής: Άμεσα πρέπει να εγκαταλείψουμε την εξωτερική πολιτική του κατευνασμού και να περάσουμε στην πολιτική που εφαρμόζουν όλα τα κράτη του κόσμου, αυτή της αντιμετώπισης. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάμε να κάνουμε πόλεμο, για τον οποίο όμως θα πρέπει να είμαστε πλήρως έτοιμοι, αλλά να εφαρμόσουμε αυτά τα οποία επιτάσσει το διεθνές δίκαιο, σε ότι αφορά χωρικά ύδατα, ΑΟΖ, γεωτρήσεις κ.λ.π. στέλνοντας το μήνυμα στην Τουρκία και διεθνώς ότι η πολιτική μας θα είναι στο εξής αυτή. Αυτά κατ’ αρχήν, γιατί αργότερα θα περάσουμε και στην πλήρη προστασία του εναέριου χώρου. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να κάνει τίποτα παρά μόνο διεθνή θόρυβο. Πρέπει όμως να περιμένουμε και ένα θερμό επεισόδιο μικρής όμως έντασης, καθόσον δύσκολα θα αποδεχτεί η Τουρκία να ανακοπεί ξαφνικά η φόρα της. Γι’ αυτό θα πρέπει να είμαστε απόλυτα έτοιμοι και αποφασισμένοι και όλα θα πάνε καλά.

ΥΓ. Δυστυχώς όμως, την ανωτέρω πρότασή μου δεν μπορώ να την εφαρμόσω εγώ, ούτε το κόμμα στο οποίο ανήκω, δηλαδή η Ελληνική Λύση (λόγω του ότι δεν είναι στην εξουσία). Θα πρέπει να την εφαρμόσει η άρχουσα ελίτ που ελέγχει αυτή τη στιγμή την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, οπότε μπαίνουμε και πάλι στο φαύλο κύκλο του συστήματος.